Read the book: «In de gaten»
IN DE GATEN
(HOE RILEY PAIGE BEGON — BOEK 1)
BLAKE PIERCE
Blake Pierce
Blake Pierce is de auteur van de bestseller reeks RILEY PAGE mysteries die dertien boeken telt (en er komen er nog steeds bij) Blake Pierce is ook de auteur van de spannende reeks over MACKENZIE WHITE, die bestaat uit negen boeken (en er komen er steeds bij); van de spannende reeks over AVERY BLACK, die uit zes boeken bestaat; van de spannende reeks over KERI LOCKE, die uit vijf boeken bestaat; van de HOE RILEY PAIGE BEGON reeks, die bestaat uit twee boeken (en er komen er nog steeds bij); van de spannende reeks over KATE WISE, die uit twee boeken bestaat (en er komen er nog steeds bij); van de spannende reeks psychologische thrillers over CHLOE FINE, die bestaat uit twee boeken (en er komen er nog steeds bij); en van de spannende reeks psychologische thrillers over JESSIE HUNT, die bestaat uit drie boeken (en er komen er nog steeds bij).
Als verwoede lezer en levenslange fan van het mystery en thriller genre, hoort Blake graag wat u te vertellen heeft, bezoek dus www.blakepierceauthor.com om meer te weten te komen en contact te houden.
Copyright © 2018 door Blake Pierce. Alle rechten voorbehouden. Behalve zoals toegestaan onder de US Copyright Act van 1976, mag geen enkel deel van deze publicatie gereproduceerd, gedistribueerd of verzonden worden in welke vorm of op welke manier dan ook, of opgeslagen in een database of zoeksysteem, zonder voorafgaande toestemming van de auteur. Dit e-boek is alleen voor persoonlijk plezier gelicentieerd. Dit e-boek mag niet doorverkocht worden of worden weggegeven aan andere mensen. Als je dit boek met een andere persoon wilt delen, koop dan voor elke ontvanger een extra exemplaar. Als je dit boek leest en het niet hebt gekocht of het niet alleen voor jouw gebruik is gekocht, stuur het dan terug en koop je eigen exemplaar. Bedankt voor het respecteren van het harde werk van deze auteur. Dit is een fictief werk. Namen, personages, bedrijven, organisaties, plaatsen, evenementen en incidenten zijn ofwel het product van de verbeelding van de auteur of worden fictief gebruikt. Elke gelijkenis met werkelijke personen, levend of dood, is geheel toevallig. Jas afbeelding Copyright Korionov, gebruikt onder licentie van Shutterstock.com.
BOEKEN VAN BLAKE PIERCE
SPANNENDE, PSYCHOLOGISCHE THRILLERS MET JESSIE HUNT
DE PERFECTE ECHTGENOTE (boek #1)
DE PERFECTE WIJK (boek #2)
RILEY PAIGE MYSTERY-SERIE
EENS WEG (boek 1)
EENS GEPAKT (boek 2)
EENS BEGEERD (boek 3)
EENS GELOKT (boek 4)
THE MAKING OF RILEY PAIGE SERIE
IN DE GATEN (boek 1)
AVERY BLACK MYSTERY-SERIE
MOORD MET EEN HOGER DOEL (boek 1)
OP DE VLUCHT VOOR HOGERE KRACHTEN (boek 2)
SCHUILEN VOOR HOGE VLAMMEN (boek 3)
REDEN OM BANG TE ZIJN (boek 4)
REDEN TOT BEWAREN (boek 5)
MACKENZIE WITTE MYSTERIE-SERIE
VOORDAT HIJ DOODT (boek #1)
VOORDAT ZE ZIET (boek #2)
INHOUDSOPGAVE
HOOFDSTUK EEN
HOOFDSTUK TWEE
HOOFDSTUK DRIE
HOOFDSTUK VIER
HOOFDSTUK VIJF
HOOFDSTUK ZES
HOOFDSTUK ZEVEN
HOOFDSTUK ACHT
HOOFDSTUK NEGEN
HOOFDSTUK TIEN
HOOFDSTUK ELF
HOOFDSTUK TWAALF
HOOFDSTUK DERTIEN
HOOFDSTUK VEERTIEN
HOOFDSTUK VIJFTIEN
HOOFDSTUK ZESTIEN
HOOFDSTUK ZEVENTIEN
HOOFDSTUK ACHTTIEN
HOOFDSTUK NEGENTIEN
HOOFDSTUK TWINTIG
HOOFDSTUK EENENTWINTIG
HOOFDSTUK TWEEËNTWINTIG
HOOFDSTUK DRIEËNTWINTIG
HOOFDSTUK VIERENTWINTIG
HOOFDSTUK VIJFENTWINTIG
HOOFDSTUK ZESENTWINTIG
HOOFDSTUK ZEVENENTWINTIG
HOOFDSTUK ACHTENTWINTIG
HOOFDSTUK NEGENENTWINTIG
HOOFDSTUK DERTIG
HOOFDSTUK EENENDERTIG
HOOFDSTUK TWEEËNDERTIG
HOOFDSTUK DRIEËNDERTIG
HOOFDSTUK VIERENDERTIG
HOOFDSTUK VIJFENDERTIG
HOOFDSTUK ZESENDERTIG
HOOFDSTUK EEN
Riley zat voorovergebogen op haar bed en staarde naar haar psychologieboek. Ze kon zich niet concentreren, niet met al het lawaai in de kamer. Dat nummer van Gloria Estefan, ‘Don’t Let This Moment End’, stond weer te blèren.
Hoe vaak had ze dat stomme nummer vanavond al gehoord? Het leek tegenwoordig uit elke studentenkamer te schallen.
Riley schreeuwde over de muziek heen naar haar kamergenoot...
‘Trudy, laat dit moment alsjeblíeft stoppen! Of in ieder geval dit nummer. Of schiet me gewoon neer, ook goed.’
Trudy lachte. Zij en hun vriendin Rhea zaten aan de andere kant van de kamer op Trudy’s bed. Ze waren net klaar met elkaars nagels te doen en wapperden nu met hun handen in de lucht om ze te laten drogen.
Trudy schreeuwde over de muziek heen terug: ‘Natuurlijk, dat doe ik, Not!’
‘We zijn je aan het martelen,’ voegde Rhea eraan toe. ‘Geen rust tot je met ons mee uitgaat.’
Riley zei: ‘Het is donderdagavond.’
‘Dus?’ zei Trudy.
‘Dus, ik heb morgenvroeg les.’
Rhea zei: ‘Sinds wanneer heb jij slaap nodig?’
‘Rhea heeft gelijk,’ voegde Trudy eraan toe. ‘Ik heb in mijn leven nog nooit zo’n nachtuil gekend.’
Trudy was Rileys beste vriendin, een blondine met een enorme, gekke grijns die vrijwel iedereen die ze ontmoette betoverde, vooral jongens. Rhea was een brunette, mooier dan Trudy en van nature wat terughoudender, hoewel ze haar best deed om gelijke tred met Trudy’s gezelschap te houden.
Riley slaakte een kreun van wanhoop. Ze stond op van haar bed en liep naar Trudy’s cd-speler, zette de muziek zachter, klom weer op haar bed en pakte het psychologieboek weer op.
En natuurlijk stond Trudy meteen op en zette de muziek weer aan, niet zo hard als eerst, maar nog steeds te hard voor Riley om zich op lezen te kunnen concentreren.
Riley sloeg haar boek dicht.
‘Je dwingt me om geweld te gebruiken,’ zei ze.
Rhea lachte en zei: ‘Nou, het zou tenminste een verandering zijn. Als je daar zo in elkaar gedoken blijft zitten, dan zul je straks in die positie blijven hangen.’
Trudy voegde eraan toe: ‘En zeg nou niet dat je moet studeren. Ik zit ook bij die psychologieles, weet je nog? Ik weet dat je in dat stomme boek ver vooruit leest, misschien zelfs wel weken vooruit. ‘
Rhea slaakte een spottende zucht van afgrijzen. ‘Vooruit lezen? Is dat niet verboden? Dat zou het namelijk wel moeten zijn.’
Trudy stootte Rhea aan en zei: ‘Riley maakt graag indruk op professor Hayman. Ze heeft een oogje op hem.’
Riley snauwde: ‘Ik heb helemáál geen oogje op hem!’
Trudy zei: ‘Sorry, mijn fout. Waarom zóú je een oogje op hem hebben?’
Riley kon het niet helpen om te denken...
Gewoon, omdat hij jong en knap en slim is?
Gewoon, omdat elk ander meisje in de klas een oogje op hem heeft?
... maar ze hield haar gedachten voor zichzelf.
Rhea stak haar hand uit en bestudeerde haar nagels.
Ze zei tegen Riley: ‘Hoe lang is het geleden dat je een beetje actie hebt gehad? Op seksgebied, bedoel ik.’
Trudy schudde haar hoofd naar Rhea.
‘Niet vragen,’ zei ze. ‘Riley heeft een gelofte van kuisheid afgelegd.’
Riley rolde met haar ogen en zei tegen zichzelf...
Ga ik zelfs niet met een arrogant antwoord op in.
Toen zei Trudy tegen Rhea: ‘Riley is niet eens aan de pil.’
Riley was geschokt door Trudy’s indiscretie.
‘Trudy!’ zei ze.
Trudy haalde haar schouders op en zei: ‘Je hebt me toch niet tot geheimhouding of zoiets gezworen?’
Rhea mond was opengevallen. Haar afgrijzen leek deze keer echt.
‘Riley. Zeg dat het niet waar is. Zeg me alsjeblieft dat ze liegt.’
Riley gromde zacht en zei niets.
Ze moesten eens weten, dacht ze.
Ze hield er niet van om over haar rebelse tienerjaren na te denken, laat staan om erover te praten. Ze had het geluk dat ze niet zwanger was geraakt of een vreselijke ziekte had gekregen. Op de universiteit had ze veel dingen op een laag pitje gezet - inclusief seks, hoewel ze altijd een pakje condooms in haar tas had voor het geval dat.
Trudy draaide nadrukkelijk de muziek weer omhoog.
Riley slaakte een zucht en zei, ‘Oké, ik geef het op. Waar wil je heen?’
‘De Centaur’s Den,’ zei Rhea. ‘We hebben serieus wat drank nodig.’
‘Waar is er verder nog?’ voegde Trudy eraan toe.
Riley zwaaide haar benen van haar bed en stond op.
‘Kan ik zo mee?’ vroeg ze.
‘Maak je een grapje?’ zei Trudy.
Rhea zei: ‘De Den is armoedig, maar niet zó armoedig.’
Trudy liep naar de kast en rommelde door Riley’s kleren.
Ze zei: ‘Ben ik je moeder of zo? Dit is wat je aan moet doen.’
Trudy pakte een kort topje met spaghettibandjes en een mooie jeans en gaf ze aan Riley. Toen gingen zij en Rhea de gang op om een paar van de meisjes op hun etage te vragen om met hen mee te gaan.
Riley kleedde zich om en stond toen in de lange spiegel op de kastdeur naar zichzelf te kijken. Ze moest toegeven dat Trudy een goede outfit voor haar had uitgekozen. De korte top flatteerde haar slanke, atletische lichaam. Met haar lange donkere haar en lichtbruine ogen kon ze voor een partygirl van de universiteit doorgaan.
Toch voelde het op een vreemde manier als een kostuum, helemaal niet als Riley.
Maar haar vriendinnen hadden gelijk, ze bracht te veel tijd door met studeren.
En er was zeker zoiets als overdrijven.
Alleen maar werken en geen plezier …
Ze trok een spijkerjasje aan en fluisterde tegen zichzelf in de spiegel...
‘Kom op, Riley. Ga naar buiten en leef een beetje.’
*
Toen zij en haar vriendinnen de deur van de Centaur’s Den opende, werd Riley bijna overweldigd door de vertrouwde, maar verstikkende geur van sigarettenrook en het even verstikkende geluid van heavy Metal muziek.
Ze aarzelde. Misschien was dit uitstapje toch een vergissing. Waren de schurende akkoorden van Metallica een muzikale verbetering ten opzichte van de verdovende monotonie van Gloria Estefan?
Maar Rhea en Trudy stonden achter haar en ze duwden haar naar binnen. Drie andere meisjes van de campus volgden hen en liepen meteen naar de bar.
Riley tuurde door de rokerige lucht en zag enkele bekende gezichten. Ze was verrast om er op een doordeweekse dag zoveel te zien.
Het grootste deel van de ruimte was een dansvloer waar bewegende lichtstralen en fonkelingen over jongeren flitsten die gelukzalig op het refrein van ‘Whiskey in the Jar’ stonden te kronkelen.
Trudy greep zowel Riley als Rhea bij de hand.
‘Kom op, laten we dansen, met z’n drieën!’
Het was een vertrouwde tactiek. De meisjes dansten samen totdat ze de aandacht van wat jongens kregen. Het zou niet lang duren voordat ze allemaal met een jongen zouden dansen in plaats van met elkaar en drinken als een gek.
Maar Riley had daar geen zin in of in de herrie.
Glimlachend schudde ze haar hoofd en trok haar hand van Trudy weg.
Trudy zag er even gekwetst uit, maar er was te veel herrie om er ruzie over te hebben. Toen stak Trudy haar tong naar Riley uit en trok Rhea de dansvloer op.
Ja, heel volwassen, dacht Riley.
Ze duwde zich door de menigte naar de bar en kocht een glas rode wijn voor zichzelf. Toen ging ze naar beneden, waar tafels en zithoeken een kelderkamer vulden. Ze vond een lege plek waar ze kon gaan zitten.
Riley vond het hier veel beter dan boven. Oké, de sigarettenrook was hier nog dikker, genoeg om haar ogen te laten prikken. Maar het was hier minder onstuimig en ook stiller, hoewel gedempte muziek van boven nog steeds door de vloer dreunde.
Ze nipte langzaam van haar wijn en herinnerde zich maar al te goed haar roekeloze drinkgedrag als tiener. Ze was er in het kleine stadje Larned altijd in geslaagd om van louche volwassen connecties te krijgen wat ze maar wilde drinken. Whisky was in die dagen haar favoriete drank geweest.
Arme oom Deke en tante Ruth, dacht ze. Uit haar woede en verveling had ze hen meer dan eens in de problemen gebracht.
Ze bleef zichzelf vertellen...
Misschien zal ik het ooit goedmaken.
Haar gedachten werden door een mannelijke stem onderbroken.
‘He.’
Riley keek op en zag een grote, gespierde, redelijk knappe jongen die een glas bier vasthield en met een nonchalante, zelfverzekerde glimlach naar haar keek.
Riley kneep haar ogen samen; een uitdrukking die in stilte vroeg...
‘Ken ik jou?’
Natuurlijk wist Riley precies wie het was.
Het was Harry Rampling, de quarterback van het footballteam van de universiteit.
Riley had hem dezelfde aanpak bij heel veel meisjes zien gebruiken, zichzelf zonder introductie aandienen, omdat hij het als vanzelfsprekend beschouwde dat hij al overal bekend stond als Gods geschenk aan alle vrouwen op de campus.
Riley wist dat deze tactiek meestal werkte. Lanton had een slecht footballteam en Harry Rampling zou waarschijnlijk niet met een carrière in het professionele football eindigen, maar hij was hier in Lanton toch een held en de meisjes hingen meestal om hem heen.
Ze staarde hem simpelweg met een vragende uitdrukking aan, alsof ze geen idee had wie hij in vredesnaam was.
Zijn glimlach vervaagde een beetje. Het was in het schemerige licht moeilijk te zeggen, maar Riley vermoedde dat hij bloosde.
Toen liep hij weg, kennelijk beschaamd, maar niet bereid om te buigen voor de vernedering om zichzelf daadwerkelijk voor te stellen.
Riley nam een slokje wijn en genoot van haar kleine overwinning en een beetje afzondering.
Maar toen hoorde ze een andere mannenstem.
‘Hoe heb je dat voor elkaar gekregen?’
Een andere man stond naast haar bankje met een biertje. Hij was goed gekleed, goed gebouwd, iets ouder dan zij en Riley vond hem meteen beduidend aantrekkelijker dan Harry Rampling.
‘Hoe heb ik wat gedaan?’ vroeg Riley.
De man haalde zijn schouders op.
‘Harry Rampling op die manier afwijzen. Je bent zonder een woord te zeggen van hem afgekomen, niet eens met een ‘rot op, klootzak.’ Ik wist niet eens dat dat kon.’
Riley voelde zich vreemd genoeg door deze kerel ontwapend.
Ze zei: ‘Voordat ik hierheen kwam heb ik mezelf met anti spierbal bespoten.’
Zodra de woorden eruit waren, dacht ze...
Goeie God, ik ben grappig aan het doen.
Wat dacht ze in vredesnaam dat ze aan het doen was?
Hij lachte en genoot van het grapje.
Hij gleed ongenodigd op de plek tegenover Riley en zei: ‘Mijn naam is Ryan Paige, je kent me helemaal niet en ik zal het je niet kwalijk nemen als je mijn naam binnen vijf minuten of zelfs eerder weer vergeten bent. Ik kan je verzekeren dat ik bij uitstek makkelijk te vergeten ben.’
Riley schrok van zijn brutaliteit.
Stel jezelf niet voor, zei ze tegen zichzelf.
Maar ze zei hardop...
‘Ik ben Riley Sweeney. Ik ben een laatstejaars. Ik heb psychologie als hoofdvak.’
Ze voelde zichzelf nu blozen.
Deze kerel was een gladde. En zijn versier techniek was zo casual dat het helemaal niet op een techniek leek.
Makkelijk te vergeten, hah, dacht Riley.
Ze wist al zeker dat ze Ryan Paige niet snel zou vergeten.
Wees voorzichtig met hem, zei ze tegen zichzelf.
Toen zei ze: ‘Ehm… ben je een student hier bij Lanton?’
Hij knikte en zei: ‘Rechtenstudie. Dit is ook mijn laatste jaar.’
Hij zei het alsof er geen reden was om onder de indruk te zijn.
En natuurlijk was Riley onder de indruk.
Ze zaten een tijdje te praten, ze wist niet precies hoe lang.
Toen hij haar vroeg wat ze van plan was om na het afstuderen te doen, moest Riley toegeven dat ze het niet zeker wist.
‘Ik zal een of andere baan moeten zoeken,’ vertelde ze hem. ‘Ik denk dat ik een manier moet bedenken om naar de onderzoeksschool te gaan als ik in mijn vakgebied wil kunnen werken.’
Hij knikte goedkeurend en zei: ‘Ik heb bij verschillende advocatenkantoren navraag gedaan. Een aantal ziet er veelbelovend uit, maar ik moet mijn volgende stap heel goed overwegen.’
Terwijl ze aan het praten waren, realiseerde Riley zich dat wanneer hun ogen elkaar ontmoetten en hun blikken elkaar even vasthielden, dat er een lichte tinteling door haar lichaam stroomde.
Gebeurde dat ook bij hem? Ze merkte dat hij een paar keer plotseling wegkeek.
Tijdens een pauze in het gesprek, dronk Ryan zijn biertje op en zei toen: ‘Luister, het spijt me dat ik ineens weg moet, maar ik heb in de ochtend een les en ik moet nog wat studeren.’
Riley was bijna met stomheid geslagen.
Ging hij haar niet versieren?
Nee, dacht ze. Daar heeft hij teveel klasse voor.
Niet dat hij geen interesse in haar had; ze was er zeker van dat hij dat wel had.
Maar hij wist beter dan bij haar te hard van stapel te lopen.
Indrukwekkend, dacht ze.
Ze slaagde erin om te antwoorden: ‘Ja, ik ook.’
Hij glimlachte een oprecht ogende lach.
‘Het was leuk je te ontmoeten, Riley Sweeney.’
Riley glimlachte terug.
‘Het was ook leuk om jou te ontmoeten, Ryan Paige.’
Ryan grinnikte en zei: ‘Aw, je weet het nog.’
Zonder nog een woord te zeggen, stond hij op en vertrok.
Riley’s hoofd was helemaal in de war van wat er niet was gebeurd. Ze hadden geen telefoonnummers uitgewisseld, ze had niet gezegd in welk studentenhuis ze zat en ze had nog steeds geen idee waar hij woonde. En hij had haar niet eens op een echte toekomstig date gevraagd.
Het was niet, omdat hij niet verwachtte dat er een echte date zou zijn, daar was ze zeker van.
Nee, hij was gewoon zelfverzekerd. Hij was er zeker van dat hun wegen snel weer zouden kruisen en hij verwachtte dat de chemie zijn werk zou doen.
En Riley geloofde voor meer dan de helft dat hij gelijk had.
Op dat moment hoorde ze Trudy’s stem roepen.
‘Hé, Riley! Wie was die knappe vent?’
Riley draaide zich om en zag Trudy de trap afkomen, met een volle kan bier in de ene hand en een glas in de andere. Drie andere meisjes uit hun studentenhuis liepen achter haar aan. Ze zagen er allemaal behoorlijk dronken uit.
Riley gaf geen antwoord op Trudy’s vraag. Ze hoopte alleen dat Ryan nu buiten gehoorsafstand was.
Toen de meisjes de tafel naderden, vroeg Riley...
‘Waar is Rhea?’
Trudy keek om zich heen.
‘Ik weet niet,’ zei ze met een onduidelijke stem. ‘Waar ís Rhea?’
Een van de andere meisjes zei: ‘Rhea is terug naar de campus gegaan.’
‘Wat!’ zei Trudy. ‘Ze is weggegaan en heeft niks tegen me gezegd?’
‘Ze heeft het tegen je gezegd,’ zei een ander meisje.
De meisjes stonden op het punt om bij Riley in het zithoekje te klimmen. In plaats van ingesloten te raken, stond Riley van haar stoel op.
‘We zouden allemaal naar huis moeten gaan,’ zei ze.
Met een stortvloed van protesten gingen de meisjes giechelend zitten en zich blijkbaar settelen voor een lange nacht.
Riley gaf het op. Ze liep naar boven en de voordeur uit. Buiten ademde ze diep de koele, frisse lucht in. Het was maart en soms was het hier ‘s nachts koud in de Shenandoah-vallei van Virginia, maar na de benauwde, met rook gevulde bar was de kilte welkom.
Het was terug naar de campus en haar studentenhuis een korte, goed verlichte wandeling. Ze had het gevoel dat de avond behoorlijk goed was verlopen. Ze had maar een glas wijn gedronken, net genoeg om te ontspannen en er was ook die man geweest...
Ryan Paige.
Ze glimlachte.
Nee, ze was zijn naam niet vergeten.
*
Riley sliep diep en droomloos toen iets haar wakker schudde.
Wat? vroeg ze zich af.
Eerst dacht ze dat misschien iemand aan haar schouder had geschud.
Maar nee, dat was het niet.
Terwijl ze in de duisternis van haar studentenkamer staarde, hoorde ze het geluid weer.
Een kreet.
Een stem vol van angst.
Riley wist dat er iets vreselijks was gebeurd.
HOOFDSTUK TWEE
Riley was uit bed en op haar voeten voordat ze volledig wakker was.
Dat geluid was verschrikkelijk.
Wat was het?
Toen ze het licht naast haar bed aan deed, bromde een vertrouwde stem vanaf de andere kant van de kamer: ‘Riley, wat is er aan de hand?’
Trudy lag volledig gekleed in haar eigen bed en beschermde haar ogen tegen het licht. Ze was daar duidelijk in een vrij dronken toestand neergestort.
Riley had door de binnenkomst van haar kamergenoot heen geslapen.
Maar nu was ze wakker.
Net als anderen in het studentenhuis. Ze kon vanuit de nabijgelegen kamers gealarmeerde stemmen horen roepen.
Riley kwam in beweging, duwde haar voeten in een paar slippers, trok haar badjas aan en opende de kamerdeur. Ze stapte de gang in.
Andere kamerdeuren zwaaiden open. Meisjes staken hun hoofd naar buiten en vroegen wat er aan de hand was.
En Riley zag tenminste één ding dat niet goed was. Ongeveer halverwege de gang zat een meisje op haar knieën te huilen.
Riley rende naar haar toe.
Heather Glover, besefte ze.
Heather was met hen mee geweest naar de Centaur’s Den. Ze was daar nog met Trudy en de anderen toen Riley vertrok.
Nu wist Riley het, het was Heather geweest die ze had horen schreeuwen.
Ze herinnerde zich ook...
Heather is de kamergenoot van Rhea!
Riley bereikte het snikkende meisje en hurkte naast haar neer.
‘Wat is er aan de hand?’ vroeg ze. ‘Heather, wat is er gebeurd?’
Snikkend en zich verstikkend wees Heather naar de open deur naast haar.
Naar adem happend slaagde ze erin om te zeggen...
‘Het is Rhea. Ze is…’
Heather gaf plotseling over.
Riley ontweek de golf van braaksel, stond op en tuurde langs de kamerdeur naar binnen. In het licht dat vanuit de gang naar binnen scheen, kon ze iets verspreid op de vloer zien liggen, een donkere vloeistof. Eerst dacht ze dat het wat gemorste frisdrank was.
Toen huiverde ze...
Bloed.
Ze had op deze manier eerder een plas bloed gezien. Er was geen twijfel dat het iets anders kon zijn.
Ze stapte door de deuropening en zag Rhea languit op haar eenpersoonsbed liggen, volledig gekleed en met haar ogen wijd open.
‘Rhea?’ zei Riley.
Ze ging iets dichterbij kijken. Toen kokhalsde ze.
Rhea’s keel was bijna van oor tot oor doorgesneden.
Rhea was dood, dat wist Riley zeker.
Het was niet de eerste vermoorde vrouw die ze in haar leven had gezien.
Toen hoorde Riley nog een schreeuw. Even vroeg ze zich af of de schreeuw van haar zelf kwam.
Maar nee, het kwam van vlak achter haar.
Riley draaide zich om en daar in de deuropening stond Gina Formaro. Ze was die avond ook in de Centaur’s Den aan het feesten geweest. Nu puilden haar ogen uit en trilde ze over haar hele lijf, bleek van shock.
Riley realiseerde zich dat ze zichzelf opmerkelijk rustig voelde, helemaal niet bang. Ze wist ook dat ze waarschijnlijk de enige studente op de hele verdieping was die nog niet in paniek was.
Het was aan haar om ervoor te zorgen dat de dingen niet erger werden.
Riley nam Gina voorzichtig bij de arm en leidde haar de deur uit. Heather zat nog steeds op de grond waar ze over had gegeven, nog steeds snikkend. En andere dwalende studenten begonnen hun weg naar de kamer te vinden.
Riley trok de kamerdeur dicht en ging ervoor staan.
‘Blijf daar!’ riep ze naar de naderende meisjes. ‘Blijf uit de buurt!’
Riley was verrast over de kracht en autoriteit in haar eigen stem.
De meisjes gehoorzaamden en vormden een volle halve cirkel om de slaapkamer.
Riley schreeuwde opnieuw: ‘Bel het alarmnummer!’
‘Waarom?’ vroeg een van de meisjes.
Heather Glover zat nog steeds gehurkt op de vloer met een plas van braaksel voor haar en wist krakend uit te brengen...
‘Het is Rhea. Ze is vermoord.’
Plots explodeerde er een wilde mix van meisjesstemmen in de gang; sommige stonden te gillen, sommige snakten naar adem en anderen begonnen te huilen. Enkele meisjes duwden zich weer richting de kamer.
‘Blijf daar!’ zei Riley weer, nog steeds de deur blokkerend. ‘Bel het alarmnummer!’
Een van de meisjes die een mobieltje bezat, droeg het bij zich in haar hand. Ze belde het nummer.
Riley stond daar en vroeg zich af...
Wat moet ik nu doen?
Ze wist maar één ding zeker. Ze kon geen van de meisjes de kamer met het lichaam in laten gaan. Er was op de etage al genoeg paniek. Het zou alleen maar erger worden als meer mensen zouden zien wat zich in die kamer bevond.
Ze was er ook zeker van dat niemand rond zou mogen lopen in...
In wat?
Een plaats delict, realiseerde ze zich. Die kamer was een plaats delict.
Ze herinnerde zich, ze wist zeker dat het uit films of tv-shows moest komen, dat de politie zou willen dat de plaats delict zo onaangeroerd mogelijk bleef.
Het enige wat ze kon doen was wachten en iedereen buiten houden.
En tot nu toe was ze succesvol. De halve cirkel van studenten begon uit elkaar te vallen en meisjes liepen in kleinere groepen weg, verdwenen in kamers of vormden kleine clusters in de gang om hun afgrijzen te delen. Er werd nu veel gehuild en er was wat laag, dierlijk gejammer te horen. Er kwamen nog een paar mobiele telefoons tevoorschijn, degenen die er een hadden waren hun ouders of vrienden aan het bellen om hun versie van het drama te vertellen.
Riley dacht dat dat waarschijnlijk geen goed idee was, maar ze kon ze onmogelijk stoppen. Ze bleven tenminste weg bij de deur die ze bewaakte.
En nu begon ze haar eigen afschuw te voelen.
Beelden uit haar vroege jeugd overspoelden Riley’s hersenen...
Riley en mama waren in een snoepwinkel en wat verwende mama Riley!
Ze kocht heel veel snoep voor haar.
Ze lachten allebei en waren blij tot...
Een man op hen af kwam. Hij had een raar gezicht, plat en karakterloos, als iets uit een van Riley’s nachtmerries. Het duurde even voordat Riley besefte dat hij een nylonkous over zijn hoofd droeg, het soort dat mama over haar benen droeg.
En hij hield een pistool vast.
Hij begon tegen mama te schreeuwen...
‘Je tas! Geef me je tas!’
Zijn stem klonk net zo bang als dat Riley zich voelde.
Riley keek op naar mama en verwachtte dat ze zou doen wat de man zei.
Maar mama was bleek geworden en stond te beven. Ze leek niet te begrijpen wat er aan de hand was.
‘Geef me je tas!’ schreeuwde de man weer.
Mama stond daar maar met haar tas in haar handen geklemd.
Riley wilde tegen mama zeggen...
‘Doe wat de man zegt, mama. Geef hem je tas.’
Maar om de een of andere reden kwamen er geen woorden uit haar mond.
Mama wankelde een beetje, alsof ze wilde gaan rennen, maar haar benen niet in beweging kon krijgen.
Toen was er een flits en een luid, vreselijk geluid...
... en mama viel op de grond en landde op haar zij.
Er spoot dieprood uit haar borst en de kleur doorweekte haar blouse en spreidde zich uit in een plas op de vloer...
Riley werd door het geluid van naderende sirenes terug naar het heden getrokken. De plaatselijke politie arriveerde.
Ze voelde opluchting dat de autoriteiten er waren en het over konden nemen... wat het ook was dat er gedaan moest worden.
Ze zag dat jongens die op de tweede verdieping woonden naar beneden kwamen en de meisjes vroegen wat er aan de hand was. Ze bevonden zich ook in verschillende stadia van aankleden; shirts en jeans, pyjama’s en badjassen.
Harry Rampling, de football speler die Riley bij het café benaderd had, begaf zich naar de plek waar ze tegen de gesloten deur stond. Hij duwde zich langs de meisjes die daar nog steeds rondhingen en staarde haar even aan.
‘Wat denk je dat jé aan het doen bent?’ snauwde hij.
Riley zei niets. Ze zag het nut er niet van om het uit te leggen. Niet met de politie die nu elk moment zou verschijnen.
Harry grijnsde een beetje en deed een dreigende stap in de richting van Riley. Er was hem duidelijk over het dode meisje in de kamer verteld.
‘Ga uit de weg,’ zei hij. ‘Ik wil het zien.’
Riley stond nog standvastiger dan eerst.
‘Je kunt daar niet naar binnen,’ zei ze.
Harry zei: ‘Waarom niet, kleine meid?’
Riley’s ogen schoten vuur, maar vroeg ze zich af...
Wat denk ik in godsnaam dat ik aan het doen ben?
Dacht ze echt dat ze kon voorkomen dat een mannelijke atleet daar naar binnen kon gaan als hij besloot om dat wel te doen?
Vreemd genoeg had ze het gevoel dat ze dat waarschijnlijk wel kon.
Als het zover kwam dan zou ze zich zeker zwaar verzetten.
Gelukkig hoorde ze het gekletter van voetstappen de hal binnenkomen, en vervolgens een mannenstem roepen...
‘Ophouden! Laat ons erdoor.’
De groep studenten is uit elkaar.’
Iemand zei: ‘Daarheen’ en drie geüniformeerde agenten begaven zich naar Riley.
Ze herkende ze allemaal. Het waren in Lanton bekende gezichten. Twee van hen waren mannen, agenten Steele en White. De andere was een vrouw, agent Frisbie. Een aantal mensen van de campuspolitie liepen ook mee.
Steele had overgewicht en zijn roodachtige gezicht deed Riley vermoeden dat hij te veel dronk. White was een lange kerel die constant slungelend liep en wiens mond altijd open leek te hangen. Riley vond niet dat hij bijzonder slim leek. Agent Frisbie was een lange, stevige vrouw waarvan Riley altijd dacht dat ze vriendelijk en goedaardig was.
‘We hebben een telefoontje gekregen,’ zei agent Steele. Hij snoof naar Riley. ‘Wat is hier in vredesnaam aan de hand?’
Riley stapte weg van de deur en wees ernaar.
‘Het is Rhea Thorson,’ zei Riley. ‘Ze is…’
Riley ontdekte dat ze de zin niet af kon maken. Ze probeerde nog steeds te beseffen dat Rhea dood was.
Ze stapte gewoon opzij.
Agent Steele opende de deur en sloop langs haar de kamer in.
Toen kwam er een luide zucht toen hij...
‘Oh mijn God!’ riep.
Agenten Frisbie en White haastten zich naar binnen.
Toen verscheen Steele opnieuw en riep naar de toeschouwers: ‘Ik moet weten wat er is gebeurd. Nu.’
Er was een algemeen gemompel van gealarmeerde verwarring.
Toen vuurde Steele een aantal vragen af. ‘Wat weet je hiervan? Was dit meisje de hele avond in haar kamer? Wie was er nog meer?’
Er volgde meer verwarring, met een aantal meisjes die zeiden dat Rhea de campus niet verlaten had, anderen zeiden dat ze naar de bibliotheek was geweest, anderen dat ze op een date was geweest en natuurlijk een paar die zeiden dat ze uit drinken was gegaan. Niemand had hier iemand anders gezien. Niet totdat ze Heather hoorden schreeuwen.
Riley haalde diep adem en maakte zich klaar om de anderen tot stilte te roepen en te vertellen wat ze wist. Maar voordat ze iets kon zeggen, wees Harry Rampling naar Riley en zei...
‘Dit meisje gedraagt zich raar. Ze stond daar toen ik hier aankwam. Alsof ze misschien uit die deur kwam.’
Steele stapte in de richting van Riley en gromde...
‘Klopt dat? Je hebt wat uit te leggen. Begin maar met praten.’
Het leek alsof hij zijn handboeien ging pakken. Voor het eerst begon Riley een vleugje paniek te voelen.
Gaat deze gast me arresteren? vroeg ze zich af.
Ze had geen idee wat er zou gebeuren als hij dat deed.
Maar de vrouwelijke agent zei scherp tegen agent Steele: ‘Laat haar met rust, Nat. Zie je niet wat ze aan het doen was? Ze bewaakte de kamer en zorgde ervoor dat er niemand anders naar binnen ging. We moeten haar bedanken dat de plaats delict niet hopeloos is aangetast.’
Agent Steele deinsde achteruit en zag er verontwaardigd uit.
De vrouw riep naar de toeschouwers: ‘Ik wil dat iedereen precies blijft waar die nu is. Niemand beweegt, horen jullie me? En beperk het praten tot een minimum.’
Er kwam instemmend geknik en gemompel van de groep.
Toen greep de vrouw Riley bij de arm en begon haar van de anderen weg te leiden.
‘Kom met me mee,’ fluisterde ze scherp tegen Riley. ‘Jij en ik gaan even praten.’
Riley slikte angstig, terwijl agent Frisbie haar wegleidde.
Zit ik echt in de problemen? vroeg ze zich af.
HOOFDSTUK DRIE
Agent Frisbie hield de hele weg door de gang Riley’s arm stevig vast. Ze gingen door een paar dubbele deuren en kwamen onderaan de trap terecht. Eindelijk liet de vrouw haar los.
Riley wreef over haar arm waar het een beetje pijn deed.
Agent Frisbie zei: ‘Sorry dat ik daar wat ruw deed. We hebben nogal haast. Allereerst, hoe heet je?’
‘Riley Sweeney.’
‘Ik heb je in de stad gezien. In welk jaar zit je op de universiteit?’
‘Laatstejaars.’
De strenge uitdrukking van de vrouw verzachtte een beetje.
‘Nou, allereerst wil ik me verontschuldigen voor hoe agent Steele zojuist met je heeft gesproken. De arme kerel, hij kan er echt niets aan doen. Het is alleen dat hij... wat is het woord dat mijn dochter zou gebruiken? Oh ja. Een lul is.’
Riley was te geschrokken om te lachen. Hoe dan ook, agent Frisbie glimlachte niet.
Ze zei: ‘Ik ben er trots op dat ik een behoorlijk betrouwbare intuïtie heb, in ieder geval beter dan die van de ‘goede oude jongens’ waar ik aan vast zit om mee te werken. En op dit moment zegt mijn gevoel dat jij degene bent die me hier misschien precies kan vertellen wat ik moet weten.’
Riley voelde weer een paniekgolf toen de vrouw zonder glimlach een notitieblok tevoorschijn haalde en zich klaarmaakte om te schrijven.
Ze zei: ‘Agent Frisbie, ik heb echt geen idee -’
De vrouw onderbrak haar.
‘Je zult misschien verrast zijn. Ga je gang, vertel me eens hoe je nacht is verlopen.’
Riley was in de war.
Hoe mijn nacht is verlopen?
Wat had dat ermee te maken?
‘Vanaf het begin,’ zei Frisbie.
Riley antwoordde langzaam: ‘Nou, ik zat in mijn kamer te studeren, omdat ik morgenochtend een les heb, maar mijn kamergenoot, Trudy en mijn vriendin Rhea...’
Riley viel plotseling stil.
Mijn vriendin Rhea.
Ze herinnerde zich dat ze op haar bed zat, terwijl Trudy en Rhea aan de andere kant van de kamer hun nagels aan het doen waren en te hard Gloria Estefan draaiden en dat ze behoorlijke lastposten waren die probeerden dat Riley met ze mee uit zou gaan. Rhea was zo levendig geweest, lachend en ondeugend.
Nu niet meer.
Ze zou Rhea’s lach nooit meer horen of haar glimlach ooit nog zien.
Voor het eerst sinds dit vreselijke ding was gebeurd, voelde Riley dat ze bijna in tranen was. Ze zakte tegen de muur.
Niet nu, hield ze zichzelf streng voor.
Ze ging rechtop staan, haalde diep adem en ging verder.
‘Trudy en Rhea hebben me overgehaald om naar de Centaur’s Den te gaan.’
Agent Frisbie knikte Riley bemoedigend toe en zei: ‘Hoe laat was dit?’
‘Rond half tien, denk ik.’
‘En gingen jullie alleen met z’n drieën uit?’
‘Nee,’ zei Riley. ‘Trudy en Rhea hadden nog een paar meisjes overgehaald om mee te gaan. We waren in totaal met z’n zessen.’
Agent Frisbie noteerde nu snel aantekeningen.
‘Vertel me hun namen,’ zei ze.
Riley hoefde niet te stoppen om na te denken.
‘Ik was er… en Trudy Lanier en Rhea natuurlijk. En Cassie DeBord, Gina Formaro en Rhea’s kamergenoot Heather Glover.’
Ze stond daar even te zwijgen.
Er moet meer zijn, dacht ze. Ze kon zich vast nog meer herinneren om de politie te vertellen. Maar haar hersenen leken aan haar directe groep vast te zitten en aan het beeld van haar vriendin, dood in die kamer.
Riley wilde net uitleggen dat ze niet veel tijd met de anderen in de Centaur’s Den had doorgebracht. Maar voordat ze nog iets anders kon zeggen, stopte agent Frisbie abrupt haar potlood en notitieboekje terug in haar zak.
‘Goed gedaan,’ zei ze, heel zakelijk klinkend. ‘Dat is precies wat ik moest weten. Kom op.’
Terwijl agent Frisbie haar terug de gang in leidde, vroeg Riley zich af...
‘Goed gedaan?’
Wat heb ik dan gedaan?
De situatie in de hal was hetzelfde als daarvoor, met een kleine menigte van verbijsterde en geschokte studenten die rondhingen, terwijl agent White toekeek. Maar er waren twee nieuwkomers.
Een daarvan was rector Angus Trusler, een kieskeurige en gemakkelijk geagiteerde man die zich onder de studenten mengde en sommigen van hen ertoe probeerde te brengen om hem te vertellen wat er aan de hand was, ondanks het bevel om niet te praten.
De andere nieuwkomer was een lange, krachtig ogende oudere man in uniform. Riley herkende hem meteen. Hij was de politiechef van Lanton, Allan Hintz. Riley merkte op dat agent Frisbie er niet verbaasd uitzag om hem te zien, maar ze zag er ook helemaal niet tevreden uit.
Met de armen in de zij, zei hij tegen Frisbie: ‘Zou je ons willen vertellen waarom je ons laat wachten, Frisbie?’
Agent Frisbie wierp hem een blik van nauwelijks vermomde minachting toe. Het was Riley duidelijk dat hun werkrelatie op zijn best gezien gespannen was.
‘Ik ben blij te zien dat iemand u uit bed heeft gehaald, meneer,’ zei agent Frisbie.
Chef Hintz fronste.
Rector Trusler deed zijn best om er net zo gezaghebbend als de politiechef uit te zien, stapte naar voren en sprak scherp met Hintz.
‘Allan, ik ben het niet eens met de manier waarop jij en je mensen hiermee omgaan. Deze arme kinderen zijn genoeg geterroriseerd zonder dat ze gecommandeerd worden. Waar gaat dit allemaal over? Hen te vertellen om te blijven staan en stil te blijven, zonder uitleg te geven? Een aantal wil gewoon terug naar hun kamer en proberen om wat te slapen. Sommigen willen helemaal uit Lanton weg en een tijdje naar hun familie gaan en wie kan hen dat kwalijk nemen? Sommigen vragen zich zelfs af of ze een advocaat in moeten huren. Het is tijd dat je ze vertelt wat je van ze wilt. Ongetwijfeld zijn geen van onze studenten verdachten.’
Terwijl de rector tekeerging, vroeg Riley zich af hoe hij er zo zeker van kon zijn dat de moordenaar hier niet in de gang was. Ze kon zich moeilijk voorstellen dat een van de meisjes zo’n vreselijke misdaad zou begaan. Maar hoe zat het met de jongens? Hoe zat het met een grote stoere spierbal zoals Harry Rampling? Hij of een van de andere jongens zagen er niet uit alsof ze net de keel van een meisje hadden doorgesneden. Maar misschien na een douche en een snelle wissel van kleding ...?
Rustig aan zei Riley tegen zichzelf. Laat je verbeelding niet met je op de loop gaan.
Maar als het geen student was, wie had er dan in Rhea’s kamer kunnen zijn?
Ze worstelde opnieuw om zich te herinneren of ze in de Centaur’s Den iemand anders met Rhea had gezien. Had Rhea met een jongen gedanst? Wat met iemand gedronken? Maar Riley kon nog steeds niets bedenken.
Hoe dan ook, zulke vragen leken er niet toe te doen. Chef Hintz hoorde geen woord van wat rector Trusler zei. Agent Frisbie fluisterde tegen hem en liet hem de aantekeningen zien die ze tijdens het gesprek met Riley had gemaakt.
Toen ze klaar was, zei Hintz tegen de groep: ‘Oké, luister goed. Ik wil dat vijf van jullie naar de gemeenschappelijke ruimte komen.’
Hij ratelde de namen op die Riley aan agent Frisbie had gegeven, inclusief die van haar.
Toen zei hij: ‘De rest van jullie, ga naar je kamer. Jongens, dat betekent, ga terug naar je eigen verdieping. Iedereen blijft vannacht hier. Ga niet buiten dit gebouw totdat je wat anders te horen krijgt. En maak geen plannen om binnenkort de campus te verlaten. Voor velen van jullie hebben we waarschijnlijk nog vragen.’
Hij wendde zich tot de rector en zei: ‘Zorg ervoor dat alle studenten in het gebouw dezelfde boodschap krijgen.’
De mond van de rector hing nu open van ongenoegen, maar hij slaagde erin om instemmend te knikken. De hal was gevuld met gemompel van verwarde ontevredenheid toen de meisjes gehoorzaam naar hun kamers gingen en de jongens terug naar boven liepen.
Chef Hintz en agenten Frisbie en White leidden Riley en haar vier vrienden door de gang. Onderweg kon Riley het niet helpen om een blik in Rhea’s kamer te werpen. Ze zag een glimp van agent Steele die binnen aan het rond kruipen was. Ze kon het bed waar ze Rhea had gevonden niet zien, maar ze was er zeker van dat het lichaam er nog was.
Op de een of andere manier voelde dat niet goed.
Hoe lang gaat het duren tot ze haar meenemen? vroeg ze zich af. Ze hoopte dat ze haar tenminste bedekt hadden, zodat de vreselijke doorgesneden keel en open ogen aan het oog onttrokken zouden worden. Maar ze veronderstelde dat de onderzoekers belangrijkere dingen hadden om zich mee bezig te houden. En misschien waren ze toch allemaal aan zulke beelden gewend.
Ze was ervan overtuigd dat ze de aanblik van een dode Rhea en die plas bloed op de vloer nooit zou vergeten.
Riley en de anderen gingen gehoorzaam de goed ingerichte gemeenschappelijke ruimte in en gingen op verschillende stoelen en banken zitten.
Chef Hintz zei: ‘Agent Frisbie en ik gaan met elk van jullie individueel praten. Terwijl we dat doen, wil ik niet dat de rest van jullie met elkaar praten. Nog geen woord. Hebben jullie me gehoord?’
Zonder zelfs maar naar elkaar te kijken, knikten de meisjes nerveus.
‘En voor nu, gebruik zelfs je telefoons niet,’ voegde Hintz eraan toe.
Weer knikten ze allemaal en zaten toen gewoon naar hun handen, naar de vloer of de ruimte in te staren.
Hintz en Frisbie leidden Heather naar de aangrenzende studentenkeuken, terwijl agent White met zijn slappe houding waakzaam bij Riley, Trudy, Cassie en Gina bleef staan.
Na enkele ogenblikken verbrak Trudy de stilte. ‘Riley, wat in hemelsnaam -?’
White onderbrak haar: ‘Wees stil. Bevel van de chef.’
De stilte viel weer in, maar Riley zag dat Trudy, Cassie en Gina allemaal naar haar staarden. Ze keek weg.
Ze denken dat het mijn schuld is dat ze hier zijn, besefte ze.
Toen dacht ze: misschien was het waar, misschien had ze hun namen niet moeten noemen. Maar wat had ze dan moeten doen, tegen een politieagent liegen? Toch haatte Riley de wantrouwende vibes die ze van haar vriendinnen kreeg. En ze kon het ze niet echt kwalijk nemen dat ze die gevoelens naar haar hadden.
In wat voor problemen zitten we eigenlijk? vroeg ze zich af. Alleen omdat we samen uit zijn geweest?
Ze maakte zich vooral zorgen om Heather, die nog in de keuken was om vragen te beantwoorden. Het arme meisje was heel hecht met haar kamergenoot Rhea geweest. Natuurlijk was dit voor iedereen een nachtmerrie, maar Riley kon zich niet voorstellen hoe moeilijk het voor Heather moest zijn.
Al snel hoorden ze de stem van de rector ongemakkelijk over het PA-systeem van de campus stamelen.
‘Dit is rector Trusler. Ik.. ik weet zeker dat jullie inmiddels wel weten dat er net iets vreselijks op de verdieping van de meisjes is gebeurd. Jullie hebben het bevel van politiechef Hintz om vannacht in jullie kamer te blijven en de campus niet te verlaten. Een politieagent of een campusambtenaar kan langs je kamer komen om met je te praten. Zorg ervoor dat je alle vragen beantwoordt. Voor nu mogen jullie de campus morgen ook niet verlaten. Jullie krijgen binnenkort allemaal een aanvullende mededeling.’
Riley herinnerde zich nog iets wat de chef had gezegd...
‘Voor velen van jullie hebben we waarschijnlijk nog vragen.’
Hij begon nu met Riley en de andere vier meisjes.
Het begon haar allemaal duidelijk te worden. Ze waren tenslotte kort voordat ze werd vermoord met Rhea samen geweest. Maar wat dacht Hintz dat de meisjes misschien zouden weten?
Wat denkt hij dat ík weet? vroeg ze zich af.
Riley kon het zich niet voorstellen.
Eindelijk kwam Heather uit de keuken, vergezeld door agent Frisbie. Heather zag er bleek en ziek uit, alsof ze elk moment weer over kon gaan geven. Riley vroeg zich af: waar zou Heather de nacht doorbrengen? Ze kon niet terug naar de kamer die ze met Rhea had gedeeld.
Alsof ze Riley’s gedachten kon horen, zei agent Frisbie: ‘Heather gaat de rest van de nacht in de kamer van de RA doorbrengen.’
Heather liep beverig de gemeenschappelijke ruimte uit. Riley was blij te zien dat de bewoners assistent haar bij de deuropening ontmoette.
Agent Frisbie riep Gina op om naar de keuken te komen, waar Hintz nog steeds wachtte. Gina stond stijfjes op en volgde de vrouw door de zwaaiende deur, Riley, Trudy en Cassie bleven in een ongemakkelijke stilte achter. Tijdens het wachten leek het voor Riley alsof de tijd was vertraagd.
Eindelijk kwam Gina weer terug. Zonder iets tegen de anderen te zeggen, liep ze door de gemeenschappelijke ruimte en de andere deur uit. Toen vroeg agent Frisbie naar Cassie, die vervolgens de keuken in ging.
Nu waren alleen Riley en Trudy nog over die tegenover elkaar in een stoel zaten. Terwijl ze wachtten, bleef Trudy Riley boze en verwijtende blikken werpen. Riley wenste dat ze uit kon leggen wat ze tijdens haar korte gesprek met agent Frisbie had gezegd. Ze had alleen een eenvoudige vraag beantwoord. Ze had niemand ervan beschuldigd iets slechts gedaan te hebben.
Maar agent White hing nog steeds om hen heen en Riley kon geen enkel woord zeggen.
Eindelijk kwam Cassie de keuken uit en ging terug naar haar kamer en daarna werd Trudy naar de keuken geroepen.
Riley was nu alleen met agent White en voelde zich geïsoleerd en bang.
Met niets om haar af te leiden, bleef ze terug denken aan het lichaam van de arme Rhea, haar wijd open ogen en de plas met bloed. Nu werden die beelden vermengd met de herinneringen aan haar eigen moeder die dood lag, zo lang geleden, maar nog steeds zo vreselijk levendig in haar geest.
Hoe kon zoiets hier en nu in een studentenkamer gebeuren?
Dit kan niet echt zijn, dacht ze.
Natuurlijk zat ze hier niet echt om zich schrap te zetten om vragen te beantwoorden waarop ze onmogelijk de antwoorden kon weten.
Natuurlijk was niet een van haar beste vriendinnen net op brute wijze vermoord.
Ze had zichzelf bijna van de onwerkelijkheid van het moment overtuigd toen agent Frisbie Trudy de keuken uit leidde. Met een sombere uitdrukking verliet Trudy de gemeenschappelijke ruimte zonder nog een blik op Riley te werpen.
Agent Frisbie knikte naar Riley, die opstond en haar gehoorzaam naar de keuken volgde.
Dit kan niet echt gebeuren, zei ze tegen zichzelf.
HOOFDSTUK VIER
Riley ging tegenover Chef Hintz aan de tafel in de keuken zitten. Even staarde de chef haar recht aan en hield hij zijn potlood boven een notitieblok. Riley vroeg zich af of ze iets moest zeggen.
Ze keek op en zag dat agent Frisbie een positie aan de zijkant had ingenomen en tegen het aanrecht leunde. De vrouw had een nogal zure uitdrukking op haar gezicht, alsof ze niet erg blij was met de ondervragingen. Riley vroeg zich af of Frisbie geïrriteerd was door de antwoorden van de meisjes of door de manier waarop haar baas vragen had gesteld.
Eindelijk zei de chef: ‘Om te beginnen, heeft het slachtoffer je ooit het idee gegeven om te denken dat ze voor haar veiligheid vreesde?’
Riley was door dat woord geschokt...
Slachtoffer.
Waarom kon hij haar niet gewoon Rhea noemen?
Maar ze moest zijn vraag beantwoorden.
Haar geest snelde terug naar recente gesprekken, maar ze herinnerde zich alleen onschuldige uitwisselingen zoals die zij en Trudy en Rhea eerder vanavond hadden gehad over het feit of Riley aan de pil was.
‘Nee,’ zei Riley.
‘Was er iemand die haar iets aan wilde doen? Was er iemand kwaad op haar?’
Het hele idee leek Riley vreemd. Rhea was.. was.. zo leuk en vriendelijk geweest dat Riley zich niet voor kon stellen dat iemand langer dan een paar minuten boos op haar kon zijn.
Maar vroeg ze zich af...
Heb ik signalen gemist?
En hadden de andere meisjes Hintz iets verteld wat Riley zelf niet wist?
‘Nee,’ zei Riley. ‘Ze kon met vrijwel iedereen overweg, voor zover ik weet.’
Hintz zweeg even.
Toen zei hij: ‘Vertel ons eens wat er gebeurde toen jij en je vriendinnen in de Centaur’s Den aankwamen.’
Een golf van sensaties kwam terug bij Riley. Rhea en Trudy die haar fysiek door de deur duwden in de dikke mist van sigarettenrook en de oorverdovende muziek...
Moest ze dat allemaal vertellen?
Nee, Hintz wilde beslist alleen maar de harde feiten horen.
Ze zei: ‘Cassie, Heather en Gina liepen meteen naar de bar. Trudy wilde dat ik met haar en Rhea zou dansen.’
Hintz bekeek de notities die hij van de andere meisjes gemaakt had, die hem natuurlijk hadden verteld wat ze over Riley’s acties hadden geweten, inclusief het feit dat Riley hen achter had gelaten om naar beneden te gaan.
‘Maar je hebt niet met ze gedanst,’ zei hij.
‘Nee,’ zei Riley.
‘Waarom niet?’
Riley schrok. Wat had haar terughoudendheid om te dansen ermee te maken?
Toen zag ze dat agent Frisbie haar een sympathieke blik gaf en haar hoofd schudde. Het leek nu duidelijk dat de vrouw dacht dat Hintz nogal een klootzak was, maar er was echt niets dat ze eraan kon doen.
Riley zei langzaam en voorzichtig: ‘Ik was... nou, ik was niet echt in een feeststemming. Ik had geprobeerd om te studeren en Rhea en Trudy hadden me daar zowat naar toe gesleept. Dus heb ik een glas wijn besteld en ben ik naar beneden gelopen.’
‘Alleen?’ vroeg Hintz.
‘Ja, alleen. Ik ben alleen in een zithoekje gaan zitten.’
Hintz bladerde door zijn aantekeningen.
‘Je hebt dus met niemand anders gesproken toen je in de Centaur’s Den was?’
Riley dacht even na en zei toen: ‘Nou, Harry Rampling is naar mijn tafel gekomen...’
Hintz glimlachte een beetje bij het horen van Harry’s naam. Riley besefte dat, net als het grootste deel van de gemeenschap, de chef waarschijnlijk een behoorlijke hoge dunk van de quarterback van de school had.
Hij vroeg: ‘Is hij bij je komen zitten?’
‘Nee,’ zei Riley. ‘Ik heb hem afgepoeierd.’
Hintz fronste met afkeuring, blijkbaar geïrriteerd dat een meisje het slechte oordeel zou hebben om een echte held als Harry Rampling af te wijzen. Riley begon zich een beetje geïrriteerd te voelen. Wat had Hintz eigenlijk met haar smaak in jongens te maken? Wat had het te maken met wat er met Rhea was gebeurd?
Hintz vroeg: ‘Heb je nog met iemand anders gesproken?’
Riley slikte.
Ja, ze had met iemand anders gesproken.
Maar zou ze de man in de problemen brengen door over hem te praten?
Ze zei: ‘Eh... een rechtenstudent is naar mijn zithoek gekomen. Hij is bij me komen zitten en we hebben een tijdje gepraat.’
‘En toen?’ vroeg Hintz.
Riley haalde haar schouders op.
‘Hij zei dat hij moest studeren en toen is hij weggegaan.’
Hintz noteerde wat aantekeningen.
‘Wat was zijn naam?’ vroeg hij.
Riley zei: ‘Luister, ik begrijp niet waarom hij belangrijk is. Hij was gewoon een of andere jongen in de Centaur’s Den. Er is geen reden om te denken dat-’
‘Beantwoord gewoon mijn vraag.’
Riley slikte hard en zei: ‘Ryan Paige.’
‘Had je hem al eerder ontmoet?’
‘Nee.’
‘Weet je waar hij woont?’
‘Nee.’
Riley was eventjes blij dat Ryan erin geslaagd was zichzelf zo mysterieus te houden, zonder haar zelfs maar zijn adres of telefoonnummer te geven. Ze zag geen reden waarom ze überhaupt vragen over hem zou moeten beantwoorden en ze wilde hem zeker niet in de problemen brengen. Het leek bijna stom dat Hintz haar erover onder druk bleef zetten. En Riley zag aan de manier waarop agent Frisbie met haar ogen rolde dat ze er hetzelfde over dacht.
Hintz tikte met zijn potloodgum tegen de tafel en vroeg: ‘Heb je Rhea Thorson met iemand in het bijzonder in de Centaur’s Den gezien? Afgezien van de vriendinnen met wie jullie waren, bedoel ik?’
Riley begon zich meer gefrustreerd dan nerveus te voelen.
Had Hintz helemaal niets begrepen van wat ze had gezegd?
‘Nee,’ zei ze. ‘Zoals ik al zei, ben ik alleen vertrokken. Ik heb Rhea daarna helemaal niet meer gezien.’
Hintz bleef met zijn gum tikken en naar zijn aantekeningen kijken.
Hij vroeg: ‘Betekent de naam Rory Burdon iets voor je?’
Riley dacht snel na.
Rory...
Ja, de voornaam was in ieder geval wel bekend.
Ze zei: ‘Rhea leek nogal in hem geïnteresseerd te zijn, denk ik. Ik heb haar een paar andere keren met hem in de Centaur’s Den zien dansen.’
‘Maar vanavond niet?’
Riley hield een zucht tegen. Ze wilde zeggen...
Hoe vaak moet ik je nog vertellen dat ik Rhea helemaal niet meer heb gezien, nadat ik daar aankwam?
In plaats daarvan zei ze eenvoudig: ‘Nee.’
Ze dacht dat Rory er vanavond ook wel was geweest en dat de andere meisjes Hintz hadden verteld dat ze Rhea om hem heen hadden zien hangen.
‘Wat weet je over hem?’ vroeg Hintz.
Riley zweeg even. Het beetje dat ze wist, leek te onbelangrijk om te noemen. Rory was een lange, magere, rare gozer met een bril met dikke glazen en alle meisjes behalve Riley hadden Rhea geplaagd, omdat ze in hem geïnteresseerd was.
Ze zei: ‘Niet veel, behalve dat hij ergens buiten de campus woont.’
Ze besefte dat Hintz haar weer aan zat te staren, alsof hij verwachtte dat ze nog iets zou zeggen.
Beschouwt Hintz hem als een verdachte? vroeg ze zich af.
Riley was ervan overtuigd dat de chef er ver naast zat als hij Rory als verdachte zag. Ze zag hem als verlegen en zachtaardig, niet in het minst agressief.
Ze stond op het punt dit tegen Hintz te zeggen, maar de politiechef wierp een blik op de papieren die voor hem lagen en ging verder met zijn vragen.
‘Wanneer ben je bij de Centaur’s Den vertrokken?’ vroeg hij.
Riley deed de beste gok die ze over de tijd kon maken; het was behoorlijk laat geweest.
Toen zei Hintz: ‘Heb je voordat je vertrok nog een van je vriendinnen gezien?’
Riley herinnerde zich de meisjes die de trap af strompelden en hoe Trudy de kan bier droeg toen ze vroeg...
‘Hé, Riley! Wie was die knappe vent?’
Riley zei: ‘Trudy, Heather, Gina en Cassie kwamen allemaal naar beneden. Ze zeiden dat Rhea al weg was. Toen ben ik weggegaan.’
Terwijl Hintz aantekeningen maakte, begon Riley’s hoofd zich met haar eigen vragen te vullen. Ze herinnerde zich dat ze had gevraagd waar Rhea was en dat Trudy zei...
‘Ik weet niet. Waar is Rhea?’
... en toen had Heather gezegd...
‘Rhea is terug naar de campus gegaan.’
Riley vroeg zich af wat Heather of een van de andere meisjes over het vertrek van Rhea wisten?
Wisten ze of ze de Centaur’s Den alleen had verlaten of niet?
En wat hadden ze Hintz hierover verteld?
Riley wenste dat ze het kon vragen, maar wist dat ze het niet moest doen.
‘Ben je alleen uit het café weggegaan?’ vroeg Hintz.
‘Ja,’ zei Riley.
‘En je bent helemaal alleen naar de campus teruggelopen?’
‘Ja.’
Hintz’s frons werd dieper toen hij haar aanstaarde.
‘Weet je zeker dat dat verstandig was? De school biedt een begeleidingsservice voor het ‘s nachts oversteken van de campus. Waarom heb je die niet gebeld?’
Riley slikte. Dit leek haar de eerste echt goede vraag die Hintz tot nu toe had gesteld.
Ze zei: ‘Ik denk dat ik me altijd veilig heb gevoeld wanneer ik ‘s nachts over de campus liep. Maar nu...’
Haar stem vervaagde.
Nu zijn de dingen heel anders, dacht ze.
Hintz fronste opnieuw.
‘Nou, ik hoop dat je in de toekomst beter nadenkt. Vooral als je te veel gedronken hebt.’
Riley’s ogen werden groot.
‘Ik heb maar één glas wijn gedronken,’ zei ze.
Hintz keek haar met samengeknepen ogen aan. Ze zag aan zijn gezichtsuitdrukking dat hij dacht dat ze loog. De andere meisjes moeten wel hebben toegegeven dat ze veel hadden dronken en hij ging ervan uit dat Riley dat ook had gedaan.
Ze verafschuwde zijn houding, maar ze zei snel tegen zichzelf dat wat Hintz van haar dacht nu niet uitmaakte. Het zou stom en kleingeestig van haar zijn om er kwaad over te worden.
Hintz bleef dingen noteren en zei: ‘Dat is alles, voor nu. Je moet je aan dezelfde regels houden als alle anderen op de campus. Blijf vannacht in je kamer. Ga niet van de campus af totdat je een andere melding krijgt. Misschien willen we je binnenkort meer vragen stellen.’
Riley schrok vreemd genoeg.
Was dit het? vroeg ze zich af.
Was de ondervraging echt afgelopen?
Omdat ze zelf zeker nog vragen had, ook al had Hintz die niet.
Eén vraag in het bijzonder was in haar hoofd opgekomen sinds ze Rhea’s lichaam ontdekt had. Ze herinnerde zich dat ze Rhea’s schemerige kamer binnenstapte en haar doorgesneden keel en haar wijd open ogen zag, maar ze was niet gestopt om echt goed naar haar lichaam te kijken.
Met een haperende stem zei ze tegen Hintz...
‘Zou u me kunnen vertellen... weet u...’
Ze realiseerde zich plotseling hoe moeilijk het zou zijn om de vraag te stellen.
Ze vervolgde: ‘Voordat ze stierf... voordat ze vermoord werd... was Rhea...?’
Ze kon zichzelf er niet toe brengen om het woord te zeggen...
Verkracht.
En aan de lege gezichtsuitdrukking van Hintz kon Riley zien dat hij echt niet begreep wat ze probeerde te vragen.
Gelukkig begreep agent Frisbie het wel.
Ze zei: ‘Ik kan het niet met zekerheid zeggen, de patholoog-anatoom is nog steeds onderweg. Maar ik denk niet dat ze seksueel misbruikt is. Het leek er voor mij op dat haar kleren tijdens de aanval niet verstoord zijn.’
Riley ademde iets gemakkelijker en gaf Frisbie een blik van stille dankbaarheid.
De vrouw knikte lichtjes en Riley verliet de keuken.
Terwijl Riley de gemeenschappelijke ruimte uitliep, vroeg ze zich opnieuw af wat de andere meisjes Hintz hadden verteld. Bijvoorbeeld of Rhea het café alleen had verlaten of niet. Wisten ze iets over wat er met Rhea was gebeurd dat Riley niet wist? Ze waren tenslotte bij haar geweest tot ze had besloten om te vertrekken.
Toen Riley door de gang liep, zag ze dat de campuspolitie buiten Rhea’s kamerdeur stond, die nu met politielint af was gezet. Ze huiverde bij de gedachte dat het lichaam van Rhea daar nog steeds lag, in afwachting van de komst van de patholoog-anatoom. Riley kon zich moeilijk voorstellen dat er ooit nog iemand in die kamer zou slapen, maar het zou natuurlijk niet voor altijd leeg blijven.
Riley opende de deur naar haar kamer, die van binnen donker was, behalve het licht dat vanuit de gang naar binnen viel. Ze zag Trudy zich in haar bed met haar gezicht naar de muur draaien.
Ze is nog wakker, dacht Riley.
Misschien konden ze nu praten en kon Riley wat antwoorden op haar vragen krijgen.
Riley sloot de deur en ging op haar eigen bed zitten en zei: ‘Trudy, ik vroeg me af of we misschien over onze ondervragingen konden praten.’
Met haar gezicht nog steeds naar de muur gedraaid, antwoordde Trudy...
‘We mogen er niet over praten.’
Riley schrok van de scherpe, ijzige toon van Trudy’s stem.
‘Trudy, ik denk niet dat dat waar is, althans niet meer. Hintz heeft zoiets tegen mij niet gezegd.’
‘Ga gewoon slapen,’ zei Trudy.
Trudy’s woorden sneden pijnlijk door Riley. En plotseling, voor het eerst, voelde Riley tranen in haar ogen opwellen en een snik steeg vanuit haar keel omhoog.
Het was al erg genoeg dat Rhea op brute wijze vermoord was.
Nu was haar beste vriendin boos op haar.
Riley ging onder de dekens liggen. Tranen liepen over haar gezicht toen er iets in haar begon te dagen...
Haar leven was voor altijd veranderd.
Ze kon zich nog niet voorstellen hoe.
HOOFDSTUK VIJF
De volgende ochtend zat Riley, samen met andere somber uitziende studenten in het auditorium van de universiteit. Hoewel de algemene gemoedstoestand van de campus nogal down was, vroeg ze zich toch af of iedereen zich zo ellendig voelde als zij. Ze vond dat een aantal van hen er eerder geërgerd dan verdrietig uitzagen. Een paar studenten leken nerveus, alsof ze bang waren van elke beweging om hen heen.
Hoe komen we ooit over zoiets heen? vroeg ze zich af.
Maar natuurlijk had niet iedereen een goede band met Rhea gehad. Niet iedereen had haar gekend. Ze zouden zeker geschokt zijn bij de gedachte aan een moord op de campus, maar voor velen van hen zou het niet persoonlijk zijn.
Voor Riley was het persoonlijk. Ze kon de afschuw niet van zich afschudden die haar had getroffen bij het zien van Rhea’s...
Ze kon zichzelf niet laten denken aan de woorden die ze nodig had. Ze kon haar vriendin nog niet als een lijk beschouwen, ondanks wat ze gisteravond had gezien.
De bijeenkomst van de campus leek vandaag volledig losgekoppeld van wat er was gebeurd. Het leek zich ook voor eeuwig voort te slepen, waardoor ze zich nog slechter voelde.
Chef Hintz was net klaar met het geven van een strenge preek over veiligheid op de campus en beloofde dat de moordenaar snel gepakt zou worden en nu ging rector Trusler maar door en door over hoe het hier op de Lanton University weer normaal zou worden.
Veel succes ermee, dacht Riley.
De lessen van vandaag waren geannuleerd, zei Trusler, maar ze zouden op maandag hervat worden. Hij zei dat hij het begreep als sommige studenten zich misschien niet klaar voelden om zo snel weer naar de lessen te gaan en ook als sommigen misschien een paar dagen naar huis wilden om bij hun familie te zijn en dat de schoolbegeleiders klaar stonden om iedereen met dit vreselijke trauma te helpen, en... en... en...
Riley sloot zich af en onderdrukte een geeuw terwijl de rector ernstig door ratelde, zonder iets nuttigs te zeggen wat haar betreft. Ze had gisteravond nauwelijks geslapen. Ze was net in slaap gevallen toen het team van de patholoog-anatoom luidruchtig arriveerde. Vervolgens stond ze in stil afgrijzen in haar deuropening te kijken terwijl het team een met een laken bedekte vorm op een brancard wegvoerde.
Natuurlijk, dacht ze, kan dat niet iemand zijn die uren geleden nog lachte en danste. Dat kan niet echt Rhea zijn.
Riley had daarna helemaal niet meer geslapen. Ze kon niet anders dan jaloers zijn op Trudy, die de hele nacht buiten westen leek te zijn. Waarschijnlijk, vermoedde Riley, van alle alcohol die ze eerder had gedronken.
Vanmorgen vroeg had de studenten-assistent deze bijeenkomst via de intercom aangekondigd. Trudy had nog in bed gelegen toen Riley vertrok. Toen Riley naar de bijeenkomst was gekomen, had ze Trudy nergens in het auditorium gezien.
Riley keek nu rond, maar zag haar nog steeds niet. Misschien lag ze nog in bed.
Ze mist niet veel, dacht Riley.
Ze zag Heather, Rhea’s huisgenoot ook nergens. Maar Gina en Cassie zaten een paar rijen voor haar. Ze hadden Riley rakelings gepasseerd op weg naar de bijeenkomst, blijkbaar nog steeds boos op haar, omdat ze hun namen aan de politie had gegeven.
Gisteravond had Riley begrepen waarom ze zich zo zouden voelen, maar nu begon het kinderachtig te lijken. Het was ook ontzettend pijnlijk. Ze vroeg zich af of haar vriendschappen zich ooit zouden herstellen.
Op dit moment leek dat ‘normaal’ waar de rector over sprak voor altijd verdwenen.
Eindelijk kwam de bijeenkomst tot een einde. Terwijl de studenten het gebouw uitkwamen, stonden er buiten verslaggevers te wachten. Ze gingen meteen op Gina en Cassie af en stelden hen allerlei vragen. Riley vermoedde dat ze erin geslaagd waren om erachter te komen wie Rhea’s metgezellen die nacht vóór haar moord waren geweest.
Als dat zo was, dan wisten ze waarschijnlijk ook van Riley. Maar tot nu toe hadden ze haar nog niet gezien. Misschien was het een geluk dat Gina en Cassie Riley vanmorgen hadden afgewimpeld. Anders had ze daar bij hen gestaan en vastgezeten aan het beantwoorden van onmogelijke vragen.
Riley versnelde haar pas om de verslaggevers te ontwijken en zich een weg tussen de andere studenten door te banen. Terwijl ze wegliep, hoorde ze de verslaggevers Gina en Cassie steeds opnieuw met dezelfde vraag bestoken...
‘Hoe voel je je?’
Riley voelde een prikkeling van woede.
Wat is dat nou voor een vraag? vroeg ze zich af.
Wat verwachtten ze dat Gina en Cassie zouden antwoorden?
Riley had geen idee wat ze zelf zou zeggen, behalve misschien de verslaggevers te zeggen haar verdomme met rust te laten.
Ze werd nog steeds met verwarde en vreselijke gevoelens overspoeld; verdovende shock, aanhoudend ongeloof, knagende afschuw en nog veel meer. Het ergste gevoel van alles was een soort schuldige opluchting dat zij het lot van Rhea niet had ontmoet.
Hoe konden zij of haar vriendinnen dit onder woorden brengen?
Wat had een ander daar eigenlijk mee te maken om dat aan hen te vragen?
Riley was bij de cafetaria van de studentenvereniging aangekomen. Ze had nog geen ontbijt gegeten en begon zich net te realiseren dat ze honger had. Bij het buffet pakte ze spek en eieren en schonk voor zichzelf wat sinaasappelsap en koffie in. Toen keek ze rond op zoek naar een zitplaats.
Haar oog viel al snel op Trudy, die alleen aan een tafel zat, haar ontbijt zat te eten, met haar rug naar de anderen in de ruimte gekeerd.
Riley slikte nerveus.
Had ze het lef om bij Trudy aan tafel te gaan zitten?
Zou Trudy zelfs maar met haar praten?
Ze hadden sinds gisteravond geen woord meer gewisseld toen Trudy Riley bitter had verteld om te gaan slapen.
Riley verzamelde al haar moed en manoeuvreerde zich een weg door de ruimte naar Trudy’s tafeltje. Zonder iets te zeggen zette ze haar dienblad op de tafel en ging naast haar kamergenoot zitten.
Trudy hield even haar hoofd omlaag, alsof ze Riley’s aanwezigheid niet had opgemerkt.
Ten slotte zei Trudy zonder naar Riley te kijken: ‘Ik had besloten om de bijeenkomst over te slaan. Hoe was het?’
‘Het was klote,’ zei Riley. ‘Ik had het ook moeten overslaan.’
Ze dacht even na en voegde eraan toe: ‘Heather was er ook niet.’
‘Nee,’ zei Trudy. ‘Ik hoorde dat haar ouders vanmorgen zijn gekomen en haar meteen mee naar huis hebben genomen. Ik denk dat niemand weet wanneer ze weer naar school terugkomt en óf ze überhaupt nog terug zal komen.’
Trudy keek eindelijk naar Riley en zei: ‘Heb je gehoord wat er met Rory Burdon is gebeurd?’
Riley herinnerde zich hoe Hintz haar vannacht naar Rory had gevraagd.
‘Nee,’ zei ze.
‘De politie stond gisteravond laat op de deur van zijn appartement te bonken. Rory had geen idee wat er aan de hand was. Hij wist niet eens wat er met Rhea was gebeurd. Hij was doodsbang dat hij gearresteerd zou worden en hij wist niet eens waarom. De politie heeft hem ondervraagd totdat ze er uiteindelijk achter kwamen dat hij niet de dader was en zijn toen vertrokken.’
Trudy haalde lichtjes haar schouders op en voegde eraan toe: ‘Die arme gozer. Ik had zijn naam niet aan die stomme politiechef moeten geven. Maar hij bleef maar al die vragen stellen, ik wist niet wat ik anders moest zeggen.’
Er viel een stilte tussen hen. Riley merkte dat ze aan Ryan Paige moest denken en hoe ze zijn naam aan Hintz had gegeven. Had de politie Ryan gisteravond ook een bezoekje gebracht? Het leek niet onwaarschijnlijk, maar Riley hoopte van niet.
Hoe dan ook, ze voelde zich opgelucht dat Trudy tenminste bereid was om met haar te praten. Misschien zou Riley het nu kunnen uitleggen.
Ze zei langzaam: ‘Trudy, toen de politie daar aankwam, vroeg die vrouwelijke agent me wat ik wist en ik kon er niet over liegen. Ik moest vertellen dat je gisteravond met Rhea uit was geweest. Ik moest haar ook over Cassie, Gina en Heather vertellen.’
Trudy knikte. ‘Ik snap het, Riley. Je hoeft het niet uit te leggen. Ik begrijp het. En het spijt me … Het spijt me dat ik je behandeld heb als een...’
Opeens begon Trudy stilletjes te huilen, haar tranen vielen vrijuit op het dienblad met haar ontbijt.
Ze vroeg: ‘Riley, was het mijn schuld? Wat er met Rhea is gebeurd, bedoel ik.’
Riley kon haar oren nauwelijks geloven.
‘Waar heb je het over, Trudy? Natuurlijk niet. Hoe kan het jouw schuld zijn?’
‘Nou, ik was gisteravond zo stom en dronken en ik lette niet op wat er om me heen gebeurde en ik weet niet eens meer wanneer Rhea de Centaur’s Den verliet. De andere meiden zeiden dat ze alleen was vertrokken. Misschien als ik...’
Trudy’s stem vervaagde, maar Riley wist wat ze onuitgesproken liet...
‘... misschien als ik gewoon met Rhea mee naar huis was gelopen.’
En ook Riley voelde zich vreselijk schuldig.
Ze zou zichzelf tenslotte dezelfde vraag kunnen stellen.
Áls ze niet alleen vanuit de Centaur’s Den was vertrokken en áls ze er was geweest toen Rhea zich klaarmaakte om weg te gaan en áls ze had aangeboden om met Rhea mee naar huis te lopen...
Dat woord: als...
Riley had nooit beseft hoe naar een woord zou kunnen zijn.
Trudy bleef zachtjes huilen en Riley wist niet wat ze kon doen om haar zich beter te laten voelen.
Ze vroeg zich half af waarom ze zelf niet huilde.
Natuurlijk had ze gisteravond in haar eigen bed gehuild. Maar ze had toch echt nog niet genoeg gehuild, niet om zoiets vreselijks. Er was vast nog meer gehuil voor haar in petto.
Ze zat aan haar ontbijt te plukken terwijl Trudy haar ogen afveegde, haar neus snoot en een beetje tot rust kwam.
Trudy zei: ‘Riley, ik vraag me steeds af wáárom? Waarom Rhea bedoel ik? Was het iets persoonlijks? Haatte iemand haar genoeg om haar te vermoorden? Ik zie niet eens in hoe dat mogelijk is. Niemand haatte Rhea. Waarom zou iemand Rhea haten?’
Riley gaf geen antwoord, maar ze vroeg zich hetzelfde af. Ze vroeg zich ook af of de politie al antwoorden gevonden had.
Trudy vervolgde: ‘En was het iemand die we kennen die haar vermoord heeft? Is een van ons misschien de volgende? Riley, ik ben bang.’
En weer gaf Riley geen antwoord.
Ze was er echter zeker van dat Rhea haar moordenaar had gekend. Ze wist niet waarom ze het zeker wist. Het was niet alsof ze politieagent was ofzo of echt iets over criminelen wist. Maar iets in haar onderbuik vertelde haar dat Rhea haar moordenaar had gekend en had vertrouwd, tot het te laat was om zichzelf te redden.
Trudy keek Riley doordringend aan en zei toen: ‘Jij lijkt niet bang te zijn.’
Riley voelde zich onthutst.
Voor het eerst drong het tot haar door...
Nee, ik ben niet bang.
Ze had elke andere vreselijke emotie in de wereld gevoeld, schuld, verdriet, shock en ja, afschuw. Maar haar afgrijzen verschilde op de een of andere manier met de angst voor haar eigen leven. De afschuw die ze voelde was voor Rhea zelf, afschuw over het verschrikkelijke van wat haar was overkomen.
Maar Riley was niet bang.
Ze vroeg zich af of het kwam door wat er al die jaren geleden met haar moeder was gebeurd, het geluid van dat schot, de aanblik van al dat bloed, het onbegrijpelijke verlies waar ze zelfs vandaag nog mee worstelde?
Had het ergste trauma dat ze ooit had meegemaakt, haar sterker gemaakt dan andere mensen?
Om de een of andere reden hoopte ze bijna van niet. Het leek niet helemaal goed om zo sterk te zijn, sterk op manieren die andere mensen niet waren.
Het leek gewoon niet helemaal...
Het kostte Riley een paar seconden om het woord te vinden.
Menselijk.
Ze huiverde een beetje en zei toen tegen Trudy: ‘Ik ga terug naar de kamer. Ik moet echt wat slapen. Ga je mee?’
Trudy schudde haar hoofd.
‘Ik wil hier gewoon een tijdje zitten’, zei ze.
Riley stond op van haar stoel en gaf Trudy een snelle knuffel. Toen maakte ze het dienblad met haar ontbijt leeg en verliet de studentenvereniging. Het was geen lange wandeling terug naar de studentenkamer en ze was opgelucht dat ze onderweg geen verslaggevers zag. Toen ze bij de voordeur van het studentenhuis aankwam, wachtte ze even. Nu drong het tot haar door waarom Trudy nu niet met haar mee terug had willen komen. Ze was er gewoon nog niet klaar voor om het studentenhuis weer onder ogen te zien.
Toen Riley voor de deur stond, kreeg zij er ook een raar gevoel van. Natuurlijk had ze de nacht hier doorgebracht. Ze woonde hier.
Maar na enige tijd buiten te hebben doorgebracht, waar een terugkeer naar normaliteit was verklaard, was zé er wel klaar voor om terug te gaan naar het gebouw waar Rhea vermoord was?
Ze haalde diep adem en liep door de voordeur naar binnen.
Eerst dacht ze dat ze zich goed voelde. Maar toen ze door de gang liep, werd het vreemde gevoel dieper. Riley had het gevoel alsof ze onder water liep en bewoog. Ze liep regelrecht naar haar eigen kamer en stond op het punt de deur te openen toen haar ogen naar de kamer in de gang werden getrokken, de kamer die Rhea en Heather gedeeld hadden.
Ze liep ernaartoe en zag dat de deur was afgesloten en verzegeld met politielint.
Riley stond daar en voelde zich plotseling vreselijk nieuwsgierig.
Hoe zag het er daar nu uit?
Was de kamer schoongemaakt sinds ze hem voor het laatst had gezien?
Of lag het bloed van Rhea daar nog?
Riley werd door een vreselijke verleiding gegrepen om het lint te negeren, die deur te openen en naar binnen te lopen.
Ze wist beter dan aan die verleiding toe te geven. En natuurlijk zou de deur op slot zijn.
Maar toch …
Waarom voel ik me zo?
Ze stond daar en probeerde deze mysterieuze drang te begrijpen. Ze begon zich te realiseren dat het iets met de moordenaar zelf te maken had.
Ze kon het niet helpen om te denken...
Als ik die deur open, dan kan ik in zijn gedachten kijken.
Het sloeg natuurlijk nergens op.
En het was echt een angstaanjagend idee om in een kwade geest te kijken.
Waarom? bleef ze zich afvragen.
Waarom wilde ze de moordenaar begrijpen?
Waarom voelde ze in vredesnaam zo’n onnatuurlijke nieuwsgierigheid?
Voor het eerst sinds dit hele vreselijke iets gebeurd was, voelde Riley zich opeens heel bang...
... niet vóór zichzelf, maar ván zichzelf.
HOOFDSTUK ZES
De volgende maandagochtend voelde Riley zich zwaar ongemakkelijk toen ze op haar stoel gleed voor haar geavanceerde psychologieles.
Het was tenslotte de eerste les waaraan ze deelnam sinds Rhea’s moord van vier dagen geleden.
Het was ook de les waarvoor ze had geprobeerd te studeren voordat zij en haar vriendinnen naar de Centaur’s Den waren gegaan.
Het werd vandaag schaars bezocht. Veel studenten hier bij Lanton voelden zich nog niet klaar om weer aan het studeren te gaan. Trudy was er ook, maar Riley wist dat haar kamergenoot zich ook ongemakkelijk voelde bij deze haast om weer ‘normaal’ te worden. De andere studenten waren allemaal ongewoon stil toen ze hun plaats innamen.
Het zien van professor Brant Hayman die de kamer binnenkwam, stelde Riley wat meer op haar gemak. Hij was jong en knap op een corduroy geklede academische manier. Ze herinnerde zich dat Trudy tegen Rhea zei...
‘Riley maakt graag indruk op professor Hayman. Ze heeft een oogje op hem.’
Riley kromp ineen bij de herinnering.
Ze wilde zeker niet denken dat ze een ‘oogje’ op hem had.
Het was alleen dat ze toen ze een eerstejaars student was ze voor het eerst bij hem had gestudeerd. Hij was toen nog geen professor geweest, alleen student-assistent. Ze vond toen al dat hij een geweldige leraar was. Informatief, enthousiast en soms vermakelijk.
Vandaag was de uitdrukking van Dr. Hayman ernstig toen hij zijn aktetas op zijn bureau zette en naar de studenten keek. Riley besefte dat hij meteen ter zake zou komen.
Hij zei: ‘Luister, er is een olifant in deze kamer. We weten allemaal wat het is. We moeten de lucht klaren. We moeten het openlijk bespreken.’
Riley hield haar adem in. Ze was ervan overtuigd dat ze wat er nu ging gebeuren niet leuk zou vinden.
Toen zei Hayman...
‘Kende iemand hier Rhea Thorson? Niet alleen als kennis, niet alleen als iemand die je soms op de campus tegenkomt. Echt goed kennen, bedoel ik. Als een vriendin.’
Riley stak voorzichtig haar hand op en Trudy ook. Niemand anders in de klas deed dat.
Hayman vroeg toen: ‘Wat voor soort gevoelens hebben jullie door moeten maken sinds ze vermoord werd?’
Riley kromp een beetje ineen.
Het was tenslotte dezelfde vraag die ze de verslaggevers vrijdag aan Cassie en Gina had horen stellen. Riley was erin geslaagd om de verslaggevers te ontwijken, maar moest ze die vraag nu wel beantwoorden?
Ze herinnerde zichzelf eraan dat dit een psychologieles was. Ze waren hier om dit soort vragen te behandelen.
En toch vroeg Riley zich af...
Waar moet ik beginnen?
Ze was opgelucht toen Trudy begon te praten.
‘Schuldig. Ik had het kunnen voorkomen. Ik was samen met haar in de Centaur’s Den voordat het gebeurde. Ik merkte het niet eens toen ze wegging. Als ik maar gewoon met haar mee naar huis was gelopen... ‘
Trudy’s stem stierf weg. Riley verzamelde de moed om te spreken.
‘Ik voel hetzelfde,’ zei ze. ‘Ik ben in mijn eentje gaan zitten toen we allemaal in de Den kwamen en ik heb geen aandacht aan Rhea besteed. Misschien als ik...’
Riley zweeg even en voegde eraan toe: ‘Dus ik voel me ook schuldig. En nog iets. Egoïstisch, denk ik. Omdat ik alleen wilde zijn.’
Dr. Hayman knikte. Met een sympathieke glimlach zei hij: ‘Dus geen van beiden is met Rhea mee naar huis gelopen.’
Na een pauze voegde hij eraan toe: ‘Een zonde van verzuim.’
Riley schrok een beetje van de uitspraak.
Het leek vreemd genoeg ongeschikt voor wat Riley en Trudy hadden verzuimd om te doen. Het klonk te goedaardig, lang niet dringend genoeg, nauwelijks een kwestie van leven en dood.
Maar het was natuurlijk waar; voor hoe het was geëindigd.
Hayman keek naar de rest van de klas.
‘Hoe zit het met de rest van jullie? Heb je ooit hetzelfde gedaan of niet gedaan in een vergelijkbare situatie? Heb je ooit, zullen we zeggen, een vriendin ‘s nachts ergens alleen heen laten lopen terwijl je eigenlijk met haar mee naar huis had moeten lopen? Of misschien heb je gewoon iets verwaarloosd om te doen dat misschien belangrijk voor de veiligheid van iemand anders was geweest? Iemands autosleutels niet afgepakt als ze te veel gedronken hadden? Een situatie genegeerd die tot letsel of zelfs de dood heeft geleid?’
Een verward gemompel kwam bij de studenten vandaan.
Riley besefte dat het echt een moeilijke vraag was.
Als Rhea niet vermoord was, dan zouden Riley en Trudy namelijk nooit meer aan hun ‘zonde van verzuim’ hebben gedacht.
Dat zouden ze helemaal vergeten.
Het was nauwelijks een verrassing dat ten minste een aantal studenten het moeilijk vonden om het zich op welke manier dan ook te herinneren. En de waarheid was dat Riley het ook niet met zekerheid over zichzelf kon herinneren. Waren er andere keren geweest dat ze had verzuimd om op iemands veiligheid te letten?
Was ze misschien verantwoordelijk geweest voor de dood van anderen of was het gewoon dom geluk geweest?
Na enkele ogenblikken gingen er verschillende terughoudende handen omhoog.
Toen zei Hayman: ‘En de rest van jullie? Hoeveel van jullie kunnen het zich gewoon niet met zekerheid herinneren?’
Bijna alle andere studenten staken hun hand op.
Hayman knikte en zei: ‘Oké dan. De meesten van jullie hebben misschien ooit dezelfde fout gemaakt. Dus hoeveel van de mensen hier voelen zich schuldig voor de manier waarop ze gehandeld hebben of voor wat ze waarschijnlijk hadden moeten doen, maar niet gedaan hebben?’
Er was meer verward gemompel en zelfs een paar die naar adem snakten.
‘Wat?’ vroeg Hayman. ‘Niemand? Waarom niet?’
Een meisje stak haar hand op en stamelde: ‘Nou... het was anders, omdat... ik denk, omdat... er niemand vermoord is, denk ik.’
Er was een algemeen gemompel van instemming.
Riley zag dat er een andere man het klaslokaal binnen was gestapt. Het was Dr. Dexter Zimmerman, de voorzitter van de Psychologie afdeling. Zimmerman leek net buiten de deur naar de discussie te hebben staan luisteren.
Ze had het vorige semester een vak bij hem gehad - sociale psychologie. Hij was een oudere, verfomfaaide, vriendelijk ogende man. Riley wist dat dr. Hayman tegen hem opkeek als naar een mentor. Eigenlijk aanbad hij hem bijna. Veel studenten deden dat ook.
Riley’s gevoelens over professor Zimmerman waren meer een mengeling. Hij was een inspirerende leraar geweest, maar op de een of andere manier had ze geen band met hem zoals de meeste anderen. Ze wist niet precies waarom niet.
Hayman legde de klas uit: ‘Ik heb Dr. Zimmerman gevraagd om vandaag langs te komen en aan de discussie deel te nemen. Hij zou ons echt moeten kunnen helpen. Hij is zo ongeveer de meest inzichtelijke man die ik ooit in mijn leven heb ontmoet.’
Zimmerman bloosde en grinnikte een beetje.
Hayman vroeg hem: ‘Dus wat denkt u van wat u net van mijn studenten heeft gehoord?’
Zimmerman hield zijn hoofd schuin en dacht even na.
Toen zei hij: ‘Wel, ten minste sommige van uw studenten lijken te denken dat er hier een soort moreel verschil aan het werk is. Als je verzuimt om iemand te helpen en zij raken gewond of worden vermoord, dan is het verkeerd, maar als er geen nare gevolgen zijn dan het is goed. Maar ik zie het onderscheid niet. Het gedrag is identiek. Verschillende consequenties veranderen niet echt of ze goed of fout zijn.’
Er viel een stilte over het klaslokaal toen het punt van Zimmerman door begon te dringen.
Hayman vroeg Zimmerman: ‘Betekent dit dat íedereen hier zichzelf samen met Riley en Trudy met schuldgevoelens moet teisteren?’
Zimmerman haalde zijn schouders op.
‘Misschien juist het tegenovergestelde. Helpt het iemand om je schuldig te voelen? Gaat het de jonge vrouw terugbrengen? Misschien zijn er nu meer gepaste dingen die we allemaal zouden moeten voelen.’
Zimmerman ging voor het bureau staan en maakte oogcontact met de studenten.
‘Vertel eens, diegenen onder jullie die niet heel dicht bij Rhea stonden. Wat zijn jullie gevoelens nu tegenover Riley en Trudy deze twee vriendinnen van haar?’
Het klaslokaal was even stil.
Toen was Riley verbaasd om een paar snikken in de klas uit te horen breken.
Een meisje zei met een verstikte stem: ‘Oh, ik vind het gewoon zo vreselijk voor ze.’
Een ander zei: ‘Riley en Trudy, ik zou willen dat jullie je niet schuldig voelde. Dat zouden jullie niet moeten doen. Wat er met Rhea is gebeurd, is verschrikkelijk genoeg. Ik kan me de pijn die jullie voelen gewoon niet voorstellen.’
Andere studenten bevestigde hun instemming.
Zimmerman glimlachte begripvol naar de klas.
Hij zei: ‘Ik denk dat de meesten van jullie weten dat mijn specialiteit criminele pathologie is. Mijn levenswerk gaat over het proberen om de geest van een crimineel te begrijpen. En de afgelopen drie dagen heb ik moeite gedaan om deze misdaad te begrijpen. Tot nu toe ben ik maar van één ding echt zeker. Dit was persoonlijk. De moordenaar kende Rhea en wilde haar dood hebben.’
En weer worstelde Riley om het onbegrijpelijke te begrijpen...
Iemand haatte Rhea genoeg om haar te vermoorden?
Toen voegde Zimmerman eraan toe: ‘Hoe verschrikkelijk dat ook klinkt, ik kan jullie één ding verzekeren. Hij zal niet nog een keer doden. Rhea was zijn doelwit, niemand anders. En ik ben ervan overtuigd dat de politie hem snel zal vinden.’
Hij leunde tegen de rand van het bureau en zei: ‘Ik kan jullie nog iets vertellen, waar de moordenaar nu ook is, wat hij ook doet, hij voelt niet wat jullie allemaal lijken te voelen. Hij is niet in staat om sympathie te hebben voor het lijden van een ander, laat staan de werkelijke émpathie te hebben die ik in deze kamer voel.’
Hij schreef de woorden ‘sympathie’ en ‘empathie’ op het grote whiteboard.
Hij vroeg: ‘Zou iemand me kunnen herinneren aan het verschil tussen deze twee woorden?’
Riley was een beetje verrast dat Trudy haar hand ophief.
Trudy zei: ‘Sympathie is wanneer je geeft om wat iemand anders voelt. Empathie is wanneer je daadwerkelijk de gevoelens van iemand anders déélt.’
Zimmerman knikte en noteerde Trudy’s definities.
‘Precies,’ zei hij. ‘Dus ik stel voor dat we allemaal ons schuldgevoel opzij zetten. Focus in plaats daarvan op ons vermogen tot empathie. Dat is het verschil tussen ons en ‘s werelds meest verschrikkelijke monsters. Het is kostbaar, vooral op een moment zoals nu.’
Hayman leek tevreden te zijn met de waarnemingen van Zimmerman.
Hij zei: ‘Als iedereen het goed vindt, dan denk ik dat we de les van vandaag moeten beëindigen. Het was behoorlijk intens, maar ik hoop dat het nuttig was. Bedenk dat jullie nu allemaal behoorlijk krachtige gevoelens moeten verwerken. Zelfs degenen onder jullie die geen band met Rhea hadden. Verwacht niet dat het verdriet, de shock en het afgrijzen snel zullen verdwijnen. Laat ze op hun beloop gaan. Ze zijn een onderdeel van het genezingsproces. En wees niet bang om de hulpverleners van de school om hulp te vragen. Of aan elkaar. Of aan mij en Dr. Zimmerman.’
Toen de studenten van hun bureau opstonden om te vertrekken, riep Zimmerman...
‘Geef Riley en Trudy een knuffel op weg naar buiten. Ze kunnen het gebruiken.’
Voor het eerst tijdens de les voelde Riley zich geïrriteerd.
Waarom denkt hij dat ik een knuffel nodig heb?
De waarheid was dat een knuffel het laatste was dat ze nu wilde hebben.
Plots herinnerde ze het zich; dit was dat wat haar een afkeer had gegeven aan Dr. Zimmerman toen ze een les bij hem had gevolgd. Hij was veel te knuffelig voor haar smaak, hij was met heel veel dingen handtastelijk, en hij vertelde studenten graag om elkaar te knuffelen.
Dat leek een beetje raar voor een psycholoog die zich in criminele pathologie specialiseerde.
Het leek ook vreemd voor een man die zoveel empathie had.
Hoe wist hij tenslotte of zij en Trudy wel of niet geknuffeld wilden worden? Hij had niet eens de moeite genomen om het te vragen.
Hoe empathisch was dat?
Riley kon het niet helpen dat die vent diep van binnen nep was.
Niettemin stond ze daar stoïcijns terwijl de ene student na de andere haar een sympathieke knuffel gaf. Sommigen van hen huilden. En ze zag dat Trudy deze aandacht helemaal niet erg vond. Trudy bleef bij elke knuffel door haar eigen tranen glimlachen.
Misschien ligt het aan mij, dacht Riley.
Was er iets mis met haar?
Misschien had ze niet dezelfde gevoelens als andere mensen.
Al snel was het knuffelen voorbij en hadden de meeste studenten de ruimte verlaten, inclusief Trudy. Dat gold ook voor Dr. Zimmerman.
Riley was blij dat ze een moment alleen met Dr. Hayman had. Ze liep naar hem toe en zei: ‘Bedankt voor het gesprek over schuld en verantwoordelijkheid. Ik moest dat echt even horen.’
Hij glimlachte naar haar en zei: ‘Ik ben blij dat ik kon helpen. Ik weet dat dit heel moeilijk voor je moet zijn.’
Riley liet haar hoofd even zakken en verzamelde haar moed om iets te zeggen wat ze echt wilde zeggen.
Uiteindelijk zei ze: ‘Dr. Hayman, u herinnert het zich waarschijnlijk niet meer, maar ik zat in uw eerste jaar in uw cursus Intro in Psych.’
‘Ik herinner het me,’ zei hij.
Riley slikte haar nervositeit weg en zei: ‘Nou, ik heb u altijd willen vertellen... u heeft me echt geïnspireerd om psychologie als hoofdvak te nemen.’
Hayman zag er nu een beetje geschrokken uit.
‘Wauw,’ zei hij. ‘Dat is echt leuk om te horen. Dank je wel!’
Ze stonden elkaar een ongemakkelijk moment aan te kijken. Riley hoopte dat ze zichzelf niet voor gek had gezet.
Uiteindelijk zei Hayman: ‘Luister, ik heb in de klas op je gelet. De opstellen die je schrijft, de vragen die je stelt, de ideeën die je met iedereen deelt. Je hebt een goed stel hersens. En ik heb het gevoel... je hebt vragen over wat er met je vriendin is gebeurd waar de meeste andere studenten niet aan denken, misschien zelfs niet aan wíllen denken.’
Riley slikte opnieuw. Hij had natuurlijk gelijk, bijna griezelig gelijk.
Dit is empathie, dacht ze.
Ze flitste terug naar de nacht van de moord, toen ze buiten Rhea’s kamer had gestaan met de wens dat ze naar binnen kon gaan, met het gevoel dat ze iets belangrijks zou leren als ze alleen op dat moment door die deur kon lopen.
Maar dat moment was voorbij. Toen Riley eindelijk naar binnen kon, was de kamer helemaal opgeruimd, alsof er nooit iets was gebeurd.
Langzaam zei ze...
‘Ik wil echt begrijpen... wáárom. Ik wil heel graag weten... ‘
Haar stem vervaagde. Durfde ze tegen Hayman of iemand anders de waarheid te vertellen?
Dat ze de geest wilde begrijpen van de man die haar vriendin vermoord had?
Dat ze zich bijna in hem wilde ínleven?
Ze was opgelucht toen Hayman knikte en het leek te begrijpen.
‘Ik snap hoe je je voelt,’ zei hij. ‘Vroeger voelde ik hetzelfde.’
Hij opende een bureaula, haalde er een boek uit en gaf het aan haar.
‘Je kunt dit lenen,’ zei hij. ‘Het is een geweldige plek om te beginnen.’
De titel van het boek was Donkere Geesten: De Moordlustige Persoonlijkheid Onthuld.
Riley was verrast toen ze zag dat de auteur Dr. Dexter Zimmerman zelf was.
Hayman zei: ‘De man is een genie. Je kunt je niet voorstellen welke inzichten hij in dit boek onthult. Je moet het gewoon lezen. Het kan je leven veranderen. Het heeft de mijne zeker veranderd.’
Riley voelde zich door Haymans gebaar overweldigd.
‘Dank u wel,’ zei ze zachtmoedig.
‘Geen dank,’ zei Hayman glimlachend.
Riley verliet het klaslokaal en liep in een draf toen ze het gebouw uit ging naar de bibliotheek, ongeduldig om met het boek te gaan zitten.
Tegelijkertijd voelde ze een zweem van angst.
‘Het kan je leven veranderen,’ had Hayman haar gezegd.
Zou dat goed of slecht zijn?
HOOFDSTUK ZEVEN
In de universiteitsbibliotheek ging Riley achter een bureau zitten die in een kleine ruimte stond. Ze legde het boek op het bureau en zat naar de titel te staren; Donkere Geesten: De Moordlustige Persoonlijkheid Onthuld, door Dr. Dexter Zimmerman.
Ze wist niet precies waarom, maar ze was blij dat ze ervoor gekozen had om het boek hier te gaan lezen in plaats van in haar studentenkamer. Misschien wilde ze gewoon niet gestoord worden of de vraag krijgen wat ze aan het lezen was en waarom.
Of misschien was het iets anders.
Ze raakte de kaft aan en voelde een vreemde tinteling...
Angst?
Nee, dat kon het niet zijn.
Waarom zou ze bang zijn voor een boek?
Toch voelde ze zich ongerust, alsof ze op het punt stond om iets te doen dat verboden was.
Ze opende het boek en haar ogen vielen op de eerste zin...
Lang voordat een moord wordt gepleegd, heeft de moordenaar het potentieel om die moord te plegen.
Terwijl ze de verklaringen van de auteur voor die stelling las, voelde ze zichzelf in een donkere en vreselijke wereld glijden. Een onbekende wereld, maar een wereld die op mysterieuze wijze voor haar voorbestemd voelde om te onderzoeken en te proberen te begrijpen.
De pagina’s omslaand, werd ze aan het ene moorddadige monster na het andere voorgesteld.
Ze leerde Ted Kaczynski kennen, bijgenaamd de ‘Unabomber’, die explosieven gebruikte om drie mensen te doden en drieëntwintig anderen te verwonden.
En dan was er John Wayne Gacy, die zich graag als clown verkleedde en kinderen op feesten en liefdadigheidsevenementen vermaakte. Hij was in zijn gemeenschap geliefd en gerespecteerd, zelfs op het moment dat hij in het geheim drieëndertig jongens en jonge mannen seksueel misbruikte en vermoordde, waarvan hij veel lichamen in de kruipruimte van zijn huis verborg.
Riley was vooral door Ted Bundy gefascineerd, die uiteindelijk tot dertig moorden bekende, hoewel er misschien nog veel meer waren geweest. Knap en charismatisch, had hij zijn vrouwelijke slachtoffers op openbare plaatsen benaderd en gemakkelijk hun vertrouwen gewonnen. Hij beschreef zichzelf als ‘de meest hartelijke klootzak die je ooit zult ontmoeten.’ Maar de vrouwen die hij vermoord had, hadden zijn wreedheid nooit herkend totdat het te laat was.
Het boek stond vol met informatie over dergelijke moordenaars. Bundy en Gacy waren opmerkelijk intelligent geweest en Kaczynski was een wonderkind. Zowel Bundy als Gacy waren door wrede, gewelddadige mannen opgevoed en ze hadden onder wreed seksueel misbruik geleden toen ze jong waren.
Maar Riley vroeg zich af: wat had hen tot moordenaars gemaakt? Veel mensen waren in hun jeugd getraumatiseerd zonder zich tot moord te wenden.
Ze bestudeerde de tekst van Dr. Zimmerman op zoek naar antwoorden.
Volgens zijn beoordeling wisten moorddadige criminelen het verschil tussen goed en kwaad en ze waren zich ook bewust van de mogelijke gevolgen voor hun acties. Maar ze waren op een unieke manier in staat om dat bewustzijn af te sluiten om hun misdaden te plegen.
Zimmerman schreef ook wat hij in de klas had gezegd, dat moordenaars geen empathisch vermogen hadden. Maar het waren uitstekende bedriegers die empathie en andere gewone gevoelens konden veinzen, waardoor ze moeilijk te herkennen waren en vaak sympathiek en charmant leken.
Toch waren er soms zichtbare waarschuwingssignalen. Een psychopaat was bijvoorbeeld vaak iemand die van macht en controle hield. Hij verwachtte zonder veel moeite grandioze, onrealistische doelen te bereiken, alsof succes gewoon aan hem toekwam. Hij zou alle middelen gebruiken om die doelen te bereiken, niets viel buiten die grenzen, hoe crimineel en wreed ook. Meestal gaf hij anderen de schuld voor zijn falen en hij loog gemakkelijk en vaak...
Riley’s geest verbijsterde zich over de rijkdom aan informatie en inzichten van Zimmerman.
Maar terwijl ze las, bleef ze aan de eerste zin in het boek denken...
Lang voordat een moord wordt gepleegd, heeft de moordenaar het potentieel om die moord te plegen.
Hoewel moordenaars in veel opzichten verschillend waren, leek Zimmerman te zeggen dat er een bepaald soort persoon was die was voorbestemd om te moorden.
Riley vroeg zich af: waarom werden zulke mensen niet gezien en gestopt voordat ze zelfs maar konden beginnen?
Riley wilde graag blijven lezen en ontdekken of Zimmerman op die vraag antwoorden had. Maar ze wierp een blik op haar horloge en besefte dat er sinds ze in de ban van het boek was geraakt veel tijd verstreken was. Ze moest nu gaan, anders zou ze te laat zijn voor haar volgende les.
Ze verliet de bibliotheek en liep de campus over, terwijl ze het boek van Dr. Zimmerman vastklampte terwijl ze liep. Ongeveer halverwege haar klas, kon ze de aantrekkingskracht van het boek niet weerstaan, ze klapte het open en gleed snel over delen van de tekst terwijl ze liep.
Toen hoorde ze een mannenstem zeggen...
‘Hé, kijk uit!’
Riley stond plots stil en keek op van haar boek.
Ryan Paige stond recht voor haar op de stoep en grijnsde naar haar.
Hij leek erg geamuseerd door Riley’s afgeleide gemoedstoestand.
Hij zei: ‘Wauw, dat moet een geweldig boek zijn dat je leest. Je had me daar bijna omver gelopen. Mag ik eens kijken?’
Vol schaamte gaf Riley hem het boek.
‘Ik ben onder de indruk,’ zei Ryan en bladerde langs een paar pagina’s. ‘Dexter Zimmerman is gewoon een genie. Het strafrecht is niet mijn focus, maar ik heb een paar lessen bij hem als student gevolgd, hij heeft me echt verrast. Ik heb een paar van zijn boeken gelezen, maar deze niet. Is het zo goed als dat ik denk dat het moet zijn?’
Riley knikte alleen maar.
Ryan’s glimlach vervaagde.
Hij zei: ‘Vreselijk iets, wat er donderdagavond met dat meisje is gebeurd. Heb je haar toevallig gekend?’
Riley knikte weer en zei: ‘Rhea en ik zaten in hetzelfde studentenhuis; Gettier Hall.’
Ryan keek geschokt.
‘Wauw, het spijt me zo. Het moet vreselijk voor je zijn geweest.’
Even flitste Riley terug naar de schreeuw die haar in die vreselijke nacht wakker had gemaakt, de aanblik van Heather ingestort en ziek in de gang, het bloed op de vloer van de slaapkamer, Rhea’s wijd open ogen en doorgesneden keel...
Ze huiverde en dacht...
Hij heeft geen idee.
Ryan schudde zijn hoofd en zei: ‘De hele campus staat op scherp vanaf het moment dat het gebeurd is. De politie kwam die avond zelfs bij mij thuis, ze maakte me wakker, stelde me allerlei vragen. Niet te geloven, toch?’
Riley kromp een beetje ineen.
Natuurlijk kon ze het geloven. Zij was tenslotte degene die Ryan’s naam aan de politie had gegeven.
Moest ze het toegeven? Moest ze zich verontschuldigen?
Terwijl ze probeerde om dat te beslissen, haalde Ryan zijn schouders op en zei: ‘Nou, ik denk dat ze met veel jongens hebben gesproken. Ik heb gehoord dat ze die avond in de Centaur’s Den was en daar was ik natuurlijk ook. Ze deden hun werk. Ik begrijp het. En ik hoop echt dat ze de klootzak pakken die dit gedaan heeft. Hoe dan ook, wat mij is overkomen is niet erg, het is niets vergeleken met hoe dit voor jou moet zijn. Zoals ik al zei, het spijt me echt heel erg.’
‘Dank je,’ zei Riley terwijl ze op haar horloge keek.
Ze haatte het om onbeleefd te zijn. Ze had eigenlijk al gehoopt om deze knappe kerel weer tegen het lijf te lopen. Maar nu zou ze te laat voor de les komen en bovendien was ze op de een of andere manier niet in de stemming om zelfs van Ryan’s gezelschap te genieten.
Ryan gaf haar het boek terug, alsof hij het begreep. Toen scheurde hij een klein stukje papier uit een notitieboekje en schreef iets op.
Een beetje verlegen zei hij: ‘Luister, ik hoop dat dit niet te brutaal is, maar... Ik dacht laat ik je mijn telefoonnummer maar geven. Misschien wil je gewoon een keer praten. Of misschien niet. Dat is aan jou.’
Hij gaf haar het stukje papier en voegde eraan toe: ‘Ik heb mijn naam ook opgeschreven. Voor het geval je het vergeten bent.’
‘Ryan Paige,’ zei Riley. ‘Ik ben het niet vergeten.’
Ze citeerde haar eigen telefoonnummer voor hem. Ze was bang dat het nogal bot van haar was dat ze hem haar nummer op stond te zeggen in plaats van het voor hem op te schrijven. De waarheid was dat ze blij was om te denken dat ze hem misschien weer zou zien. Ze had gewoon moeite om zich nu vriendelijk te gedragen tegenover iedereen die nieuw was.
‘Bedankt,’ zei ze, terwijl ze het papier in haar zak stopte. ‘Tot later.’
Riley liep vlak langs Ryan heen en liep naar haar klas.
Ze hoorde Ryan achter haar aanroepen: ‘Ik hoop het.’
*
Terwijl de rest van de schooldag voorbijging, las Riley wanneer ze de kans kreeg flarden uit het boek van Zimmerman. Ze vroeg zich de hele dag af of de moordenaar van Rhea als Ted Bundy zou kunnen zijn, een charmante man die erin geslaagd was om Rhea’s vertrouwen te winnen?
Ze herinnerde zich wat Dr. Zimmerman die ochtend in de les gezegd had...
‘De moordenaar kende Rhea en wilde haar dood hebben.’
En in tegenstelling tot Bundy, was de moordenaar van Rhea nu klaar. Hij zou geen andere slachtoffers zoeken.
Althans volgens Dr. Zimmerman.
Hij leek zo positief, dacht Riley.
Ze vroeg zich af hoe hij er zo zeker van kon zijn.
Later die avond waren Riley en Trudy in hun studentenkamer rustig aan het studeren. Beetje bij beetje begon Riley zich rusteloos en ongeduldig te voelen. Ze wist niet zeker waarom.
Uiteindelijk stond ze op van haar bureau, trok haar jas aan en liep naar de deur.
Trudy keek op van haar huiswerk en vroeg: ‘Waar ga je heen?’
‘Ik weet het niet,’ zei Riley. ‘Gewoon er even uit.’
‘Alleen?’ vroeg Trudy.
‘Ja.’
Trudy deed haar boek dicht en keek Riley angstig aan.
‘Weet je zeker dat dat een goed idee is?’ vroeg ze. ‘Misschien moet ik met je mee gaan. Of misschien moet je de begeleidingsdienst van de campus bellen.’
Riley voelde een verrassende uitbarsting van ongeduld.
‘Trudy, dat is belachelijk,’ zei ze. ‘Het enige wat ik wil doen is even een korte wandeling maken. We kunnen niet zo leven, altijd bang zijn dat er iets vreselijks zou kunnen gebeuren. Het leven moet verder gaan.’
Riley schrok van de scherpte van haar eigen woorden. En ze kon aan Trudy’s uitdrukking zien dat ze haar gekwetst had.
Riley probeerde zich wat voorzichtiger uit te drukken en zei: ‘Het is in elk geval niet laat. En ik zal niet lang weg blijven. Ik zal veilig zijn. Ik beloof het.’
Trudy gaf geen antwoord. Ze opende zwijgend haar boek en ging weer verder met lezen.
Riley zuchtte en liep de gang in. Ze bleef even staan en vroeg zich af...
Waar wil ik heen?
Wat wil ik gaan doen?
Langzaam kwam er een vaag besef...
Ik wil teruggaan.
Ze wilde weten wat er tijdens Rhea’s dood was gebeurd.
HOOFDSTUK ACHT
Met een hoofd vol van onophoudelijke vragen over de dood van Rhea, stond Riley stil en keek ze heen en weer door de gang van het studentenhuis.
Hier begon het, dacht ze.
Ze beeldde zich de plek op donderdagavond in, het moment nadat ze met tegenzin instemde om met haar vriendinnen naar de Centaur’s Den te gaan.
Ze had net haar spijkerjasje over een flatterende korte top aangetrokken en stapte de gang in. Trudy en Rhea hadden de andere meisjes voor hun uitje verzameld: Cassie, Gina en Heather.
Riley herinnerde zich de hectiek van kinderachtige opwinding, de belofte van drank, dansen en misschien wat jongens.
Ze herinnerde zich ook hoe losgekoppeld ze zich daarvan voelde.
Ze reconstrueerde de weg van de groep door de gang en liep verder naar buiten.
Het was al donker buiten, niet zo donker als dat het die nacht was geweest, maar de lampen langs de paden waren aan, dus het was voor Riley gemakkelijk om te visualiseren hoe de dingen er destijds uit hadden gezien.
Terwijl ze de weg liep die ze allemaal gevolgd hadden, herinnerde Riley zich dat ze achter de anderen was gebleven, in de verleiding om terug naar haar kamer te gaan om verder te studeren. Cassie, Gina en Heather liepen dicht bij elkaar, kletsend en giechelend. Rhea en Trudy hadden naast elkaar gelopen en hadden elkaar speels op de arm geslagen over een grap die Riley niet had kunnen horen.
Riley bleef maar visualiseren wat er allemaal was gebeurd terwijl ze hun route buiten de campus en de omliggende straten in volgde. Al snel arriveerde ze bij de ingang van de Centaur’s Den, zoals ze die nacht hadden gedaan. Ze herinnerde zich dat ze in de rokerige, lawaaierige bar werd geduwd.
Terwijl ze nu naar binnen liep, was het er duidelijk minder druk dan die avond. Het was ook stiller. ‘Uninvited’ van Alanis Morissette speelde op de jukebox, zacht genoeg zodat Riley het nabijgelegen gekets van biljartballen kon horen. En er flitsten geen bewegende lichtstralen of fonkelingen over de lege dansvloer.
Maar Riley kon zich de herrie en chaos van die nacht levendig herinneren. Hoe ‘Whiskey in the Jar’ zo hard aan had gestaan dat de hele plek vibreerde, en hoe Heather, Cassie en Gina regelrecht naar de bar waren gegaan, en hoe Trudy zowel Riley als Rhea bij de hand had gegrepen en over de muziek heen had geschreeuwd...
‘Kom op, laten we dansen, met z’n drieën!’
Terwijl ze naar de nu lege dansvloer stond te kijken, herinnerde Riley zich dat ze haar hoofd had geschud, haar hand had weggetrokken, hoe gekwetst Trudy had gekeken, toen haar tong naar haar uit had gestoken en met Rhea was gaan dansen.
Was dat de laatste keer dat Riley Rhea had gezien, in leven in ieder geval?
Ze herinnerde zich dat ze naar beneden was gegaan om alleen te zijn. De volgende keer dat ze haar vriendinnen had gezien, was toen ze dronken de trap afstrompelden en Trudy met een volle kan bier had gezwaaid.
Riley had Trudy gevraagd...
‘Waar is Rhea?’
Trudy had het niet geweten, maar een van de andere meisjes, Heather, dacht Riley, had gezegd dat Rhea al terug naar het studentenhuis was gegaan.
Riley slikte hard bij het besef. Ja, de laatste keer dat ze Rhea nog levend had gezien, was hier op deze dansvloer geweest.
Ze voelde opnieuw een golf van schuld en de vreselijkheid van het woord áls...
Misschien als ik gewoon gebleven was en met ze had gedanst...
Maar ze herinnerde zichzelf aan wat Dr. Zimmerman over schuld had gezegd, dat het Rhea niet terug zou brengen...
‘Focus in plaats daarvan op ons vermogen tot empathie.’
Riley vroeg zich af of dat was wat ze nu probeerde te doen, door opnieuw te beleven wat zij en haar vrienden die nacht hadden meegemaakt?
Probeerde ze zich in te leven?
Zo ja, in wie?
Ze had geen idee.
Ze wist alleen dat haar nieuwsgierigheid met de minuut groeide.
Ze wilde het gewoon wéten. Zonder echt enig idee te hebben van wat ze verwachtte te weten te komen.
Riley draaide zich weg van de dansvloer en zag een paar jongens poolen. Een van hen was Harry Rampling, de football speler die haar die avond beneden had benaderd.
Riley keek toe hoe Harry een pool stoot nam zonder ballen in de pockets te krijgen. Riley vond het een domme stoot. Ze was zelf ook een behoorlijk goede poolspeler.
Toen maakte Harry oogcontact met haar en grijnsde een beetje.
Hij stapte naar zijn tegenstander, die zich klaar maakte om een eigen stoot te doen, en fluisterde iets in zijn oor terwijl hij naar Riley keek. Toen grinnikten de twee jongens hatelijk, dus Riley was ervan overtuigd dat alles wat Harry over haar had gezegd grof en beledigend was.
Ze voelde een vlaag van woede. Het liefst was ze naar hem toegelopen om te eisen te weten wat Harry over haar had gezegd, om er vervolgens op te staan dat hij zijn verontschuldigingen aan zou bieden.
Maar ze wilde niet afgeleid worden van de taak die ze uit moest voeren.
In plaats daarvan bleef ze hem even aankijken en vroeg ze zich af of de politie die avond bij hem langs was geweest. Ze had tenslotte zijn naam aan Chef Hintz genoemd, net zoals ze die van Ryan had genoemd.
Maar ze herinnerde zich de goedkeuring van Hintz bij het horen van Harry’s naam en zijn afkeuring toen Riley zei dat ze hem had afgepoeierd. Natuurlijk dacht de chef veel te hoog over de football held om hem ooit van moord te verdenken. Riley vroeg zich af of hij misschien ongelijk had gehad.
Moest ze misschien naar Harry toe gaan en wat vragen stellen?
Wat voor goed zou dat doen? dacht ze.
Ze was tenslotte geen agent. Ze had geen idee hoe ze dat aan moest pakken.
Bovendien was het feit dat ze enorm van hem walgde nauwelijks een reden om hem te verdenken. Wat de moord betreft, was hij eigenlijk niet anders dan Ryan Paige, gewoon een jongen die toevallig die avond in de Centaur’s Den was geweest.
Ze keek een ogenblik door de ruimte heen. Iemand anders was daar die avond geweest, of in de club of buiten aan het wachten. Ze bleef maar denken dat ze zich nog meer gezichten van die avond moest kunnen herinneren. Maar de politie had natuurlijk iedereen die hier geweest was ondervraagd en geen verdachten gevonden.
Riley draaide zich om naar de bar. Alleen op een krukje zat een lange, slungelige man met een bril met dikke glazen een biertje te drinken. Riley herkende hem meteen. Het was Rory Burdon, die die avond een verrassingsbezoek van de politie had gekregen. Op dit moment leek hij in gedachten verzonken.
Ze liep naar de kruk naast hem en vroeg: ‘Mag ik gaan zitten?’
Rory brak uit zijn mijmering en keek verrast naar Riley.
Toen haalde hij zijn schouders op en zei: ‘Natuurlijk.’
Riley ging zitten en bestelde een biertje voor zichzelf.
Rory vroeg haar: ‘Je was toch een van Rhea’s vriendinnen? Ik heb je weleens met haar gezien.’
Riley knikte.
Rory zat een ogenblik naar zijn bier te staren.
Toen zei hij: ‘Ik ben vanaf dat moment een wrak. Ik ben vandaag niet naar de lessen geweest en ik denk ook niet dat ik morgen zal gaan. Ik kan niet bevatten wat er is gebeurd. Voordat ze wegging had ik even met haar gedanst.’
Toen schudde hij zijn hoofd en zei: ‘Wie zou dat een aardig meisje als Rhea aandoen?’
Riley wist niet wat ze moest zeggen. Het was zeker geen vraag waar ze het antwoord op wist. De enige persoon die het antwoord wel wist was de moordenaar zelf.
Rory nam een slokje van zijn bier en zei: ‘De politie is die avond naar mijn flat gekomen. Dat is hoe ik erachter kwam. Het was verschrikkelijk. Ik bedoel niet dat het vreselijk was om zo ondervraagd te worden. De politie deed gewoon haar werk. Het was gewoon zo’n vreselijke manier om erachter te komen.’
Hij keek Riley met een nieuwsgierige uitdrukking aan.
‘Hoe ben jij erachter gekomen?’ vroeg hij.
Riley huiverde diep.
‘Ik heb haar lichaam gevonden,’ zei ze.
Rory’s ogen werden groot.
‘Oh, het spijt me,’ zei hij. ‘Het was zo stom om te vragen.’
‘Het is goed,’ zei Riley. ‘Je had het niet kunnen weten.’
Riley nipte aan haar eigen bier. Ze waren allebei even stil.
Toen zei Rory langzaam en voorzichtig...
‘Ik weet niet of ik je dit moet vertellen. De waarheid is dat ik dit aan niemand anders heb verteld... ‘
Toen werd hij weer stil.
Riley voelde een vleugje verwachting. Ging hij haar iets vertellen over wat er met Rhea was gebeurd?
Toen zei hij: ‘Ik was echt verliefd op Rhea. Wat er met haar gebeurd is, heeft me heel hard geraakt.’
Riley schrok. Ze herinnerde zich hoe Rhea’s vriendinnen haar hadden geplaagd met haar ‘ding’ voor Rory.
Moest ze Rory vertellen dat Rhea hetzelfde voor hem had gevoeld?
Rory ging verder: ‘Ze was heel aardig tegen me. Ze danste zelfs van tijd tot tijd met me, zoals ze die avond deed. Ik weet zeker dat ze gewoon vriendelijk was, en ik wist beter dan haar op een echte date of iets dergelijks mee te vragen. Het punt is...’
Hij zweeg weer.
Toen zei hij: ‘Ik herinner me dat ze die nacht wegging. Ik stond in de buurt toen ze tegen haar vriendinnen zei dat ze terug naar haar kamer ging. Ik maakte me een beetje zorgen. Ik dacht dat ze daar misschien niet alleen naartoe moest lopen. Maar...’
Zijn gezicht vertrok van emotie.
‘Ik dacht erover om naar haar toe te gaan en te vragen of ze wilde dat ik met haar naar de campus zou lopen. Maar ik was... te bang, kun je dat geloven? Ik dacht dat als ik aanbood om haar naar huis te brengen… Nou, misschien dat ze het verkeerd op zou vatten. Misschien dat ze zich ongemakkelijk zou voelen en zou denken ze dat ik haar probeerde te stalken of zoiets.’
Hij leek nu tegen zijn tranen te vechten.
‘Als ik met haar mee was gegaan, dan zou het misschien niet gebeurd zijn,’ zei hij. ‘Maar ik was een te grote lafaard.’
Riley huiverde een beetje. Ze voelde een plotselinge pijn over dat vreselijke woord ‘lafaard’.
Dit is empathie, dacht ze.
En het was geen prettig gevoel, de emotionele pijn van iemand anders ervaren.
Om één ding was ze echter blij. Ze had gelijk gehad om hem niet te vertellen dat zijn oogje op Rhea wederzijds was geweest. Dan zou hij zeker weten dat als hij erom had gevraagd, Rhea hem mee naar huis had laten lopen.
Dat zou hem een veel, veel slechter gevoel geven.
Maar ze moest iets zeggen. Ze kon hem zich niet zo laten voelen.
Ze zei: ‘Je was geen lafaard. Veel mensen voelen zich zo. Mensen die haar kenden, bedoel ik. Ik ook. Ik was hier die nacht en ik heb niet eens... ‘
Haar stem vervaagde even.
Toen zei ze: ‘Ik denk dat we ons allemaal moeten realiseren, dat het niet onze schuld was. We zijn niet verantwoordelijk voor wat er is gebeurd. Iemand anders heeft het gedaan en die persoon moet gevonden worden en ervoor boeten. Het is verkeerd; echt, echt verkeerd om onszelf de schuld te geven.’
Rory’s gezicht leek een beetje te ontspannen.
Riley dacht dat ze waarschijnlijk het juiste zei. Ze voegde er bijna aan toe...
‘Het leven gaat verder.’
... maar ze slaagde erin om zichzelf te stoppen.
Dat oude cliché was tenslotte gewoon niet waar.
De gebeurtenissen van vorige week hadden het bewezen.
Rory zei: ‘Ik wou dat ik haar beter had leren kennen.’
Riley dacht droevig…
Ja ik ook.
Ze klopte Rory op de schouder en zei: ‘Zorg goed voor jezelf, oké?’
Rory knikte en nam nog een slokje van zijn bier. Zonder die van haarzelf op te drinken, stond Riley op van de bar en liep weg. Toen ze de pooltafel passeerde, was ze blij dat Harry Rampling en zijn vriend te diep in hun spel zaten om haar op te merken.
Toen Riley naar buiten stapte, deed de plotselinge uitbarsting van koele nachtlucht haar denken aan toen ze donderdagavond de Centaur’s Den verlaten had. Ze stopte en bleef daar staan, niet ver van de deur, niet zeker wat ze nu wilde doen.
Beetje bij beetje kreeg ze een verontrustend gevoel...
Hij was hier, dacht ze.
De moordenaar stond hier waar ik nu sta, te wachten.
Ze wist niet waarom, maar ze was er absoluut zeker van.
In feite kon ze precies voelen wat hij had gevoeld toen hij stond te wachten. Zijn verhoogde bewustzijn, zijn versnelde ademhaling en pols, zijn enthousiaste verwachting.
Ze huiverde toen ze besefte...
Ik leef met hem mee.
Het was echt een angstaanjagend idee. Even angstaanjagend als het zien van Rhea’s lichaam.
Ze vroeg zich af of ze zich aan dit gevoel over durfde te geven?
Durfde ze in de duisternis van zijn geest af te dalen?
Ik moet dit doen als ik kan, zei ze krachtig tegen zichzelf. Ik moet weten wat er met Rhea is gebeurd.
HOOFDSTUK NEGEN
Riley stopte zichzelf halverwege haar gedachten.
Wat bedoel je? vroeg ze zich af. Wat denk je dat je aan het doen bent?
En toch kon ze het idee niet uit haar hoofd zetten, dat ze op de een of andere manier een glimp van de werkelijke sensaties van de moordenaar kreeg.
Ze stapte uit de deuropening en leunde tegen de buitenmuur van het gebouw. Ze haalde diep adem en probeerde zichzelf te dwingen om rationeel te denken.
Ze zei tegen zichzelf: je gelooft toch niet dat je kunt achterhalen wat er met Rhea is gebeurd door aandacht te besteden aan...
… aan wat?
Maar zelfs toen ze daar met zichzelf stond te discussiëren, wist ze dat ze iets echts voelde. Ze kreeg wat inzicht in wat hier gebeurd was.
En ze moest ervan leren wat ze kon.
Net zoals ze er zeker van was dat hij het had gedaan, stapte ze achteruit totdat ze in de schaduwen bij de deur naar de Centaur’s Den verborgen was.
Ze stelde zich voor dat de deur openging en Rhea alleen naar buiten stapte.
Hij ziet haar, dacht ze. Maar ze ziet hem niet.
Ze vroeg zich even af of hij specifiek op Rhea had gewacht?
Ze herinnerde zich opnieuw wat Dr. Zimmerman had gezegd...
‘De moordenaar kende Rhea en wilde haar dood hebben.’
Maar nu besefte Riley dat haar rationele geest zich ook met deze nieuwe sensatie bezighield en begon ze aan de verklaring van de professor te twijfelen. Hoe had de moordenaar bijvoorbeeld zeker kunnen weten dat Rhea ervoor zou kiezen om die avond alleen naar huis te lopen en niet omringd door vriendinnen? Had hij hier op de loer kunnen liggen voor een meisje dat onverstandig genoeg zou zijn om te besluiten om de Centaur’s Den alleen te verlaten?
Zou Zimmerman het mis kunnen hebben?
Riley wist het niet. Ze wist gewoon dat ze haar eigen instinct, samen met haar eigen logica moest gebruiken.
Nu vond ze het gemakkelijker om zich voor te stellen dat Rhea zorgeloos haar weg door de straat voortzette. Ze herinnerde zich de laarzen die Rhea die nacht gedragen had, ze kon ze nu bijna tegen de stoep horen klakken en ze kon zich de scherpe contouren van haar figuur onder de straatlantaarns visualiseren.
Even bleef ze staan waar de moordenaar gestaan moest hebben, wachtend tot Rhea op enige afstand zou komen. Toen begon ze in dezelfde richting te lopen. Riley droeg sneakers, dus haar eigen voetstappen waren stil. Ze vermoedde dat de moordenaar ook schoenen met een soort zachte zolen gedragen moest hebben. Hij had zo stil mogelijk willen blijven.
Riley liep ongeveer tien of twaalf meter achter van waar ze dacht dat Rhea was totdat ze de campus bereikte, met zijn kronkelende paden verlicht door lampen. Zoals ze voelde dat de moordenaar gedaan moest hebben, begon ze de afstand tussen hen te verkleinen.
Toen ze dichterbij kwam, besefte ze dat zelfs haar met sneakers beklede voeten voor Rhea hoorbaar zouden zijn geworden en dat gold ook voor de voetstappen van de moordenaar.
Had Rhea achterom gekeken om te zien wie haar volgde?
Misschien.
Of misschien had ze gewoon haar tempo versneld.
Riley begon sneller te lopen om haar bij te houden.
Ze moet wel bang zijn geworden, dacht ze.
En uiteindelijk moet Rhea het gedurfd hebben om achter zich te kijken.
Riley kon haar gezicht onder het licht van de lamp visualiseren, kon haar uitdrukking duidelijk zien.
Ze zag een halve glimlach van opluchting op haar gezicht.
Ze kende hem, besefte Riley.
Maar hoe goed kende ze hem?
Misschien net goed genoeg om zich opgelucht te voelen, vermoedde Riley.
Gerustgesteld vertraagde Rhea waarschijnlijk haar pas in een normaal tempo.
Riley voelde de stijgende voldoening van de moordenaar en zijn gretige verwachting.
Alles ging precies zoals hij had gehoopt.
En ze kon hem haar met een zachte, vriendelijke stem horen roepen...
‘Hé, het is al laat. Wil je dat iemand met je mee loopt?’
Riley stelde zich voor dat Rhea langzaam stopte en met een verlegen lach antwoordde...
‘Ja, misschien is dat wel een goed idee.’
Riley voelde de verrukking van de moordenaar terwijl hij naar Rhea liep.
Ze voelde ook dat hij dacht...
Deze voldoet.
Ze voldoet prima.
Riley stond plotseling stokstijf stil en sprong uit haar griezelige gevoel van verbondenheid met de moordenaar.
Ze was verbluft door de indrukken die haar geest overspoeld hadden, waardoor haar verbeeldingskracht en haar logica een kracht hadden gekregen die ze nog nooit eerder gevoeld had.
Maar de sensaties waren nu verdwenen.
Hoe ze het ook probeerde, ze kon zich niet voorstellen wat er was gebeurd nadat hij zich bij zijn te vertrouwende slachtoffer hier op het pad had gevoegd.
Maar misschien was dat uiteindelijk beter.
Wilde ze de moord echt net zo levendig visualiseren als de gebeurtenissen die eraan voorafgingen?
Ze probeerde het gevoel van tastbaar kwaad dat ze zichzelf net had laten ervaren van zich af te schudden, maar de afschuw verdween niet.
Ze vroeg zich af...
Wat was ik in vredesnaam aan het doen?
Ze herinnerde zich wat Dr. Zimmerman over empathie had gezegd.
‘Dat is het verschil tussen ons en ‘s werelds meest verschrikkelijke monsters.’
Maar wat gebeurde er met mensen die zich in monsters inleven? Zouden ze zelf ook monsters kunnen worden?
Ze kreeg kippenvel bij het idee zelf.
Ze herinnerde zich nog iets wat Dr. Zimmerman had gezegd.
‘Dit was persoonlijk. De moordenaar kende Rhea en wilde haar dood hebben.’
Hij had vast geweten waar hij het over had, veel beter dan Riley mogelijk kon.
En toch, diep van binnen, wist ze zeker dat hij het fout had gehad.
De moordenaar had Rhea gekend, maar slechts een beetje, misschien niet veel meer dan haar naam.
En ze had hem goed genoeg gekend om niet bang voor hem te zijn, hem te vertrouwen om met haar mee naar haar studentenhuis te lopen.
Hij had niets persoonlijks tegen haar gehad. Ze was toevallig het meisje dat alleen uit de Centaur’s Den weg was gegaan, terwijl hij had staan wachten.
Riley was er ook zeker van dat de moordenaar nog niet klaar was. Als hij niet werd tegengehouden, dan zou hij een ander slachtoffer opeisen.
Het was slechts een kwestie van tijd.
Ze vroeg zich af, dat als Zimmerman zich daar in vergist had, hoe het dan met de politie zat?
Wisten ze met wat voor soort monster ze te maken hadden?
Ze probeerde zichzelf te vertellen dat het niet haar taak was...
Wat denk ik dat ik ben, een agent?
Hoe dan ook, wat kon zij er in vredesnaam aan doen?
Zonder na te denken, begon ze te rennen. Ze rende helemaal van de campus af en vervolgens de resterende vier blokken naar het politiebureau van Lanton. Ze pauzeerde even buiten het gebouw om op adem te komen en ging toen naar binnen.
Een geüniformeerde vrouw zat achter de receptie.
Ze vroeg Riley: ‘Kan ik u helpen?’
Riley’s hart bonsde nog steeds, zowel van opwinding als van het rennen.
Ze zei: ‘Ik moet met iemand praten over… over het meisje dat donderdagavond vermoord is.’
De vrouw keek haar even aan.
‘Heb je nieuwe informatie?’ vroeg ze.
Riley opende haar mond om te praten, maar wist niet wat ze moest zeggen.
Hád ze nieuwe informatie?
Nee, alles wat ze had was een vaag, maar overweldigend voorgevoel.
Ze voelde een hand op haar schouder en hoorde een mannenstem achter zich.
‘Ik ken jou. Wat kom je hier doen?’
Riley draaide zich om en zag het grote, roodachtige gezicht van agent Steele, de agent die gekomen was toen ze de deuropening van Rhea’s kamer geblokkeerd had. Riley herinnerde zich dat hij toen niet blij was geweest om haar te zien.
‘Je hebt wat uit te leggen,’ had hij gezegd. ‘Begin met praten.’
Ze had niet het idee dat hij nu blijer was om haar te zien.
Ze stamelde: ‘Ik wil gewoon… ik wil weten hoe het met het onderzoek gaat.’
Steele’s gezicht rimpelde van irritatie.
‘Ik weet niet zeker wat dat jou aangaat,’ zei hij.
Riley voelde een vlaag van woede.
‘Rhea was mijn vriendin,’ zei ze. ‘Dat maakt het dat het mij aangaat. En niemand heeft nog nieuws gehoord.’
Steele schudde zijn hoofd alsof hij op het punt stond om nee te zeggen.
Maar voordat hij dat deed, zei de vrouw achter de balie: ‘Ga je gang, Nat. Vertel het arme kind wat je kunt. Het kan geen kwaad.’
Steele liet een lage grom van irritatie horen.
Toen zei hij: ‘We hebben Lanton afgezocht naar aanwijzingen en aan alle kanten mensen ondervraagd. We weten één ding nu vrij zeker. Wie het ook gedaan heeft, was gewoon op doorreis. Hij is niet meer in Lanton.’
Riley hapte bijna naar adem van verbazing.
‘U bedoelt - Rhea kende hem dus niet eens?’
‘Nee, hij was waarschijnlijk een totale vreemdeling.’
Riley kon haar oren nauwelijks geloven. Dit was volledig in tegenspraak met wat haar eigen instinct haar zojuist had verteld.
Het was zelfs in tegenspraak met wat Dr. Zimmerman in de klas had gezegd.
Ze wist echt niet wat ze nu moest zeggen.
Agent Steele zei: ‘We zijn in het hele land op zoek naar soortgelijke moorden. Misschien heeft de moordenaar ergens anders hetzelfde gedaan. Als dat zo is, dan kunnen we misschien de FBI erbij betrekken, maar... ‘
Hij haalde zijn schouders op zonder zijn zin af te maken. Riley wist wat hij onuitgesproken liet.
‘Daar hebben we niet veel hoop op.’
Ze was er ook zeker van dat de lokale politie niet erg haar best deed.
Ze deed er alles aan om er niet uit te gooien wat ze wist of dacht dat ze wist. Maar Steele mocht haar al niet. Het zou niet helpen om hem te laten denken dat ze gek was.
Maar ze kon niet weggaan zonder gehoord te worden. Ze herinnerde zich de vrouwelijke agent die op de plaats delict was geweest; agent Frisbie.
Toen ze met Riley alleen was geweest, had ze gezegd...
‘Op dit moment zegt mijn gevoel dat jij degene bent die me hier misschien precies kan vertellen wat ik moet weten.’
Om de een of andere reden had Frisbie in Riley geloofd, zelfs als Steele dat niet had gedaan.
Ze geloofde ook in onderbuikgevoelens.
Misschien zou zij naar Riley luisteren.
Ze zei: ‘Is agent Frisbie er? Ik wil met haar praten.’
Steele keek Riley dreigend aan.
‘Heb je informatie?’ vroeg hij.
Riley wilde zeggen...
Ja, en je pakt dit helemaal verkeerd aan.
Maar ze kon het gewoon niet. Ze had niets te zeggen waar deze kortzichtig man aandacht aan zou schenken.
Steele zei: ‘Als je informatie hebt, dan kun je me dat nu meteen vertellen. Anders ben je de tijd van de afdeling aan het verspillen.’
Hij draaide zich om en liep weg.
Riley keek naar de geüniformeerde vrouw achter het bureau.
‘Alstublieft,’ zei ze, ‘kunt u me gewoon vertellen waar ik agent Frisbie kan vinden?’
De vrouw leek een beetje terughoudend om nee te zeggen.
‘Het spijt me,’ zei de vrouw. ‘Als je een tip hebt, zeg het dan gewoon. Zo niet, dan kun je maar beter weer weggaan.’
Riley verliet het gebouw en voelde zich zwaarmoedig door ontmoediging.
Wat was er eigenlijk aan de hand?
Dr. Zimmerman was er zo zeker van geweest dat Rhea’s moord persoonlijk was geweest en ook een op zichzelf staande gebeurtenis.
De politie leek iets heel anders te denken, dat de moordenaar een soort zwerver was geweest die op doorreis was en een willekeurig meisje had vermoord en misschien ergens anders op dezelfde manier moorden pleegde.
Hoe konden ze zulke tegenstrijdige theorieën hebben?
En waarom was Riley er zo zeker van dat beide theorieën fout waren?
Ze slenterde langzaam terug naar de campus.
Terwijl ze zich langs de verlichte paden begaf, vroeg ze zich af...
Is hij vanavond buiten?
Plotseling bleef ze staan en draaide zich langzaam om, kijkend en luisterend. Zelfs bij het licht van de lampen kon ze niet ver over de kronkelende, beboste paden kijken.
Toch voelde ze een tastbare donkere aanwezigheid in de lucht.
Hij is hier, dacht ze. Hij houdt me in de gaten.
Ze wist het zeker.
Ze was verrast dat ze niet bang was. Ze wilde de moordenaar oog in oog confronteren. Zelfs als het betekende om voor haar leven te moeten vechten.
Het zou beter zijn dan te verdrinken in de onzekerheid die ze nu voelde.
Ze kwam in de verleiding om te schreeuwen...
‘Kom tevoorschijn! Laat jezelf zien!’
Maar ze hield zichzelf tegen.
Wat voor nut zou het hebben? Wie kon ze verwachten dat er zou verschijnen, behalve misschien wat campusagenten, die boos zouden zijn dat ze vals alarm had geslagen?
Zo zeker als ze de aanwezigheid van de moordenaar voelde, wist ze beter dan te denken dat hij op haar bevel tevoorschijn zou komen.
Als hij haar echt in het vizier had, dan was zijn plan of om haar nu meteen te vermoorden of haar te laten gaan.
Ze kon hem dat niet op de een of andere manier laten beslissen.
Ze stond daar een paar lange momenten stil te wachten. Toen herinnerde ze zich dat ze de voetstappen van de moordenaar had gevolgd, hoe ze zich had voorgesteld dat Rhea haar tempo versnelde toen ze hem had horen naderen.
Ze realiseerde zich…
Ik doe het verkeerd.
Hij wilde niemand aanvallen die niet bang was. Hij wilde dat zijn prooi hulpeloos was.
Door moed te tonen, had ze het voor zichzelf verpest om als lokaas te dienen.
In feite voelde ze zijn vreselijke aanwezigheid afnemen, terwijl hij in de nacht verdween.
Toen vervolgde ze haar weg terug naar haar studentenhuis, nog steeds piekerend over de gevoelens die ze had ervaren.
Ze had nog nooit zoiets gevoeld.
Of wel?
Toen ze nog een kind was, na de dood van haar moeder, had ze die vreselijke gebeurtenis toen niet opnieuw beleefd vanuit een ander gezichtspunt dan die van haarzelf?
Had ze ook niet op flikkeringen met een vergelijkbaar inzicht vertrouwd om uit de buurt van haar vader te blijven als zijn driftbuien hem gevaarlijk maakte?
Toen stelde Riley zichzelf de belangrijkste vraag.
Kon ze een gevoeligheid die ze in haar vreselijke jeugd had ontwikkeld gebruiken om erachter te komen wat er met Rhea was gebeurd?
Ze wist alleen dat ze het moest proberen.
Riley fluisterde tegen de verborgen en onbekende moordenaar, waar hij ook was...
‘Je zult niet wegkomen, niet voor altijd. Daar ga ik voor zorgen.’
HOOFDSTUK TIEN
Het hele studentenhuis was griezelig stil toen Riley door de gang naar haar kamer liep. Het was natuurlijk laat. Maar zelfs op dit moment van de nacht speelde iemand op de etage meestal muziek, vaak te hard. Niemand leek daar meer zin in te hebben.
Het leven is hier nu anders, dacht Riley.
Ze vroeg zich af of de dingen ooit terug zouden gaan zoals ze waren vóór de moord op Rhea.
Ze opende zachtjes haar deur in de hoop Trudy niet wakker te maken. Maar zodra Riley de donkere kamer binnenstapte, hoorde ze Trudy’s stem roepen.
‘Riley!’
Riley voelde een schok van alarm. Trudy klonk wanhopig. Riley deed het licht aan en zag Trudy rechtop in haar bed zitten.
‘Trudy!’ zei Riley. ‘Wat is er aan de hand?’
‘Wat is er aan de hand?’ echode Trudy. ‘Ik heb nog geen oog dicht kunnen doen vanaf het moment dat ik naar bed ben gegaan. Ik heb me vreselijk veel zorgen om je gemaakt. Heb je enig idee hoe lang je weg bent geweest? Ik wist niet wat ik moest doen. Ik vroeg me af of ik de politie moest bellen.’
Riley ging op het bed naast haar kamergenoot zitten.
‘Het spijt me dat ik je van streek heb gemaakt,’ zei ze. ‘Het gaat goed met me.’
Trudy schudde haar hoofd.
‘Nee, het gaat niet goed met je. Er is iets aan de hand. Je doet vreemd, je blijft laat buiten terwijl er ergens een moordenaar rondloopt. Ik weet het, ik weet het… Zimmerman heeft gezegd dat wat Rhea is overkomen persoonlijk is en dat er niemand anders vermoord wordt. Maar ik kan het niet helpen dat ik bang ben. Waar was je eigenlijk? Wat was je aan het doen?’
Riley hield een zucht tegen.
Als ze haar alles vertelde wat ze had gedaan, dan zou Trudy denken dat ze echt gek wás. Toch verdiende haar kamergenoot op zijn minst enige uitleg.
‘Ik ben bij de Centaur’s Den geweest,’ zei Riley. ‘Ik heb een biertje gedronken. En ik kwam Rory Burdon tegen en heb een beetje met hem zitten praten. Hij heeft het nogal moeilijk.’
Riley zweeg even en voegde eraan toe: ‘Wist je dat Rory verliefd was op Rhea?’
Trudy’s ogen werden groot.
‘Nee!’ zei ze. ‘Die arme gozer. Heb je hem verteld hoe Rhea over hem dacht?’
Riley schudde haar hoofd.
‘Nee, hij voelde zich al naar genoeg. Hij voelt zich vreselijk schuldig. Hij vindt dat hij haar die avond naar huis had moeten brengen.’
Trudy kromp ineen en liet haar hoofd zakken. Riley realiseerde zich plotseling dat ze het verkeerde had gezegd.
Ze wist tenslotte dat Trudy hetzelfde voelde, misschien alleen wat erger. Ze was te dronken geweest om zelfs maar te merken wanneer Rhea vertrokken was.
Riley dacht dat ze maar beter van onderwerp kon veranderen.
‘Ik ben ook naar het politiebureau geweest,’ zei ze.
‘Waarom?’ vroeg Trudy.
Riley aarzelde en zei toen: ‘Ik weet het niet, ik... Ik denk dat ik gewoon wilde weten of ze al verder kwamen met... je weet wel.’
Trudy zat stil. Ze leek graag te willen horen wat Riley vervolgens zou gaan zeggen.
Riley zei: ‘Ze lijken te denken dat het iemand was die Rhea niet eens kende. Iemand die gewoon op doorreis was. Ze denken dat hij nu weg is. Ze denken ook dat hij op andere plaatsen hetzelfde heeft gedaan. Ze zeiden dat de FBI misschien zou kunnen helpen.’
Trudy keek verbaasd.
‘Maar Dr. Zimmerman zei...’
‘Ja, ik weet het,’ zei Riley. ‘Maar de politie ziet het anders. Hoe dan ook, niemand lijkt te denken dat de rest van ons in gevaar is.’
Trudy staarde de ruimte in.
‘Ik wou dat ik dat kon geloven,’ zei ze.
Ik wou dat ik dat ook kon geloven, dacht Riley, zich het gevoel herinnerend dat ze net van de moordenaar had opgevangen die in de buurt was, haar in de gaten houdend.
Plotseling liet Trudy Riley schrikken door haar stevig te omhelzen.
Ze begon te huilen en zei: ‘O, Riley, laat me alsjeblieft niet meer zo schrikken? Ik weet dat er geen reden meer is om bang te zijn, maar ik kan er niets aan doen. Je bent mijn beste vriendin. En het idee om je te verliezen na wat er met Rhea is gebeurd...’
Trudy was te overweldigd om verder te praten. Ze snikte in Riley’s armen.
Riley wist niet wat ze moest doen of zeggen. Kon ze echt beloven dat ze niet meer alleen weg zou gaan?
Waarom niet? dacht ze.
Het leek alleen maar redelijk.
Maar niets van wat Riley kort geleden had meegemaakt, voelde redelijk. Ze voelde zich gedreven door het moment van vreselijke binding die ze met de moordenaar had gevoeld. Zou ze de aantrekkingskracht kunnen weerstaan als ze die verbinding opnieuw zou voelen? Was dit echt de laatste keer dat ze alleen de nacht in ging om hem te vinden, hem te begrijpen?
Ze maakte zich voorzichtig uit Trudy’s armen los.
‘Het spijt me dat ik je bang heb gemaakt,’ zei ze. ‘Ik zal proberen het niet nog een keer te doen. Hoe dan ook, het is laat en je moet wat slapen. Ik ook. Ik ga even een douche nemen.’
Trudy knikte en leek nu wat rustiger.
Riley verzamelde haar pyjama en badjas, deed het licht uit en verliet de kamer.
Terwijl ze naar de badkamer liep, kwam er een golf van uitputting over haar heen. Het was een lange, vreemde, verontrustende dag geweest. Ze moest echt wat rusten voor de lessen van morgen.
Maar op een of andere manier betwijfelde ze dat ze vannacht goed zou slapen.
*
Er klonk een schot.
Kleine Riley was weer in de snoepwinkel en ze rook buskruit.
Een slechte man had haar mammie net neergeschoten.
Ze liet haar handvol snoep vallen en riep...
‘Mammie!’
Maar toen ze naar de verfrommelde figuur op de vloer keek, was het mama helemaal niet.
Het was een andere vrouw, jonger dan mama, en er stroomde bloed uit haar keel. Ze was dood en haar ogen staarden omhoog naar de kleine Riley.
En om de een of andere reden, alsof ze haar van een andere tijd of plaats kende, wist de kleine Riley haar naam.
‘Rhea,’ zei ze.
Ze vocht tegen haar angst en draaide zich om en keek op naar de man met de panty over zijn hoofd.
Er kwam nog steeds rook uit zijn pistool.
‘Wie ben jij?’ blafte ze en ze probeerde niet als het kleine meisje te klinken dat ze was. ‘Laat me je gezicht zien.’
De man staarde haar een ogenblik door de panty aan.
Toen trok hij het langzaam van zijn hoofd en...
Het was helemaal geen man.
Het was een andere vrouw.
En de kleine Riley wist wie de vrouw was.
Het was Riley zelf, helemaal volwassen!
Riley werd uit haar nachtmerrie gewekt door het geluid van de telefoon in de kamer.
Ze opende haar ogen en zag ochtendlicht door het raam naar binnen stromen. Trudy lag in haar bed diep te slapen. Riley overwoog om de telefoon te laten rinkelen totdat het antwoordapparaat in werking trad. Maar het rinkelen en het geluid van de welkomsttekst zouden Trudy zeker zonder goede reden wakker maken.
Riley stapte uit bed en nam de telefoon op.
Een norse mannelijke stem sprak tegen haar.
‘Hé, meisje.’
Riley herkende de stem meteen en ze was niet erg blij om het te horen.
Het was haar vader.
Maar waarom belde hij haar? Hij had niet eens een telefoon.
Hij moest vanuit een telefooncel in de stad bellen.
Maar waarom? vroeg ze zich af.
‘Hallo papa,’ zei ze.
Er viel een stilte.
Even vroeg Riley zich af...
Heeft een van ons nog iets anders te zeggen?
Dingen waren al vele jaren gespannen tussen hen.
Van tijd tot tijd probeerden ze allebei hun hand te reiken en scherven te lijmen, en Riley bezocht hem zelfs elk jaar in zijn blokhut in de Appalachen. Ze hadden zelden echt ruzie, maar als ze dat hadden, dan konden het erg vervelend worden. Wat ze allebei ook probeerden, ze waren nooit op hun gemak bij elkaar.
‘Hoe gaat het met je?’ vroeg Riley.
Ze hoorde een lang, vertrouwd gegrom.
‘Nou, je weet hoe het is. Het is geen hertenseizoen, dus ik ben aan het vissen. Voornamelijk forel. Het vissen was wel oké.’
De vermelding van vissen bracht scènes terug van het vissen met haar vader, en ook het schieten van kleiner wild - eekhoorns, kraaien en marmotten. Riley hield er niet van om op herten te jagen, dus dat deed ze nooit met hem. Het land rondom zijn blokhut was prachtig, ook al voelde ze zich ongemakkelijk in zijn gezelschap. Hij had de blokhut kort na zijn pensionering als marine kapitein gekocht.
Het was daar eenzaam, vooral tijdens de winter. Maar haar vader hield daarvan. Hij was altijd een harde man geweest die over het algemeen niet met mensen op kon schieten, en de echte bitterheid was begonnen nadat Riley’s moeder was vermoord.
Er viel weer een stilte. Riley wist dat het haar beurt was om iets over zichzelf te zeggen.
Maar moest ze hem vertellen over wat er de afgelopen dagen was gebeurd?
Hoe zou hij reageren?
Ze zei: ‘Papa, er is hier een moord gepleegd. Hier in mijn studentenhuis, op mijn etage. Een meisje dat ik heel goed kende. Haar keel was doorgesneden. Niemand weet wie het gedaan heeft.’
Er was nu nog meer stilte. Riley vroeg zich af of hij überhaupt iets zou zeggen.
‘Nou,’ zei hij uiteindelijk langzaam, ‘je weet hoe je op jezelf moet passen.’
Riley voelde een vreemde steek. Het duurde even voordat ze besefte waarom. Ze had in de psychologie precies hierover gestudeerd: een probleem dat ‘dubbele binding’ werd genoemd, wanneer iemand tegenstrijdige boodschappen aan iemand anders gaf.
En in dit geval gaf haar vader haar absoluut tegenstrijdige berichten.
Aan de ene kant liet hij haar weten dat ze zijn zorgen en ongerustheid niet waard was. Aan de andere kant vertelde hij haar dat ze taai was zoals hij, en misschien bewonderde hij haar zelfs een beetje.
Riley kon deze twee berichten eenvoudigweg niet met elkaar rijmen. Haar studies hielpen haar tenminste begrijpen waarom dat zo verontrustend was.
Toen vroeg haar vader: ‘Wat is tegenwoordig je hoofdvak?’
Riley slikte haar irritatie weg. Ze wist wat er zou komen. Ze hadden dit gesprek eerder gehad.
‘Psychologie,’ zei ze.
‘Dat is niet goed,’ zei hij, ‘je moet erover denken om je hoofdvak te veranderen.’
Riley voelde een drang om uit te leggen waarom hij het mis had. Maar een oud, vertrouwd instinct begon te werken.
Als ze hem de waarheid vertelde, dat ze graag psychologie studeerde, en bovendien, dat dit het tweede semester van haar laatste jaar was en het te laat was om te veranderen, dan zou hij zijn geduld verliezen en zou het telefoontje slecht eindigen.
‘Ik zal erover nadenken, papa,’ loog ze, in de hoop dat het probleem opgelost was.
Maar ze voelde dat het gesprek al een vervelende wending nam.
Hij zei: ‘Meisje, het is tijd dat je jezelf iets bedenkt. Je bent niet gemaakt voor een normaal leven. Het heeft geen zin om te proberen erbij te horen, te proberen te leven en te werken zoals andere mensen. Het zit niet in je bloed. Het zit niet in je aard.’
Nu stond Riley op het punt haar geduld te verliezen.
Ze had deze toespraak al heel vaak gehoord en het was weer de dubbele binding.
Zei haar vader tegen haar dat ze op de een of andere manier uitzonderlijk was en voorbestemd om grote dingen in het leven te doen?
Of zei hij haar gewoon dat ze een of andere freak was?
Ze wist het niet. Ze was er vrij zeker van dat hij het ook niet wist.
Hoe dan ook, het was tijd om het gesprek te beëindigen.
‘Het was aardig van je om te bellen, papa,’ zei ze. ‘Ik moet me klaarmaken voor de les.’
Weer viel er een stilte.
Net zoals zij vaak had, voelde Riley dat haar vader moeite had om woorden te vinden om iets te zeggen dat hij wanhopig wilde zeggen, maar gewoon niet kon zeggen.
‘Oké,’ zei hij uiteindelijk. ‘Schrijf me af en toe eens.’
Het gesprek eindigde. Riley zat daar verdrietig en leeg en ook bezorgd.
Die woorden weergalmden door haar hoofd...
‘Je bent niet gemaakt voor een normaal leven.’
Haar vader had haar dat al vaak verteld en ze was er meestal in geslaagd om het te negeren.
Maar nu, na wat er gisteravond gebeurd was, kon ze het niet helpen om zich af te vragen...
Heeft hij gelijk?
Na zo’n turbulente jeugd en tienerjaren had ze soms wanhopig naar het soort normaliteit verlangd dat ze overal ter wereld om haar heen zag, een echtgenoot, kinderen, een stabiele carrière, een comfortabele toekomst.
Maar nu kon ze niet anders dan voelen dat de dingen veranderd waren, letterlijk van de ene dag op de andere dag.
Wat betekende het dat ze het zo gemakkelijk, zo fascinerend vond om zich in een moordenaar in te leven, om de wereld door zijn ogen te zien, hoe kort ook?
Riley probeerde haar zorgen van zich af te schudden.
Het was tijd om zich klaar te maken voor haar dag.
HOOFDSTUK ELF
Terwijl Riley achter haar bureau zat om haar leerboek voor de klas van professor Hayman te lezen, bleef haar geest afdwalen naar een ander boek, het boek dat in haar bureaula lag: Donkere Geesten: De Moordlustige Persoonlijkheid Onthuld, door Dexter Zimmerman.
Ze wist dat ze het echt al aan professor Hayman terug had moeten geven. Hij had het haar twee weken geleden uitgeleend en ze had het drie keer gelezen. Hij had het niet teruggevraagd, hij had er zelfs helemaal niet met haar over gesproken. Misschien was hij vergeten dat hij het haar had geleend.
Toch leek het verkeerd om gewoon vast te houden aan iets wat niet van haar was.
Ik ben toch niet van plan om het nog een keer te lezen, dacht ze.
Maar de betovering van het boek bleef haar terugtrekken in de vreemde en verboden werelden die het in detail beschreef.
Waarom zou ik me tot moordlustige persoonlijkheden aangetrokken voelen?, vroeg ze zich af.
Waarom is het interessant om over vreselijke mensen te leren? Waarom wil ik weten wat hen zo gemaakt heeft?
Ze realiseerde zich dat ze nog meer geïnteresseerd was in hoe ze gepakt werden, en in waarom het zo lang duurde voordat sommigen van hen gepakt werden.
Dat moet tenminste een gezonde interesse zijn, zei ze tegen zichzelf.
Toch wist ze zeker dat geen van haar vriendinnen een deel van haar fascinatie deelde.
Haar kamergenoot, Trudy, was eigenlijk de reden dat het boek in de la van het bureau was weggestopt. Toen het boek op de kleine boekenplank van Riley had gestaan, had Trudy elke keer dat ze het opmerkte zichtbaar gerild.
Het was duidelijk dat alleen al het zien van Zimmerman’s boek Trudy een ongemakkelijk gevoel had gegeven, dus had Riley het verborgen.
Maar waarom bleef ze eraan vasthouden?
Riley’s gedachten werden door het rinkelen van haar telefoon onderbroken en ze vroeg zich af wie het zou kunnen zijn. Ze werd zelden door iemand van het studentenhuis gebeld. Ze hoopte dat het niet weer haar vader was. Het was meer dan genoeg om eens in de paar maanden met hem te praten.
Ze bleef denken aan wat hij de laatste keer had gezegd toen ze met hem had gesproken...
‘Je bent niet gemaakt voor een normaal leven.’
Ze had op dit moment zeker geen behoefte om meer van dat soort dingen te horen, vooral met haar vragen over dat boek die in haar hoofd rond tolden.
Ze besloot de telefoon te laten rinkelen. Het bericht van het antwoordapparaat werd afgespeeld, waarbij Trudy’s stem uitlegde dat zij en Riley niet aan de telefoon konden komen, maar als de beller een bericht achterliet, ze terug zouden bellen.
Bij het geluid van de piep volgde er een korte stilte. Riley vermoedde dat het iemand was die aarzelde om te beslissen of hij een bericht achter wilde laten of niet.
Toen kwam er een mannenstem.
‘Uh... Ik bel voor Riley Sweeney. Riley, je herinnert je mijn naam waarschijnlijk niet eens, maar... ‘
Riley glimlachte.
Natuurlijk wist ze zijn naam nog.
Het was Ryan Paige.
Ze nam de telefoon op en zei: ‘Hé.’
‘Eh, met Ryan. Ryan Paige. We hebben elkaar een paar weken geleden ontmoet.’
Riley probeerde een beetje verrast te reageren.
‘Oh ja. Ik weet het nog. Alles goed?’
‘Nou, ik dacht gewoon na over wat ik dit weekend zou gaan doen en ik vroeg me af of je misschien samen iets zou willen doen. Misschien uiteten en een film. Ik heb gehoord dat The Matrix goed is. Heb je hem al gezien?’
‘Nee,’ zei Riley.
Toen zei ze niets. Ze voelde zich een beetje schuldig toen ze besefte dat ze van zijn ongemak genoot, maar ze wachtte nog steeds totdat hij verder zou gaan.
Uiteindelijk zei hij: ‘Wat denk je ervan?’
‘Klinkt leuk,’ zei ze.
Toen was er nog een pauze. Voordat ze erover na kon denken, flapte Riley eruit...
‘Wat doe je vanavond? Ik bedoel, misschien kunnen we gewoon wat gaan drinken of zo.’
Ze voelde haar gezicht rood worden van schaamte.
Hoe niet cool was dat?
Maar ze kon het niet meer terug nemen. Ze was blij dat Ryan haar gezicht niet kon zien.
‘Dat zou ik leuk vinden,’ zei hij. ‘Wat denk je van Pooh-Bah’s Pub?’
Riley schrok een beetje. Pooh-Bah’s was een chique bar waar zij en haar vriendinnen nooit echt aan hadden gedacht. Maar als dat was wat Ryan wilde...
‘Prima,’ zei ze.
‘Oké,’ zei hij. ‘Wanneer wil je dat ik je ophaal?’
Hij heeft een auto!, dacht Riley.
Ze probeerde weer cool te zijn en zei: ‘Wat dacht je van half negen? Tegen die tijd ben ik klaar met studeren.’
‘Dat klinkt prima. Ik bel je als ik er ben.’
Belt me?, vroeg Riley zich af.
Toen realiseerde ze zich…
Hij heeft ook een mobiele telefoon.
Ten slotte zei Ryan: ‘Ik kijk ernaar uit om je te zien.’
‘Ja, ik… ik kijk er ook naar uit om jou te zien.’
Ze hing op en voelde zich nog steeds diep beschaamd.
‘Wat doe je vanavond?’ had ze gevraagd.
Wat dacht ze dat ze aan het doen was? Sinds wanneer was ze zo gretig?
Maar rationaliseerde ze snel...
Misschien was het slim om te doen.
Vanavond zou tenslotte niets bijzonders zijn. Alleen een kans om erachter te komen of zij en Ryan een klik hadden, zonder alle formaliteiten van een film en een diner. Het zou gemakkelijker zijn om het vroegtijdig af te breken als ze dat wilde. En dan kon Riley beslissen of ze hem leuk genoeg vond om met hem op een echte date te gaan.
Maar toen begon ze zich zorgen te maken...
Wat als ik hem leuk vind, maar hij mij niet?
Ze kreunde hardop.
Ze kon hoe dan ook niet winnen. Het was ofwel vanavond op een semi-date gaan die voor haar slecht zou kunnen eindigen, of de hele rest van de week in spanning zitten over hoe een echte date zou gaan.
Hoe dan ook, ze moest nog wat studeren voordat Ryan haar kwam halen. Ze opende haar boek op de plek waar ze voor het telefoontje was gebleven.
Maar nu kon ze zich moeilijk concentreren, niet uit angst voor haar bijna date. Ze maakte zich zorgen om iemand anders.
Trudy.
Trudy was na het eten naar de bibliotheek gegaan, wat geen probleem zou moeten zijn. Maar de laatste tijd was zelfs dát een groot probleem. Riley’s kamergenoot was niet echt haar oude levenslustige zelf geweest in de twee weken sinds de moord op Rhea.
Ze had zich aan een strikte, beperkende routine gehouden. Ze ging naar haar lessen en naar de lunch en het diner in de studentenvereniging, maar bijna nergens anders heen, ooit. De rest van haar tijd bracht ze in haar kamer door, soms studerend, soms gewoon stilletjes zittend, in de ruimte starend of naar haar eigen handen. Ze speelde zelfs maar zelden de popdiva-muziek die Riley meestal zo erg irriteerde.
Riley wist dat ze zelf de laatste tijd ook niet echt zichzelf was geweest. Maar ze was bezig om weer normaal te worden. Ze was niet helemaal succesvol, maar ze liet tenminste niet toe dat wat Rhea was overkomen haar leven volledig te laten verstoren.
Riley was blij toen Trudy aankondigde dat ze een tijdje naar de bibliotheek zou gaan. Ze had het Trudy zelfs voorzichtig verteld, hoewel ze ervoor zorgde dat ze er niet een te groot punt van maakte. Trudy was tegenwoordig vreselijk gevoelig.
Maar nu kon ze het niet helpen om zich af te vragen hoe Trudy’s kleine uitje verliep.
Voelde ze zich overweldigd en ontmoedigd?
Riley probeerde zichzelf eraan te herinneren dat ze niet verantwoordelijk was voor Trudy’s emotionele welzijn. Ze wist dat Trudy wat tijd met de campusbegeleiders had doorgebracht en het was aan hen om haar te helpen dit te overwinnen. Maar tot nu toe leken ze niet veel goeds te doen; althans voor zover Riley kon zien.
Riley wierp een blik op haar horloge en zag dat de tijd voorbij gleed. Ze moest snel studeren en zich omkleden om met Ryan uit te gaan.
Een soort date, dacht ze terwijl ze de pagina’s van haar leerboek omsloeg. Betekent dit dat de dingen weer normaal aan het worden zijn?
Haar laatste jaar afronden en afstuderen zou al stressvol genoeg zijn.
Er zouden nu toch geen vreselijke dingen meer gebeuren.
Maar wat betreft het weer normaal worden, Riley kon het niet helpen om zich af te vragen...
Bestaat er nog zoiets als ‘normaal’?
HOOFDSTUK TWAALF
Het werd donker tegen de tijd dat Trudy vanuit de bibliotheek richting huis ging. Ze had daar niet echt iets aan haar studie gedaan, maar dat was ook niet het punt geweest.
Ze was trots op zichzelf voor wat ze had gedaan. Ze had een tijdje een selectie van nieuw aangeschafte boeken op een plank bekeken. Toen was ze gaan zitten en had ze door een paar van haar klas notities gebladerd.
En nu had ze zelfs het goede gevoel om geamuseerd te zijn door haar eigen trots op het uitvoeren van die minuscule taken. Ze wist dat plezier een goed teken was.
Op dat moment voelde Trudy zich een beetje beter over zichzelf.
Dit eenvoudige uitje was het idee van haar begeleider geweest. In de avond naar de bibliotheek gaan moest voor Trudy een manier zijn om zichzelf te testen, om te proberen haar angsten te overwinnen.
‘Bábystapjes,’ had de begeleider van Trudy steeds gezegd.
Maar nu leek dit niet veel op een babystapje.
Meer als een ‘gigantische sprong’, dacht ze.
Toch probeerde Trudy zichzelf ervan te overtuigen dat het nodig was. Ze bleef denken aan wat Riley niet lang na de moord op Rhea had gezegd...
‘We kunnen niet zo leven, altijd bang te zijn dat er iets vreselijks zou kunnen gebeuren.’
Het was natuurlijk waar. Trudy wist dat ze moest ontsnappen aan de chronische angst die tegenwoordig haar leven leek te regeren.
Dus had ze een paar babystapjes gezet, of die eerste gigantische sprong gemaakt, hoe je het ook maar wou bekijken.
Toch realiseerde ze zich dat ze vrij snel over de verlichte campus paden liep, in een veel sneller tempo dan normaal. Zelfs het zien van andere studenten die niet ver weg liepen, was niet zo geruststellend als ze had gedacht. Elke lichte schaduw tussen gebouwen of een donkere plek achter een struik leek bedreigend.
Ze zei tegen zichzelf dat er nu echt geen moordlustig monster in de buurt op de loer lag, niet nu er nog redelijk wat activiteit op de campus was.
Trudy besefte dat ze het beetje gevoel van zelfgenoegzaamheid dat ze net in de bibliotheek had ervaren aan het verliezen was. Maar op de een of andere manier kon ze zichzelf niet beter laten voelen.
Wat als de andere studenten die ze zag zouden verdwijnen? Wat als iedereen plotseling zou verdwijnen en haar alleen in het doolhof van paden zou laten, een perfect doelwit voor een moordlustig monster?
Ze wist dat haar gedachten irrationeel waren, maar ze had nu de controle over ze verloren.
Tegen de tijd dat ze ongeveer halverwege het studentenhuis was, bonsde Trudy’s hart en was ze bijna aan het hyperventileren. Ze vroeg zich nu af wat het voor zin had gehad om zichzelf zo te testen?
Ze had gedacht dat haar begeleider verstandig was om aan te bevelen dat ze naar buiten ging. Ze was trots geweest op haar inspanningen. Maar het enige dat ze nu kon doen, was zichzelf doodsbang maken.
Ik kan het net zo goed opgeven, dacht ze. Ik moet gewoon binnen blijven,
Natuurlijk leek het wegkruipen in een studentenkamer niet echt op een leven. Maar ze herinnerde zichzelf eraan dat er nog ongeveer twee maanden waren voordat ze zou afstuderen. Als ze het tot dan vol kon houden, haar examens kon halen en afstuderen, dan kon ze terug naar huis gaan en daar blijven tot ze het gevoel had dat het veilig was om naar buiten te gaan.
Toen Trudy bij de ingang van het studentenhuis kwam, liet ze zichzelf binnen en bleef net binnen de deur naar adem staan happen.
Eindelijk had ze het gevoel dat ze weer kon ademen.
Terwijl ze naar de kamer liep die ze met Riley deelde, keek ze verder door de gang naar de kamer waar het lichaam van Rhea gevonden was. Ze had het vermeden om door dat deel van de gang te lopen. Ze zag op tegen het idee om gewoon langs die kamer te lopen.
Maar ze herinnerde zichzelf aan het motto van haar begeleider...
‘Bábystapjes.’
Misschien zou ze hier binnen tenminste wat babystapjes kunnen zetten. Misschien was dit een angst die ze nu kon overwinnen. Er waren op dit moment geen andere studenten in de gang die het konden zien als ze faalde.
Trudy liep langs haar eigen kamer en liep door de gang. De gang leek langer te worden terwijl ze verder liep, en de kamer die haar bang maakte, leek zich steeds verder terug te trekken. In plaats van haar tempo te versnellen zoals ze dat had gedaan toen ze van uit de bibliotheek naar huis ging, merkte Trudy dat ze langzamer bewoog.
Ze vroeg zich bijna af...
Misschien kom ik daar nooit.
Maar uiteindelijk stond ze voor de deur die nu twee weken gesloten was. Het leek raar groot en dreigend, als een soort enorme grafsteen. Ze voelde zich klein en angstig door die deur.
Ze wist dat er nu niemand meer in de kamer woonde. Heather was niet naar school teruggekeerd. Ze had haar vrienden, inclusief Trudy, gemaild dat ze een jaar vrijaf van de universiteit ging nemen en zich misschien in de herfst ergens anders aan zou melden. En natuurlijk wilde niemand daarheen verhuizen, althans nog niet.
Trudy vroeg zich af hoe lang het zou duren voordat iemand daar wel weer zou gaan wonen?
Volgend jaar misschien?
Langer?
Trudy kon zich niet voorstellen dat dit snel zou gebeuren. Het zou zeker niet zo zijn totdat alle studenten die momenteel deze verdieping bezetten, weg waren en de vreselijke herinnering aan die nacht met zich meenamen.
Ze vond het vreemd om te denken, dat de moord op Rhea uiteindelijk niets meer zou zijn dan een deel van de geschiedenis van het studentenhuis, een verhaal dat studenten elkaar voor de lol zouden kunnen vertellen, om elkaar bang te maken tot nerveuze giechels en nachtmerries.
Trudy begon zich af te vragen...
Is de deur op slot?
Natuurlijk was het dat, nu de kamer leeg stond en zo.
Ze kon erachter komen of hij nu op slot was, gewoon door haar hand uit te steken en de deurknop te proberen.
Op dat moment schrok ze zich bijna dood van een geluid.
Ze draaide zich om en zag dat Riley uit hun eigen kamer kwam.
‘Hé, Riley,’ riep ze.
Riley draaide zich om en keek verrast toen ze Trudy zag.
‘Hoi, Trudy,’ zei ze.
Trudy en Riley liepen naar elkaar toe.
‘Ik zie dat je terug bent uit de bibliotheek,’ zei Riley. ‘Hoe ging…?’
Riley’s stem vervaagde. Trudy kon vrij goed raden wat ze wilde vragen. Het was vrij duidelijk toen Trudy hun kamer had verlaten dat haar kleine uitstapje ging over haar angsten overwinnen.
Trudy slaagde erin een beetje te glimlachen.
‘Het ging wel goed,’ zei ze.
Ik ben in ieder geval niet vermoord, dacht ze.
Er viel een ongemakkelijke stilte.
Trudy zag dat Riley er heel mooi uitzag, ze droeg een lange, slanke maxi-rok, een eenvoudige blouse met V-hals en laarzen die haar outfit een leuk casual tintje gaven. Ze wilde Riley vragen waar ze heen ging. Maar Riley was de laatste tijd een beetje defensief geweest wanneer Trudy vragen over haar komen en gaan stelde.
Uiteindelijk zei Riley aarzelend: ‘Eh, ik ga gewoon even weg. Ik denk niet dat ik lang weg zal zijn. Ik bel je als ik later ben. Ik hoop dat dat... goed is.’
Trudy huiverde een beetje toen ze zich de scène herinnerde die ze had gemaakt toen Riley de maandag na de moord binnen was gekomen. Ze wist dat Riley de laatste tijd veel meer binnen was gebleven, omdat ze rekening met haar hield.
‘Natuurlijk is het goed,’ zei Trudy. Ze dwong zichzelf tot een lach en voegde eraan toe: ‘Wie ben ik, je moeder?’
Riley lachte een beetje ongemakkelijk.
‘Oké,’ zei ze. ‘Tot later.’
Riley draaide zich om en vervolgde haar weg uit het gebouw. Trudy ging hun kamer binnen, deed de deur achter zich op slot en ging op haar bed zitten.
Na enkele ogenblikken begon ze zich een beetje veiliger te voelen en ademde ze gemakkelijker.
Maar vroeg ze zich af...
Wat zegt dat over mij?
Ze had zeker niet het gevoel dat ze erin was geslaagd om haar angsten te overwinnen.
Gedurende een paar tellen toen ze bij de bibliotheek was had ze gedacht dat ze dat had gedaan. Nu vroeg ze zich af of het haar ooit zou lukken.
Maar zou ze hier in haar kamer opgesloten blijven?
Misschien, heel misschien, zou ze de moed op kunnen brengen om naar de gemeenschappelijke ruimte te gaan om te studeren en een snack te nemen.
Een echt avontuur, dacht ze wrang. Misschien over een tijdje.
Ze vroeg zich opnieuw af waar Riley naartoe zou gaan. Riley leek tegenwoordig anders. Ze leek heel erg afgeleid en sommige van haar gemoedstoestanden leken Trudy donker en vreemd.
Maar, zei ze tegen zichzelf, het was niet alsof haar eigen humeur zonnig en normaal was.
Het was dat boek, dacht Trudy.
Riley besteedde veel te veel tijd aan het lezen van dat boek. Het boek waarvan ze wist dat het in Riley’s bureaula lag, het boek over moordlustige moordenaars.
Waar is ze in haar hoofd mee bezig?, dacht ze.
Trudy herinnerde zich iets dat ze tegen Riley had gezegd tijdens haar emotionele uitbarsting die nacht toen Riley alleen uit was gegaan...
‘Je bent mijn beste vriendin. En het idee om je te verliezen na wat er met Rhea is gebeurd...’
Trudy voelde een knoop van verdriet in haar keel.
Was dat wat er gebeurde?
Verloor ze Riley in zekere zin net zo als dat ze Rhea had verloren?
HOOFDSTUK DERTIEN
Toen Riley het studentenhuis verliet, was de enige auto die ze buiten zag wachten een mooie Ford Mustang. Ze aarzelde even. Het leek haar een behoorlijk stijlvol voertuig voor een student, zelfs voor een rechtenstudent.
Op dat moment stapte Ryan Paige uit de Mustang en zwaaide naar Riley. Hij liep om en opende de passagiersdeur voor haar, hij toonde iets meer galantheid dan ze van jongens gewend was. Ze begon het gevoel te krijgen dat deze avond ongebruikelijker zou worden dan ze had verwacht.
Terwijl Riley naar de Mustang liep en instapte, was ze zich ervan bewust dat Ryan haar met een tevreden uitdrukking op zijn knappe gelaatstrekken aankeek. Natuurlijk bekeek ze hem ook goed. De waarheid was, dacht ze, dat hij maar een klein beetje overdressed was voor zo’n spontane bijna-date, hij had een donker vest over een duur blauw shirt aan die was losgeknoopt bij de kraag.
Ze vroeg zich af of hij misschien een beetje te formeel en ouderwets voor haar smaak was?
Toen Ryan instapte en begon te rijden, vroeg hij: ‘Hoe gaat het met je?’
Riley voelde dat de vraag meer was dan alleen maar beleefd zijn. Ryan wist tenslotte dat ze met Rhea bevriend was geweest en dat ze het lichaam gevonden had.
‘Wel goed,’ zei ze. ‘Het is een rare tijd geweest.’
‘Dat was het zeker,’ zei Ryan. ‘De hele school lijkt een andere plek. Iedereen is zo gespannen en nerveus, en er gaan allemaal geruchten rond. En er is zoveel achterdocht. Ik heb gehoord dat er jongens worden verstoten alleen, omdat ze een beetje vreemd en excentriek zijn, ze worden behandeld alsof ze moordenaars zijn. Het is niet gezond.’
Riley gaf geen antwoord, maar ze was het zeker niet oneens. Ze herinnerde zich dat de politie de arme, onhandige Rory Burdon had ondervraagd. Ze vroeg zich af of hij misschien nu ook met argwaan werd behandeld vanwege het bezoek dat hij van de politie had gehad. Ze hoopte van niet.
Ryan wierp haar een bezorgde blik toe en ze besefte dat ze had zitten fronzen.
‘Oh, het spijt me,’ zei hij. ‘Misschien moet ik niet praten over...’
‘Het is goed,’ zei Riley.
Maar ze gaf zelf geen van haar eigen gedachten over dit onderwerp.
Het was slechts een korte rit naar de Pooh-Bah pub. Toen ze bij de ingang kwamen, opende Ryan natuurlijk de deur voor Riley. Ze was hier nog nooit eerder geweest, maar het was zo chique en duur als ze had verwacht. Het was een beetje een schok voor haar systeem na de vertrouwde armoedigheid van de Centaur’s Den.
De ruimte was mooi verlicht en onthulde gepolijst houtwerk en lederen bekleding. In plaats van het schreeuwende geluid van rockmuziek, speelde er zachtjes jazz muziek. Ryan leidde Riley naar een comfortabele, privézithoek.
Al snel kwam er een jonge vrouw met een wit shirt en een dunne zwarte stropdas om hun drank bestelling op te nemen.
‘Hoi, Nyssa,’ zei Ryan met een glimlach.
‘Hoi Ryan,’ zei de serveerster glimlachend terug.
Riley vroeg zich af of Ryan een vaste klant van deze chique plek was?
Hoe rijk was hij eigenlijk?
De vrouw nam hun bestellingen voor glazen rode wijn op. Na wat voorzichtige verlegenheid begonnen ze een beetje te praten, maar niet over de moord. Wat Riley betrof, was dat een opluchting.
Het duurde niet lang voordat Riley zich behoorlijk op haar gemak voelde met haar date. Ondanks de setting begon hij steeds meer op een gewone man te lijken. En zoals bijna elke man die Riley ooit had gekend, praatte hij graag over zichzelf. Hij slaagde erin om zijn cijfers te vermelden, die natuurlijk uitstekend waren, en dat hij zijn eigen appartement had. Al snel vertelde hij Riley over zijn veelbelovende toekomst, waarvan hij zei dat hij misschien een betrekking op een hoog politiek ambt kon krijgen.
Terwijl ze zijn verhaal aanmoedigde met korte antwoorden, sorteerde Riley automatisch de meer waarschijnlijke van het onwaarschijnlijke. Ze wist beter dan dat laatste stukje over zijn toekomst serieus te nemen. De meeste mannelijke rechtenstudenten die ze had ontmoet, wisten zeker dat ze ooit president zouden worden. Toch kwam Ryan op haar echt hardwerkend en gewetensvol over. Ze twijfelde er niet aan dat hij echt in het leven zou slagen.
Na een tijdje kwam zijn autobiografische preek tot stilstand en begon hij er een beetje beschaamd uit te zien.
Riley was geamuseerd.
Ze kende deze fase van een date, waarin een man zich realiseert dat hij veel te lang over zichzelf praat en het tijd is om wat interesse in het meisje te tonen.
‘Dus,’ zei hij. ‘Psychologie.’
Riley glimlachte hoe hij erin geslaagd was om de vraag in te korten. Volledig dacht ze dat het zoiets zou zijn als...
‘Wat denk je in vredesnaam dat je met een graad in de psychologie kunt doen?’
Hij herinnerde zich tenminste wat haar studiegebied was.
Riley haalde haar schouders op.
‘Ik denk dat ik gewoon in de menselijke natuur geïnteresseerd ben,’ zei ze.
Ryan hief zijn hoofd met belangstelling op.
Hij zei: ‘Misschien de donkere kant van de menselijke natuur, afgaande op je leesgewoonten. Dat boek van Zimmerman dat je aan het lezen was, zag er behoorlijk grimmig uit.’
Riley wist niet wat ze moest zeggen. Ze was eigenlijk zelf verbaasd over de duistere wendingen die haar gedachten de laatste tijd hadden genomen.
Ryan leunde achterover en keek naar Riley alsof hij haar aan het bestuderen was.
Hij zei: ‘Ik vermoed dat je op een of ander moment behoorlijk verontrustende ervaringen hebt gehad; dingen waar je niet vaak over praat. Heb ik gelijk?’
Riley huiverde.
Vanaf de moord op haar moeder tot aan haar moeilijke jeugd en tienerjaren had Ryan absoluut geen ongelijk.
‘Misschien,’ zei ze.
Ryan’s uitdrukking veranderde. Riley voelde dat hij besefte dat hij iets had aangestipt dat ze liever met rust liet en dat hij op zoek was naar een manier om van onderwerp te veranderen.
Dat hoopte ze wel in ieder geval.
Toen zei Ryan: ‘Zeg, vertel eens wat over de dingen die je tot nu toe door je studies over de menselijke natuur hebt geleerd.’
Hij lachte nerveus en voegde eraan toe: ‘Hoe zit het bijvoorbeeld met mij? Ik heb hier de hele tijd als een egoïstische eikel over mezelf zitten praten. Wat ik trouwens hoop dat ik niet ben. Maar je bent vast wel een paar dingen over me te weten gekomen waar ik het eigenlijk niet over heb gehad.’
Riley voelde een vreemde tinteling. Ze moest toegeven dat het een interessante vraag was.
Wat kón ze over Ryan Paige vertellen dat hij haar nog niet verteld had?
Ze zat hem aandachtig te bestuderen.
‘Je kleedt je netjes,’ zei ze en keek opnieuw naar zijn dure blauwe shirt en vest. ‘Maar niet te netjes, niet kakkerig netjes. Je bent geen verwend nest. Als je uit een rijke familie kwam, dan had je er nu al over opgeschept.’
Hij glimlachte een beetje. Riley voelde dat ze tot nu toe gelijk had.
Ze vervolgde: ‘Ik vermoed dat je uit een arbeidersgezin komt. Je vader is misschien een… Wat? Bouwvakker?’
Ryan’s gezichtsuitdrukking was er nu een van verrassing.
Hij zei: ‘Eigenlijk een loodgieter.’
Riley was nu zelf een beetje verrast. Haar gok zat er niet ver naast.
‘En je moeder?’ vroeg Riley.
‘Zeg jij het maar,’ zei Ryan.
Riley dacht even na.
Toen zei ze: ‘Nou, ze is geen huisvrouw. Je gezin heeft het extra inkomen nodig. Een soort van baan voor overdag. Maar geen vaardig werk, zoals je vader... ‘
Ryan knikte en zei: ‘Ze werkt als verkoopster in een wenskaartenwinkel. Ze werkt daar al vanaf het moment dat ik groot genoeg was om naar de kleuterschool te gaan.’
Riley begon deze kleine oefening echt leuk te vinden.
Ze vond het ook leuk wat ze over Ryan te weten kwam.
‘Je leeft behoorlijk goed voor een student,’ zei ze. ‘Je hebt bijvoorbeeld je auto, een mooie Ford Mustang. Maar...’
Ze zweeg even toen ze zich het gevoel van de auto herinnerde.
Toen zei ze: ‘Je hebt het tweedehands gekocht. Of je hebt er goede ruil voor gedaan, misschien een auto die je ouders voor je hebben gekocht als afstudeergeschenk of zoiets. ‘
Ryan’s ogen waren groot geworden.
Ze vervolgde: ‘Je werkt hard en niet alleen tijdens je studie. Ik ben er vrij zeker van dat je tijdens je hele schooltijd hebt gewerkt, je eigen weg hebt gebaand, nachtbaantjes tijdens je bachelor jaren, en je werkt in ieder geval nog steeds in de zomer... ‘
Riley pauzeerde weer en probeerde zich voor te stellen wat voor baan Ryan mogelijk had gehad.
Plots herinnerde ze zich de vertrouwde blik die hij met de jonge vrouw die hen had bediend had uitgewisseld.
En nu realiseerde ze zich...
Nee, het was niet, omdat hij een vaste klant was.
Ze zei, ‘Je hebt hier bij Pooh-Bah’s gewerkt. Ik wil wedden als een barman.’
Riley zag aan Ryan’s geschrokken gezicht dat ze gelijk had.
Ze voelde zich nu behoorlijk opgewonden toen de ingevingen bij haar binnen bleven komen.
‘Je bent een enig kind,’ zei ze. ‘En dat is een deel van de reden waarom je jezelf zo onder druk zet. Je wilt dat je ouders trots op je zijn, omdat je alles bent wat ze hebben. Je streeft naar succes. En je denkt dat de beste manier om succesvol te wórden, is door je succesvol te gedrágen.’
Ryan’s mond was opengevallen.
‘Hoe gaat het tot nu toe?’ vroeg Riley.
Ryan knikte alleen maar met een verbaasde en ongemakkelijke glimlach.
‘Wil je meer horen?’ vroeg ze.
‘Um... Ik denk het niet, ‘zei hij.
Ze schrok nogal van zijn woorden. Hij klonk niet bepaald blij met haar inzichten.
Misschien ben ik een beetje te ver gegaan, dacht ze.
Toen zei Ryan: ‘Vergeet de psychologie. Je zou een politieagent moeten worden.’
Riley voelde zich nu echt gestoken.
Er was een randje in zijn stem die haar vertelde dat hij dat niet op een leuke manier bedoelde.
Hij zei eigenlijk dat ze zeker niet was wat hij had verwacht en ook niet het soort meisje waarin hij geïnteresseerd was.
Wat voor een advocaat, dacht ze...
Wil er tenslotte met een zogenaamde politieagent daten?
Niet dat Riley politieagent wilde worden, totaal niet.
Ze overwoog om het te zeggen, maar dacht er al snel anders over.
Ik heb al teveel gezegd, dacht ze.
Riley en Ryan dronken hun drankjes vrijwel in stilte op. Geen van beiden noemde de mogelijkheid van een diner en een film aan het einde van de week. De waarheid was, Riley voelde dat dat maar goed was. Ryan was duidelijk een bijzonder onzekere jonge man, en hoewel ze zich erg tot hem aangetrokken voelde, dacht ze niet dat hij bij haar paste.
Terwijl Ryan haar naar huis reed, herinnerde Riley zich de stroom inzichten die ze eerder had geuit.
Waar kwam dat allemaal vandaan? vroeg ze zich af.
Ze had altijd geweten dat ze behoorlijk opmerkzaam was, maar dit soort gedrag was nieuw voor haar. Vooral het gedeelte waar ze iemand vertelde wat ze over hen dacht te weten.
Toen Ryan voor het studentenhuis stopte, maakte hij zijn veiligheidsgordel los alsof hij haar naar de deur wilde brengen, puur voor haar veiligheid dat wist ze zeker. Een nachtzoen was zeker niet in de maak.
‘Het is oké, het gaat wel,’ zei ze, terwijl ze alleen uit de auto stapte.
Ze liep het studentenhuis in en keek door de glazen deur naar buiten terwijl Ryan in zijn mooie Ford Mustang wegreed.
Ze voelde zich plotseling vreselijk verdrietig.
Het leven was zoveel veranderd sinds Rhea was gestorven.
Riley wist dat ze zélf was veranderd en ze veranderde nog steeds op manieren die ze niet leek te kunnen voorspellen.
Wat betekende dit alles voor haar toekomst?
Ze zuchtte en terwijl ze naar haar kamer liep, was ze maar van één ding zeker...
Hoe die toekomst er ook uitzag, Ryan Paige zou er geen deel van uitmaken.
HOOFDSTUK VEERTIEN
Toen Riley de deur naar haar studentenkamer opende, knipperde er in de duisternis een klein lichtje. Het antwoordapparaat gaf een nieuw bericht aan.
Wie zou dat kunnen zijn? vroeg ze zich af.
Heel even dacht ze dat Ryan haar misschien vanuit zijn auto had gebeld...
‘Hé, Riley, we zijn vergeten het te hebben over het afspreken later deze week...’
Natuurlijk wist ze dat hij het niet zou zijn en het was maar goed. Ze wilde zeker geen herhaling van het gênante uitje dat ze net gehad hadden. Nee, ze hadden geen klik gehad en dat was dat. Ze voelde zich er zelfs niet verdrietig over.
Ze stapte stilletjes de kamer in, denkend dat Trudy al lag te slapen.
Maar Trudy lag niet in haar bed.
Riley voelde een steek van alarm. Naar de bibliotheek gaan was voor Trudy een groot iets geweest. Ze was vanavond vast nergens heen gegaan.
Is alles goed met haar?
Riley deed het licht aan en zag een briefje op de tafel naast het antwoordapparaat. Ze pakte het op en las het.
Ik ben even naar de gemeenschappelijke ruimte om een tijdje te studeren.
Er was een hartje onder de boodschap getekend.
Riley ademde weer iets gemakkelijker. Trudy was gewoon in de grote woonkamer van het studentenhuis aan het einde van de gang.
Maar het lampje van het antwoordapparaat knipperde nog steeds.
Wie had er trouwens gebeld? Kon het iemand zijn met wie ze zou willen praten?
Ze wilde zeker niet snel weer met haar vader praten.
Ze herinnerde zichzelf eraan dat ze een beetje gek deed en speelde het bandje af. Ze hoorde een vrouwenstem...
‘Hé meiden… dit is Kyra. Ik dacht gewoon dat ik... ‘
Terwijl de stem stil viel voor wat een besluiteloos moment leek, besefte Riley...
Kyra. Rhea’s oudere zus.
De stem ging verder...
‘Het spijt me dat ik jullie stoor, ik wil gewoon... Bel me, oké?’
De beller liet haar telefoonnummer achter en het bericht eindigde met een pieptoon.
Riley herinnerde zich Kyra goed. Ze was drie jaar geleden aan Lanton afgestudeerd en was een paar keer teruggekomen om haar jongere zusje te bezoeken. Toen ze dat deed, was ze ook met Riley en Trudy omgegaan.
Ze was een robuuste en hartelijke jonge vrouw met een aanstekelijk gevoel voor humor. Meer net als Trudy dan als haar eerder gereserveerde jongere zusje.
Of in ieder geval meer zoals Trudy vroeger was, dacht Riley.
Maar haar stem op het bandje klonk verontrust en bezorgd. Wat natuurlijk nauwelijks een verrassing was.
Omdat het telefoontje net twintig minuten geleden binnengekomen was, dacht Riley dat het niet te laat was om terug te bellen.
Ze draaide het nummer en Kyra antwoordde.
‘Hé, Kyra,’ zei ze. ‘Met Riley.’
‘Hoi Riley,’ zei Kyra. ‘Bedankt dat je me zo snel terugbelt.’
Er viel een stilte. Hoewel Riley Rhea’s familie een kaart had gestuurd, besefte ze met een schuldgevoel dat ze geen persoonlijk contact met Kyra opgenomen had.
Riley stamelde: ‘Het… het spijt me zo, van wat er is gebeurd.’
‘Ja,’ zei Kyra. ‘Kun je het een beetje aan?’
Riley schrok van de vraag aangezien het van Rhea’s eigen zus kwam.
‘Zit maar niet in over mij,’ zei Riley. ‘Hoe gaat het met jou en je ouders?’
Ze hoorde Kyra diep zuchten.
‘Het is echt heel erg zwaar geweest. Toen ik het hoorde, ben ik meteen naar huis gevlogen, en mam en pap hebben het bijzonder moeilijk. Het lijkt gewoon niet echt. Ik kan zelfs niet... ‘
Ze viel weer stil.
Toen zei ze: ‘We hebben een besloten uitvaartdienst en begrafenis gehad. De hele stad was te geschokt om meer dan dat te doen. Maar we hebben aankomende zondag een kleine herdenkingsdienst hier thuis. Het zal echt heel raar voor me zijn, de mensen hier zullen allemaal familie en vrienden uit het dorp zijn, veel mensen met wie ik de afgelopen jaren niet echt veel gesproken heb. Ik heb niet eens het gevoel dat ik ze nog ken en ze kennen mij zeker niet. Ik heb meer een band met jou en Trudy. Eigenlijk denk ik dat Rhea hetzelfde had.’
Riley slikte hard. Ze wist wat er zou komen.
Kyra zei: ‘Oh Riley, ik zou willen dat jullie twee ook zouden komen. Het zou me zo veel helpen.’
Riley zei even niks.
Uiteindelijk zei ze: ‘Kyra, Trudy en ik hebben geen auto, maar... er is een busdienst tussen hier en Herborn, toch?’
‘Dat klopt. Er is vanuit Lanton een ochtend bus die je hier op tijd kan brengen. Ik kan je op het busstation ontmoeten. ‘
Ze wist dat het niet gemakkelijk zou zijn om de middag met Rhea’s rouwende vrienden en familieleden door te brengen.
Maar ze wist dat ze niet kon weigeren.
Dat zou verkeerd zijn.
‘Natuurlijk, kom ik,’ zei ze. ‘Ik zal aan Trudy vragen of ze ook komt. Bedankt voor de uitnodiging.’
‘Dank je,’ zei Kyra opgelucht.
Zodra Riley ophing, wenste ze dat ze Kyra een paar vragen had gesteld. Hield de politie bijvoorbeeld Rhea’s familie op de hoogte van de vorderingen die ze maakten bij het opsporen van haar moordenaar? Aangezien Riley helemaal geen noemenswaardig nieuws had gehoord, noch iemand anders die ze kende.
Misschien was daar zondag wel tijd voor om er met Kyra over te kunnen praten.
Hoe dan ook, Riley moest Trudy hier meteen van op de hoogte brengen. Ze ging naar de gemeenschappelijke ruimte, waar Trudy op een bank zat en een leerboek aan het lezen was. Een paar andere meisjes zaten samen voor de tv en keken naar een of andere late night show. Ze besteedden geen aandacht aan Riley en Trudy.
Riley ging naast haar kamergenoot zitten.
‘Trudy, we zijn net door Kyra gebeld.’
Trudy sloot haar leerboek en haar ogen werden groot.
‘Oh.’ zei ze. ‘Hoe gaat het met haar?’
‘Het gaat... nou ja,’ zei Riley schouderophalend. Ze had echt geen idee hoe ze die vraag moest beantwoorden.
Toen zei Riley: ‘Haar familie in Herborn heeft op zondag een herdenkingsdienst. We zijn allebei uitgenodigd.’
Trudy’s mond viel open en haar gezicht werd bleek.
‘Oh, Riley,’ zei ze bijna fluisterend. ‘Ga jij?’
‘Ik moet wel, Trudy. En jij ook. Kyra klinkt alsof ze ons daar echt nodig heeft.’
Trudy zat even in de ruimte te staren.
Toen zei ze: ‘Riley, ik kan het niet. Het spijt me, maar ik... kan het gewoon niet.’
Riley was geschokt.
‘Waarom niet?’ vroeg ze.
Trudy stamelde: ‘Het is gewoon... Ik ben nog steeds … Riley, je weet heel goed dat ik moeite heb om ermee om te gaan. Ik zou daar nooit doorheen kunnen komen. Ik zou gewoon instorten en het voor iedereen nog erger maken.’
Riley begon nu een beetje boos te worden, maar ze probeerde het niet te laten zien.
‘Trudy, ik denk... nou, misschien zou het je echt goed doen. Wat denk je dat je begeleider zou zeggen? Misschien is het zelfs wat je nodig hebt. Het geeft je misschien wat... ‘
‘Afsluiting,’ zei Trudy, terwijl ze Riley’s gedachte afmaakte. ‘Ja, ik weet het. En misschien heb je gelijk, maar... ‘
Haar stem vervaagde.
Uiteindelijk zei ze met bevende stem: ‘Ik kan het niet. Ik kan het echt niet.’
Riley bleef even staan en probeerde een manier te bedenken om Trudy over te halen om met haar mee naar de dienst te gaan. Maar ze kon niets anders bedenken om te zeggen. Ze was er zeker van dat Trudy niet van gedachten zou veranderen. Zelfs niet als ze er de komende dagen over nadacht.
Riley probeerde een bittere toon uit haar stem te houden en zei: ‘Ik zal Kyra terugbellen en haar zeggen -’
‘Nee,’ zei Trudy. ‘Ik zal contact met haar opnemen. Ik ben er vrij zeker van dat ik haar e-mailadres heb.’
Riley hield een zucht tegen. Er viel echt niets meer te zeggen. Ze liet Trudy, zonder nog een woord te zeggen alleen achter in de gemeenschappelijke ruimte.
Op de terugweg naar haar kamer aarzelde Riley en stopte toen. Ze stond voor een gesloten deur. Ze was hier de afgelopen weken wel vaker op deze manier gestopt. Ze kon zichzelf niet eens precies uitleggen waarom.
Misschien hoopte ze dat ze iets van informatie zou krijgen, zelfs maar een onderbuikgevoel, over wat er die vreselijke nacht in die kamer was gebeurd.
Maar tot nu toe had ze niet veel gevoeld als ze hier stond, behalve een droevig gevoel van Rhea’s afwezigheid.
En natuurlijk wist ze zeker dat de deur op slot moest zijn en dat ze niet naar binnen kon, zelfs als ze dat wilde.
Als om zichzelf dit te bewijzen, stak ze haar hand uit en hield de deurknop vast.
Tot Riley’s grote verbazing draaide de knop met gemak en ging de deur open.
Iemand is vergeten het op slot te doen, besefte ze.
Dus, wilde ze eigenlijk echt naar binnen gaan?
Ja, dat wilde ze.
Riley stapte voorzichtig de kamer in en deed het licht aan. Ze trok de deur achter zich dicht.
De kamer leek vreemder dan ze zelfs had verwacht. Volledig ontdaan van alles wat van Rhea of Heather was geweest. Een van de bedden was weggehaald en het matras aan de andere kant zag er bijzonder kaal en grimmig uit. En het bloed was zo grondig van de vloer geschrobd dat Riley de gebruikte schoonmaakmiddelen nog kon ruiken.
En toch…
Er bewoog zich een vreemd gevoel in haar, net zoals haar eerdere ervaring van het volgen van de moordenaar langs de paden van de campus.
Riley huiverde.
Wilde ze echt de aanwezigheid van de moordenaar opnieuw uitnodigen?
Aan de andere kant, hoe zou ze het anders kunnen doen?
Wat dit ook was, misschien, heel misschien, zou ze iets belangrijks leren, misschien zelfs wie de moordenaar echt was.
Ze zei tegen zichzelf dat haar verbeelding een loopje met haar nam.
Maar Riley besefte dat ze diep van binnen deze vreemde ervaring als iets echts accepteerde.
Ze sloot haar ogen en stelde zich de kamer voor zoals hij was toen Rhea en Heather hier hadden gewoond, vrolijk rommelig, met onopgemaakte bedden en bezittingen die overal verspreid lagen en posters aan de muren.
Toen begon de echte verschrikking...
Ze stond over Rhea’s lichaam, nog niet dood, naar adem snakkend en kronkelend, terwijl bloed uit de gapende wond in haar keel spoot. Riley voelde de vingers van de moordenaar om het heft van het mes, terwijl hij naar het bebloede glimmende mes keek.
Ze voelde een glimlach van voldoening over zijn gezicht komen.
De moordenaar keek ernaar uit om hetzelfde weer te doen en toch herinnerde hij zichzelf eraan...
‘Ik heb geen haast.’
Riley’s ogen sprongen open en de betovering was verbroken. Ze beefde.
Hoewel het voorval kort was geweest, was deze veel intenser dan wat ze op de paden van de campus had meegemaakt.
Moest ze proberen om weer in die gemoedstoestand te komen om te zien of ze meer over de moordenaar te weten kon komen?
Ze sloot haar ogen en ademde langzaam...
... maar er gebeurde niets.
Toch voelde ze zich niet in het minst ontmoedigd.
In plaats daarvan voelde ze iets wat ze niet meer had gevoeld sinds Rhea vermoord was.
Op een manier die ze nog niet kon begrijpen, was ze de moordenaar aan het achtervolgen.
Zolang ze de wereld door zijn ogen kon zien, al was het maar vluchtig en af en toe, had ze meer macht over hem dan hij ooit zou kunnen begrijpen.
Ze fluisterde hardop tegen de onzichtbare aanwezigheid...
‘Ik hou je in de gaten.’
Toen deed ze het licht uit, verliet de kamer, deed de deur dicht en liep terug naar haar eigen kamer.
Ze besefte dat er iets nieuws met haar gebeurde.
En dat het alles zou kunnen veranderen.
HOOFDSTUK VIJFTIEN
Riley voelde zich vreselijk slecht op haar gemak bij de herdenking van zondag. Meer dan dat voelde ze zich echt buitenaards, alsof ze een slecht voorbereide bezoeker van een andere planeet was.
Rhea Thorsons familie woonde in een aantrekkelijk huis dat helemaal crèmekleurig en beige was, en zo goed onderhouden dat het er nieuwer uitzag dan het eigenlijk moet zijn geweest. De woonkamer zat vol met familie en vrienden, die elkaar duidelijk allemaal kenden en om elkaar gaven.
Riley verschoof ongemakkelijk in haar stoel en vroeg zich af...
Hoe moet het voelen om er echt bíj te horen zoals al deze mensen?
Ze had nog nooit zoiets meegemaakt op alle plekken die ze in de loop van de jaren thuis had genoemd.
Rhea’s oudere zus, Kyra, had Riley vanmorgen bij het busstation van Herborn ontmoet en had haar hier net op tijd voor de dienst heen gereden. Riley was haastig aan Rhea’s ouders, broers en zussen en een handvol familieleden voorgesteld en ze had toen plaats genomen in een van de klapstoelen die in de kamer waren opgesteld.
Tot Riley’s opluchting beëindigde de oudere pastoor zijn betoog vrij snel. Toch merkte ze dat ze zich verbaasde over sommige dingen die hij had gezegd. Over hoe Rhea vrij was van het kwaad van deze wereld en hoe iedereen die van haar hield troost kon vinden in de wetenschap dat ze nu in eeuwig geluk leefde.
De waarheid was dat Riley nooit enig idee had gehad of Rhea wel of niet religieus was.
Zou Rhea blij zijn geweest om de pastoor zulke dingen te horen zeggen?
Riley had geen idee.
Ze werd nogmaals naar een triest besef getrokken dat ze Rhea gewoon niet zo goed had leren kennen als ze had gemoeten.
Vrienden en familieleden stapten om de beurt naar de voorkant van de kamer en deelden herinneringen aan Rhea. De meeste gingen over gelukkige herinneringen aan school, spelen, picknicks, gezinsvakanties en dergelijke. Sommige van de leukere verhalen brachten de groep tot weemoedig gelach.
Toch brak er zo nu en dan gedempt gehuil uit. Niemand kon zijn verdriet helemaal vergeten, noch het vreselijke kwaad dat hun gemeenschap was overkomen, zelfs als niemand erover sprak.
Vanmorgen voordat ze vertrok, had Riley zich zorgen gemaakt over wat ze voor de gelegenheid moest dragen. Zou iedereen zwart dragen? Het dichtstbijzijnde wat ze kon bereiken was een effen marineblauwe jurk, waarvan ze had gehoopt dat deze plechtig genoeg zou zijn.
Maar nu bleek dat Riley formeler gekleed was dan de meeste mensen hier. Over het algemeen waren ze normaal, comfortabel gekleed, alsof dit een alledaagse bijeenkomst was, alsof Rhea zelf elk moment binnen kon komen.
Riley vermoedde dat de eerdere kleine dienst en begrafenis die Kyra had genoemd, beslist somberder geweest moest zijn. Deze groep leek ontroerend vastbesloten zichzelf van dat oude gezegde te overtuigen...
“Het leven gaat verder.”
Was dat maar waar, dacht Riley treurig.
Toch raakte de aanwezigheid van zulke wederzijds zorgzame mensen haar diep. Ze merkte dat ze nadacht over met hoe weinig mensen ze zich zo diep verbonden voelde.
Was er zo iemand in haar leven? Als dat zo was, dan zouden het bijna universiteitsvriendinnen moeten zijn, zoals Trudy, Heather, Gina en...
Rhea.
Ze huiverde toen de naam door haar hoofd ging.
Het was angstaanjagend om te bedenken hoe fragiel haar menselijke connecties waren.
En er waren er zo weinig.
Ze dacht aan haar oudere zus, Wendy, die als tiener van huis was weggelopen. Dat was jaren geleden en Riley had haar sindsdien zelden meer gezien. Ze hadden al lang niet meer met elkaar gesproken en Riley wist niet eens waar Wendy nu woonde.
Dan waren er oom Deke en tante Ruth. Ze had gedurende een groot deel van haar jeugd en tijdens haar hele adolescentie bij hen in het stadje Larned gewoond. Ze had het kleine beetje stabiliteit die ze in haar jonge leven had gehad aan hen te danken. Ze voelde zich vreselijk dat ze hen tijdens haar tienerjaren zoveel problemen had bezorgd. Ze hadden beter van haar verdiend.
Ze vroeg zich af of ze het ooit goed met ze zou kunnen maken?
Ze wist niet precies hoe. Toen oom Deke met pensioen ging, waren hij en tante Ruth naar Florida verhuisd en had Riley niet veel contact meer met hen.
En dan was er nog Riley’s vader.
Hoe problematisch hun relatie ook was, ze kon zichzelf niet overtuigen dat ze hem haatte. En ze vermoedde dat hij op zijn eigen koude, meedogenloze manier toch diepe gevoelens voor haar had.
En nu realiseerde ze zich sterk...
Niemand wordt een morgen beloofd.
Haar vader zou niet eeuwig leven. Wanneer hij zou sterven, hoe zou Riley zich dan voelen over alle dingen die ze onopgelost en onuitgesproken hadden gelaten?
Was het mogelijk dat ze op de een of andere manier vrede met elkaar konden sluiten?
Riley merkte dat ze dacht...
Misschien is het tijd om het te proberen.
Maar hoe kon ze er zelfs maar aan beginnen?
Terwijl deze vragen door haar hoofd stroomden, merkte Riley op dat slechts één persoon hier zich net zo slecht op haar gemak leek te voelen als dat zij zich voelde, en dat was Kyra. Ten eerste zag Kyra er duidelijk verfijnder uit dan wie dan ook, met een strakke, roze kleurige jurk en comfortabele maar stijlvolle platte schoenen, vergezeld van grote, elegante oorbellen en stijlvol gekruld haar.
Kyra bleef naar Riley kijken, alsof ze emotionele steun zocht.
Riley herinnerde zich wat Kyra aan de telefoon had gezegd over haar familie en vrienden hier in Herborn...
‘Ik heb niet eens het gevoel dat ik ze nog ken en ze kennen mij zeker niet.’
Riley wist dat Kyra niet lang na haar afstuderen aan Lanton stewardess was geworden. Wanneer Kyra Rhea op de campus kwam bezoeken en tijd met Riley en Trudy doorbracht, dan vertelde ze allemaal verhalen over haar reizen naar alle delen van de wereld.
Het had Riley altijd als een opwindend leven geklonken. Nu besefte Riley dat Kyra’s leven haar een vreemde in dit kleine stadje had gemaakt, waar iedereen iedereen kende en weinig mensen heel ver weg of heel lang reisden.
Riley merkte op dat Rhea’s directe familie: haar vader, moeder, broers en zussen, inclusief Kyra, de gelegenheid niet aangreep om hun eigen verhalen te vertellen. Riley was niet verrast. Hun verdriet was beslist te vers en diep om hun eigen vreugdevolle herinneringen aan gelukkiger tijden met Rhea te delen. Maar Rhea’s vader en moeder leken tenminste blij om te horen wat de anderen zeiden.
Toen de verhalen waren afgelopen, stond iedereen op en begon zich te mengen, in de algemene richting van een tafel die met gerechten was uitgespreid die de gasten hadden voorbereid.
Riley wenste dat ze kon verschrompelen en verdwijnen.
Dit was het moment waar ze het meest tegenop had gezien. Zich voor te moeten stellen aan mensen die ze niet kende en troostende dingen vinden om tegen ze te zeggen.
Maar ze voelde al snel iemands hand op haar schouder.
Ze draaide zich om en zag Kyra, die haar toe fluisterde...
‘Laten we gaan. Alsjeblieft.’
Geschrokken volgde Riley Kyra door het huis, door de voordeur naar haar auto, die aan de rand van de massa voertuigen geparkeerd stond die rond het huis stonden gepropt. Ze stapten allebei in Kyra’s auto, en toen manoeuvreerde ze weg van de andere voertuigen en reed weg.
Riley vroeg bijna ...
‘Waar gaan we naar toe?’
Maar ze zag dat de tranen over Kyra’s gezicht stroomden.
‘Oh, God,’ hijgde Kyra. ‘Ik kon daar niet ademen. Het was teveel voor me. Bedankt voor... bedankt voor het komen. Ik had je hier echt nodig, Riley.’
Riley was diep geraakt.
Ze zei: ‘Ik ben blij dat ik ben gekomen.’
En voor het eerst was ze echt blij dat ze was gekomen. Het drong tot haar door dat het haar speet dat Trudy dat niet had gedaan.
Ze hoopte dat Trudy had gedaan wat ze had beloofd en een mail had gestuurd dat ze er niet zou zijn. Tot dusverre had Kyra niets over Trudy gezegd. Riley dacht dat het het beste was om niets over haar te zeggen tenzij Kyra dat wel deed.
Al snel reed Kyra over het terrein van de kleine begraafplaats van de stad en over een bochtige weg totdat ze eindelijk haar auto parkeerde.
Toen Riley en Kyra uit de auto stapten en tussen de grafstenen begonnen te lopen, merkte Riley voor het eerst op wat een mooie april dag het was. Er was een aangenaam koel briesje in de lucht en de bomen waren groen en vogels zongen. De lente was zeker aangebroken.
Al snel stonden Riley en Kyra voor een grafsteen die er zo nieuw uitzag dat hij nauwelijks echt leek. Daarop stond gegraveerd...
Rhea Thorson
geliefde dochter en zus
Riley voelde een hernieuwde droefheid dat het woord ‘vriendin’ daar niet voorkwam. Onder die woorden stonden de data van Rhea’s schokkend korte leven.
Riley schrok toen Kyra haar hand op haar schouder legde en er stevig in kneep.
Kyra zei: ‘Je hebt geen idee hoeveel Rhea om je gaf.’
Riley slikte. Dit waren woorden die ze niet had verwacht te horen.
Kyra ging verder: ‘Elke keer dat ze de kans kreeg vertelde ze me over jou. Ze zei dat je speciaal en slim en sterk was, en ze dacht dat je geweldige dingen met je leven ging doen. Ze wist niet wat die dingen zouden kunnen zijn, maar ze keek er naar uit om erachter te komen. Je was echt haar beste vriendin, Riley. ‘
Riley wankelde van verbazing.
Haar beste vriendin?
Riley had geen idee dat Rhea het zo had gevoeld.
De waarheid was dat Riley zelf nooit zo’n sterke band met Rhea had gevoeld als met Trudy bijvoorbeeld.
En ze had altijd gedacht dat Rhea een betere band met Trudy en Heather had gevoeld dan met haar.
Nu had Riley het gevoel dat ze misschien begreep waarom Kyra niet erg bezorgd leek dat Trudy niet was gekomen. Hoewel ze ze allebei had uitgenodigd, maakte het blijkbaar veel, veel meer uit dat Riley hier was.
Kyra voegde eraan toe: ‘Ze zei dat ze voor alles op je kon rekenen.’
Riley had plotseling het gevoel dat ze een stomp in haar maag had gekregen.
Voelde Rhea zich echt zo over mij?, vroeg ze zich af.
Riley had dat nooit geweten.
Als ze het had geweten, had ze die avond dan misschien zorgvuldiger over haar gewaakt in de Centaur’s Den?
Rhea had toen zeker niet op haar kunnen rekenen, niet toen het er het meest toe deed.
Nu moest Riley tegen haar tranen vechten.
Ze herinnerde zich enkele vragen die ze ongevraagd had gelaten toen Kyra haar hier had uitgenodigd. Nu was het tijd om ze te stellen.
Ze zei: ‘Kyra, wat heeft de politie je verteld? Ze hebben vast contact met je gehad. Hoe dicht zijn ze bij het pakken van de man die ...?’
Kyra schudde haar hoofd en zei: ‘Ik bel ze bijna elke dag, en ze zeggen altijd hetzelfde. De moordenaar was een soort zwerver die kwam en ging. Ze denken niet dat hij er nog is. Hij kan overal zijn. Misschien dat hij ergens anders soortgelijke moorden heeft gepleegd, en zo ja, dan kon de FBI misschien helpen om hem op te sporen. Maar tot nu toe klinkt het alsof de lokale politie niet erg opschieten.’
Riley dacht terug aan de tegenstrijdige theorie van Dr. Zimmerman dat Rhea haar aanvaller had gekend, en haar eigen diepe voorgevoel dat hij nog steeds meisjes op de campus in de gaten hield, wachtend om opnieuw te doden.
Moet ze daar met Kyra over praten?
Waarschijnlijk niet, dacht Riley.
Toen zei Kyra...
‘De waarheid is dat ik niet het gevoel krijg dat de politie heel hard haar best doet.’
Riley herinnerde zich dat ze hetzelfde gevoel had gehad toen ze naar het politiebureau was gegaan en had geprobeerd om antwoorden van agent Steele te krijgen.
Ze vroeg zich af of de politie zelfs nog wel serieuze moeite deed?
Kyra voegde eraan toe: ‘Ik blijf ook rector Trusler bellen, en hij is erger dan nutteloos. Als een soort automatische condoleance-automaat, die keer op keer zegt hoe erg hij het verlies voor onze familie vindt en hoe de zaak uit zijn handen is, maar hij zeker weet dat de politie het op zal lossen.’
Riley had geen idee wat ze moest zeggen. Zij en Kyra bleven een paar lange ogenblikken stil naar de grafsteen kijken.
Toen werd Riley zich ervan bewust dat Kyra naar haar staarde. Riley keek terug.
Kyra zei, ‘Riley...’
Kyra maakte haar gedachte niet af, maar Riley voelde aan wat ze wilde zeggen...
‘Riley, doe alsjeblieft iets. Maak de dingen goed.’
Riley voelde een knoop van emotie in haar keel. Ze wist dat ze geen nee tegen Kyra’s onuitgesproken vraag kon zeggen.
Dus knikte ze langzaam.
Kyra glimlachte schijnbaar opgelucht.
Toen zei ze: ‘Kom op, we kunnen je maar beter op tijd naar het station brengen om je bus te halen.’
Terwijl ze van de grafsteen wegliepen, bleef Riley nadenken over wat Kyra net over Rhea had gezegd...
‘Ze zei dat ze voor alles op je kon rekenen.’
Het leek nu bijna een stem vanuit het graf die Riley om gerechtigheid smeekte.
Hoe kan ik in vredesnaam iemand gerechtigheid brengen?, vroeg ze zich af.
HOOFDSTUK ZESTIEN
Tijdens haar lessen de volgende dag vond Riley het moeilijk om zich te concentreren. Ze bleef maar denken aan de smekende blik die ze gisteren van Kyra had gekregen, de blik die leek te zeggen...
‘Doe alsjeblieft iets.’
Wat kon ze in vredesnaam doen?
Maar als de politie niets deed, was het dan uiteindelijk aan Riley om de moordenaar van Rhea te vinden?
Het idee was te onthutsend om zelfs maar te overwegen.
En toch kon Riley het niet uit haar hoofd krijgen.
De hele dag liep ze met het boek van Dr. Zimmerman rond en bladerde het door wanneer ze de kans had. Ze wist niet zeker hoe vaak ze Donkere Geesten al had gelezen. Ze had het grootste deel van een notitieboekje al met notities gevuld en woorden erop genoteerd.
Maar ze wist wel dat ze het al aan professor Hayman terug had moeten geven, en dat was iets waar ze deze middag voor kon zorgen.
Na haar laatste les vond Riley het kantoor van professor Hayman in het psychologiegebouw, maar ze was teleurgesteld dat hij al vertrokken was.
Toen ze zich omdraaide om te vertrekken, hoorde ze een stem van dichtbij.
‘Kan ik u helpen?’
Ze draaide zich om en zag Dr. Zimmerman zelf net buiten het hoofdkantoor van de afdeling Psychologie staan. De oudere professor zag er zoals gewoonlijk hartelijk, vriendelijk en verkreukeld uit.
Ze voelde een blos van verlegenheid toen ze zich realiseerde dat ze het boek van Zimmerman in haar handen hield.
Ze stamelde: ‘Uh... Professor Hayman had me uw boek geleend en ik kwam langs om het terug te geven, maar... ‘
Dr. Zimmerman knipoogde en zei: ‘Vrij droog om te lezen, denk ik. Ik ben niet verrast dat u er niet doorheen bent gekomen. ‘
Riley schudde krachtig haar hoofd.
‘Oh, nee, Dr. Zimmerman. Het is fascinerend. Ik heb het van binnen en van buiten gelezen, van kaft tot kaft.‘
De glimlach van Dr. Zimmerman verbreedde zich met iets wat leek op verbazing.
‘Nou, ik ben gevleid. Het gebeurt niet elke dag dat een studente een boek van mij leest zonder dat ze dat moet! Misschien wilt u binnenkomen om erover te praten?’
Reken maar dat ik dat wil, dacht Riley. Ze volgde hem langs de receptioniste van de afdeling naar zijn kantoor, een redelijk grote en comfortabele ruimte vol met boeken en papieren.
De professor ging op een stoel achter zijn bureau zitten en knikte naar haar om een van de kleinere stoelen te nemen.
Riley ging zitten en legde het boek voor haar op het bureau, zich afvragend wat ze nou tegen de auteur van zo’n fascinerend werk zou kunnen zeggen. Maar binnen enkele seconden stelde ze hem allerlei vragen over de criminelen waarover hij had geschreven, vooral de psychologische krachten die hen ertoe brachten om te doden, soms steeds weer en weer. Riley was gefascineerd door zijn inzichten en antwoorden.
Het was duidelijk dat Zimmerman blij was met haar nieuwsgierigheid en waarschijnlijk ook met het bewijs dat ze het boek daadwerkelijk had gelezen. Hij begon al snel over zaken te praten waarover hij niet had geschreven, zogenaamde ‘cold cases’, zaken die nooit waren opgelost.
Hiertoe behoorde de moord uit 1987 en de “seksuele verminking” van Peggy Hettrick in Colorado. Onlangs, was er meer dan tien jaar later, een man voor de moord gearresteerd en het leek waarschijnlijk dat hij binnenkort veroordeeld zou worden. Maar Dr. Zimmerman vertelde Riley dat hij betwijfelde of de politie nu wel de juiste man had.
Hij vertelde haar ook over de aanranding en moord van Susan Poupart in 1990, een jonge Indiaanse moeder van twee kinderen, van wie het lichaam zes maanden na haar verdwijning was gevonden. Twee mannelijke verdachten van haar moord waren nooit veroordeeld.
Toen Dr. Zimmerman zei dat Poupart na het verlaten van een feest was verdwenen, kreeg Riley koude rillingen. Het herinnerde haar te veel aan die vreselijke nacht van Rhea’s moord na het verlaten van de Centaur’s Den.
Dr. Zimmerman leek haar reactie te zien.
Hij zei met een bezorgde stem: ‘Ik krijg sterk het gevoel dat uw interesse in deze misdaden niet strikt academisch is.’
Riley knikte zwijgend.
Dr. Zimmerman zei: ‘Ik herinner het me nu, u was goed bevriend met Rhea Thorson, nietwaar?’
Riley knikte weer.
Dr. Zimmerman zweeg en wachtte blijkbaar op Riley om te spreken.
Ze aarzelde en zei toen: ‘Dr. Zimmerman, denkt u dat wat er met Rhea is gebeurd...?’
Ze kon zich er niet toe zetten om de vraag af te maken.
Dr. Zimmerman zei: ‘Je bent bang dat haar moordenaar nooit gevonden zal worden, dat haar moord een cold case wordt, net als de anderen die we besproken hebben.’
Riley knikte.
De uitdrukking van dr. Zimmerman toonde een spoor van bezorgdheid.
‘Ik weet niet zeker wat ik je moet vertellen,’ zei hij. ‘De zaken waar we het net over hadden, hadden met seksueel geweld te maken. De moord op Rhea niet. Het is ook typisch voor cold cases dat het lichaam van het slachtoffer niet meteen gevonden wordt. Dat was bij Rhea ook niet het geval.’
Huiverend zei Riley: ‘Ik was de tweede persoon die haar lichaam heeft gezien.’
‘Het spijt me heel erg,’ zei Dr. Zimmerman.
Er viel een stilte tussen hen.
Ten slotte sprak Dr. Zimmerman langzaam en voorzichtig.
‘Mevrouw Sweeney, kunnen we het gesprek dat we voeren privé en vertrouwelijk houden?’
Riley voelde een vreemde tinteling.
Wat gaat hij me vertellen? vroeg ze zich af.
‘Natuurlijk,’ zei ze.
Zimmerman zat een ogenblik uit het raam te staren.
Toen zei hij: ‘Ik weet wat ik die dag in de klas van professor Hayman heb gezegd, dat Rhea haar moordenaar zeker kende en hij snel aangehouden zou worden. Maar nu... begin ik mijn twijfels te krijgen. Als ik gelijk had, dan snap ik niet hoe de moordenaar nog steeds vrij zou kunnen zijn, zelfs na deze relatief korte periode. En natuurlijk de politie... ‘
Zijn stem vervaagde, maar Riley wist wat hij ging zeggen.
Ze sprak. ‘De politie denkt dat het een zwerver was, een totale vreemdeling. Ze denken dat hij op andere plekken soortgelijke moorden heeft gepleegd.’
Zimmerman wierp haar een nieuwsgierige blik toe.
‘Heb je met de politie gesproken?’ vroeg hij. ‘Dat is interessant.’
Hij haalde zijn schouders op en voegde eraan toe: ‘Nou, zelfs als de politie gelijk heeft en ik ongelijk heb, dan had er nu wel een soort van vooruitgang geboekt moeten zijn. Dat is niet gebeurd.’
Riley worstelde even met zichzelf.
Moest ze Zimmerman over haar eigen gedachten en ingevingen vertellen?
Zou hij naar haar luisteren of zou hij gewoon denken dat ze gek was?
Uiteindelijk zei ze: ‘Dr. Zimmerman, ik denk dat Rhea de moordenaar kende, niet echt goed, maar goed genoeg om niet bang voor hem te zijn. Ik denk dat hij nog steeds hier in Lanton is. En ik denk echt, echt dat hij weer iemand gaat vermoorden.’
Dr. Zimmerman boog zich naar haar toe met een uitdrukking van scherpe aandacht.
‘Echt?’ zei hij. ‘Waarom denk je dit?’
Riley slikte. Toen vertelde ze langzaam en zorgvuldig haar twee ervaringen hoe ze in de geest van de moordenaar was gegleden, toen ze Rhea’s route over de campus die nacht had gevolgd en toen ze in Rhea’s kamer stond te visualiseren hoe hij zich voelde toen hij op het bloedende lichaam van zijn slachtoffer neer had gekeken.
Zijn ogen werden groot van belangstelling terwijl hij luisterde.
Toen ze klaar was, zei ze: ‘Ik ben bang dat u misschien denkt dat ik gek geworden ben.’
Dr. Zimmerman schudde langzaam zijn hoofd.
‘Helemaal niet,’ zei hij. ‘Ze klinken als zeer krachtige ervaringen. En... Ik aarzel om dit te zeggen... maar ze kunnen erg inzichtelijk zijn. Ik herinner me je uit mijn sociale psychologieles, je hebt een hele goede logische geest. Nu vermoed ik dat je ook een uitzonderlijke intuïtie hebt.’
Riley voelde een golf van opluchting om hier eindelijk met iemand over te kunnen praten, iemand die het echt leek te begrijpen.
Ze zei: ‘Dr. Zimmerman, ik ben echt bang, van mezelf, bedoel ik. U sprak die dag in de klas van Dr. Hayman over het belang van empathie. Wat zegt het over mij dat ik me in een moordenaar in kan leven?’
‘Het kan betekenen dat je een uniek talent hebt,’ zei Dr. Zimmerman. ‘Het is misschien geen talent waar je voor kiest, maar het kan heel waardevol blijken te zijn. Echt goede profilers van criminelen zijn soms vatbaar voor dezelfde soort percepties die je zojuist hebt beschreven. Heb je er ooit aan gedacht om een carrière in de wetshandhaving na te streven?’
Riley kon het niet helpen, maar huiverde toen ze zich herinnerde wat Ryan tegen haar had gezegd...
‘Je zou een agent moeten worden.’
Ze had het idee toen niet leuk gevonden en ze wist niet zeker hoe ze er nu over dacht.
‘Nee,’ zei Riley.
Zimmerman zei: ‘Nou, misschien zou je dat wel moeten doen. Wat empathie betreft, er zijn veel soorten empathie en ze zijn niet allemaal mooi. Naar mijn mening is het een mythe dat alle sadistische moordenaars geen empathie hebben. Je moet je zeer béwust zijn van het lijden van iemand anders om ervan te kunnen genieten. In tegenstelling tot conventionele wijsheid, denk ik dat veel moordenaars zich volledig bewust zijn van de menselijkheid van hun slachtoffers. Dat is wat hen echt... ‘ Hij leek het juiste woord te zoeken en zei toen eenvoudig: ‘kwaadaardig maakt’.
Riley onderdrukte een rilling bij zijn woorden.
Toen voegde hij eraan toe: ‘Zoals ik al eerder zei, hoop ik dat we dit gesprek vertrouwelijk kunnen houden. Zie je, ik ben het nu vrijwel met je eens dat de moordenaar waarschijnlijk nog steeds in de buurt is en van plan is om opnieuw te moorden. Maar tot nu toe is ons idee slechts een voorgevoel en we hebben geen bewijs of motivering om dit te ondersteunen. We moeten geen paniek veroorzaken door onze vermoedens te verspreiden.’
‘Maar wat kunnen we dan doen?’ zei Riley.
‘Laten we gewoon over dit alles contact houden,’ zei Zimmerman. ‘Als je tot nieuwe inzichten komt, vertel het me dan alsjeblieft, en ik zal hetzelfde bij jou doen. Ik heb regelmatig contact met de politie. Ik kan alle gedachten en ideeën die we kunnen bedenken overbrengen.’
Toen hij opstond uit zijn stoel, kreeg Riley een knagend gevoel door een nieuwe en veel minder ernstige zorg.
Ze herinnerde zich hoe handtastelijk Dr. Zimmerman in de klas kon zijn die ze bij hem had gevolgd, en hoe hij alle studenten in de klas van professor Hayman had gezegd om Riley en Trudy te knuffelen.
‘U gaat me toch niet knuffelen, he?’ zei Riley.
Hij glimlachte ondeugend naar haar.
‘Maak je geen zorgen,’ zei hij. ‘Ik laat studenten alleen andere studenten knuffelen.’
Toen voegde hij er grinnikend aan toe: ‘Ik ben op die manier zelf ook een beetje sadistisch.’
Riley lachte ook. Ze merkte dat ze Dr. Zimmerman steeds aardiger begon te vinden.
Hij stak zijn hand uit en zei: ‘Laat het boek maar bij mij. Ik zorg ervoor dat professor Hayman het terug krijgt.’
Riley gaf hem het boek en verliet zijn kantoor.
Terwijl ze wegliep, merkte ze dat ze verward was door haar gevoelens.
Ze herinnerde zich dat Kyra haar iets over Rhea had verteld...
‘... ze dacht dat je geweldige dingen met je leven ging doen.’
Het oplossen van moorden zou zeker geweldig zijn, maar het idee zat haar dwars. Het klonk niet als een zeer wenselijk leven.
Toch kan ze misschien helpen bij het oplossen van ten minste één moord, de moord op haar vriendin Rhea.
Riley was echt blij dat ze de kans had gekregen om met Dr. Zimmerman te praten.
Ze voelde opluchting, omdat ze zo’n waardevolle bondgenoot had.
HOOFDSTUK ZEVENTIEN
Trudy voelde zich behoorlijk trots op zichzelf toen ze uit de bibliotheek terug naar het studentenhuis liep. Het was ongeveer negen uur ‘s avonds, slechts zes weken na de vreselijke nacht die haar laatste semester aan de universiteit in een tijd van angst en vrees had veranderd. Gedurende vele lange dagen had ze het onmogelijk gevonden om een dergelijk uitje als dit alleen te doen. Zelfs nu, hoewel er andere studenten rondliepen, vond ze het nog steeds beangstigend om in het donker buiten te zijn.
Er waren weken voorbijgegaan sinds haar begeleider voor het eerst voorstelde om dit soort dingen te doen om haar angsten te overwinnen. Sindsdien had ze zichzelf gedwongen om deze avondwandeling vaak te maken, en ze voelde zich elke keer nog steeds doodsbang. Ze vroeg zich af of haar angst ooit zou verdwijnen.
Toen besefte ze dat het vanavond anders leek. Op dit moment voelde ze zich niet bang.
Is het me eindelijk gelukt? vroeg ze zich af.
Ze glimlachte en zwaaide opgewekt naar andere studenten die ook over de verlichte campuspaden liepen. Een paar van hen keken haar vreemd aan, maar dat kon haar niet schelen.
Ik ben terug, dacht ze. Ik ben weer mijn oude zelf.
Maar terwijl ze doorliep, passeerde ze steeds minder studenten, totdat ze uiteindelijk merkte dat er geen andere mensen meer te zien waren. Ze wist dat ze niet op magische wijze waren verdwenen. Het was alleen dat er op dit moment geen andere mensen in de buurt waren.
Volkomen natuurlijk, stelde Trudy zichzelf gerust.
Toen begon er iets heel vreemds te gebeuren.
Opeens kon ze niet meer lopen. Ze stond bevroren en kon zich niet meer bewegen.
Wat gebeurt er met me? vroeg ze zich af.
Erger nog, ze voelde haar spieren verzwakken en haar benen begonnen te wiebelen.
Ze was bang dat ze hier op de stoep in een hoop zou neerstorten.
Het deed haar denken aan een van die nachtmerries toen het gevaar naderde, maar ze zich niet kon bewegen of schreeuwen en...
Dat is het! dacht ze. Ik droom! Ik hoef alleen maar wakker te worden en...
Maar ze werd niet wakker.
Dit was geen droom.
En hier stond ze helemaal alleen en te trillen, als een soort klein dier dat zich aan een groter roofdier overgaf.
De angst nam het echt over toen ze zich realiseerde hoe kwetsbaar ze was.
Als de moordenaar echt ergens in de omringende duisternis was, zou ze dan gewoon hier blijven staan en hem haar laten vermoorden?
Ik kan hier niet gewoon blijven staan. Ik kan niet vallen.
Trudy concentreerde zich vurig en concentreerde zich op haar linkervoet. Eindelijk slaagde ze erin om één stap te zetten. Toen dwong ze haar rechtervoet om zich te bewegen. Ze nam nog een stap, toen nog een, toen nog een...
En toen rende ze.
Ze rende de rest van de weg naar het studentenhuis, liep regelrecht naar haar kamer en sloot de deur achter zich.
Snakkend naar adem, zakte ze op het bed in elkaar.
Wat is er gebeurd? vroeg ze zich af. Wat is er net met me gebeurd?
Toen herinnerde ze zich iets waarover professor Hayman eerder dat semester in de psych-klas had gesproken. Hij was geïnteresseerd geweest in de manier waarop mensen reageren als er vreselijke dingen gebeuren, niet met zichzelf maar met andere mensen. Hij had de manieren besproken waarop enorme angst in fysieke symptomen kan worden omgezet zoals geheugenverlies, abnormale bewegingen, epileptische aanvallen of...
Zwakte of verlamming, herinnerde ze zich.
Professor Hayman had het ‘conversie stoornis’ genoemd.
Geen twijfel mogelijk, ze had net een episode van conversie stoornis doorgemaakt.
Ze had haar angsten helemaal niet overwonnen. Haar angsten hadden simpelweg een nieuwe en nog verzwakkende vorm aangenomen.
Trudy werd bijna overweldigd door een vreselijk gevoel van hopeloosheid en zinloosheid, dat al snel voor een toenemend gevoel van schaamte plaats maakte. Geen van haar andere vriendinnen leek zo diep getraumatiseerd te zijn. Ja, ze hadden toegegeven nog steeds last te hebben van momenten van angst en verdriet. Toch slaagden ze erin om er op de een of andere manier mee om te gaan.
Voor de meeste mensen op de campus leek het leven net zo te gaan als altijd. Voor iedereen leek het, behalve voor Trudy.
Ze trok haar knieën onder haar kin en begon oncontroleerbaar te huilen. Ze vroeg zichzelf hardop met een verstikkende stem af...
‘Hoe ga ik hier ooit overheen komen?’
Maar het leek een domme vraag, want het antwoord was duidelijk.
Ze moest weg van de Lanton University.
Deze hele plaats zou altijd ondraaglijk bezeten zijn wat Trudy betrof.
Ze dacht dat Rhea’s kamergenoot, Heather, het juiste idee had gehad. Heather was helemaal van school gegaan om een heel jaar vrij te nemen voordat ze zich bij een andere universiteit in zou schrijven.
Trudy vroeg zich af waarom ze niet hetzelfde had gedaan?
Waarom had ze niet het simpele feit geaccepteerd dat ze haar angsten nóóit zou overwinnen, niet zolang ze probeerde om hier te blijven?
Een reden waren haar ouders, besefte ze. Ze waren sympathiek geweest toen ze hen belde, maar ze wist dat ze woedend zouden zijn als ze niet op tijd af zou studeren.
Maar ze wilde ook niet langer op de universiteit blijven. Ze was nooit echt een student geweest, niet zoals Riley en haar cijfers waren sinds de moord op Rhea sterk gedaald. Ze wist dat ze niet de cijfers had om naar een goede school over te stappen, dus het zou op zijn minst nog een zomer hier en misschien nog een semester betekenen.
Trudy wist zeker dat ze dat niet aan kon.
Haar snikken ebde weg toen ze zichzelf eraan herinnerde...
Nog maar 1 maand.
Dat was hoe lang er nog over was van het laatste semester van haar laatste jaar.
En dan de tentamens en dan afstuderen.
Nu begon ze een golf van hernieuwde vastberadenheid te voelen. Ze moest echt afstuderen, wat er ook gebeurde.
Ze pakte een van haar leerboeken.
Ze moest studeren.
*
Riley keek op haar horloge. Ze had een aantal uren in de gemeenschappelijke ruimte gestudeerd, maar toen ze zag hoe laat het was, besloot ze...
Tijd voor een feestje.
Volgens wat haar vriendinnen haar hadden verteld, zou het feestje in de Centaur’s Den nu warm moeten lopen. Ze moest in beweging komen.
Niet dat Riley in een feeststemming was. Ze had nu al weken geen zin meer om te feesten. Toch voelde ze de behoefte om het kleine leugentje om bestwil te respecteren die iedereen om haar heen zichzelf bleef vertellen en leek te geloven...
Het leven gaat verder.
Ze sloot haar boek en liep door de gang naar haar studentenkamer. Toen ze de gesloten deur van de nog lege kamer passeerde, herinnerde ze zich de woorden van Dr. Zimmerman toen ze de moord op Rhea hadden besproken.
‘Als je tot nieuwe inzichten komt, vertel het me dan alsjeblieft, en ik zal hetzelfde bij jou doen.’
Riley had al vele malen geprobeerd om weer in de geest van de moordenaar te komen, maar het had niet meer voor haar gewerkt. Hoewel ze er nog steeds zeker van was dat ze een glimp van zijn geest had gezien, kon ze het niet naar eigen wil herhalen.
Ze had de gewoonte gekregen om zo nu en dan bij het kantoor van Dr. Zimmerman langs te gaan om even contact met hem te hebben. Ze bleven de moordlustige geest bespreken en Riley had de extra boeken en papieren gelezen die hij over dit onderwerp aanbevolen had. Maar noch zij, noch de professor had nieuwe ideeën om te delen.
Ze had zich daarover ontmoedigd gevoeld. Ze voelde vanbinnen een voortdurende pijn. Het verlangen om de moordenaar van Rhea zijn straf te laten krijgen.
Maar uiteindelijk...
Ben ik geen politieagent.
En in tegenstelling tot de suggestie van Dr. Zimmerman, voelde Riley zich steeds zekerder dat ze dat nooit zou worden.
Toen ze haar studentenkamer binnenkwam, zag Riley dat Trudy opgerold op haar bed over een leerboek gebogen zat. Trudy had haar eerder verteld waar ze van plan was om na het eten heen te gaan.
‘Hoe was het in de bibliotheek?’ vroeg Riley.
‘Goed,’ antwoordde Trudy zonder naar Riley op te kijken.
Riley hoorde aan haar doffe toon...
Dat het niet goed was.
Maar uiteindelijk waren tegenwoordig Trudy’s kleine avond excursies buiten het studentenhuis nooit goed.
Niet voor het eerst voelde Riley een spoor van ongeduld.
‘Trudy, ik ga even uit,’ zei ze.
‘Oké. Veel plezier.’
‘Je zou ook mee moeten gaan.’
Trudy slaakte een lange, vermoeide zucht.
‘Oh, Riley, we hebben het hierover gehad...’
Riley zette haar handen op haar heupen. Ze besloot…
Ik ga dit niet meer accepteren.
‘We zijn klaar met praten,’ zei Riley. ‘Je gaat met me mee.’
Trudy sloeg een pagina van haar boek om en probeerde te doen alsof Riley er niet was.
Riley zei: ‘Dit is niet goed voor je, Trudy. Je krijgt gewoon straatvrees.’
‘Ja,’ zei Trudy zonder van haar boek op te kijken. ‘Met een beetje conversie stoornis om het af te maken.’
Conversie stoornis? dacht Riley.
Ze herinnerde zich dat professor Hayman er in de klas over had gesproken, maar ze kon zich niet precies herinneren wat het was.
In plaats van haar kamergenoot er meer over te vragen, zei Riley: ‘Er is vanavond een feest in de Centaur’s Den.’
‘Wanneer is dat er niet?’ zei Trudy.
‘Ja, maar deze is een beetje speciaal,’ zei Riley.
Trudy staarde alleen maar naar haar boek totdat Riley eraan toevoegde: ‘Bricks en Crystal spelen vanavond.’ Riley wist dat Bricks en Crystal een van de favoriete lokale bands van Trudy was.
Trudy keek naar haar op.
‘Bricks en Crystal?’ zei Trudy. ‘Ik dacht dat ze uit elkaar waren gegaan.’
‘Blijkbaar nog niet. Ze zeggen dat ze vanavond iets anders doen, een soort speciale ‘Grunge-Is-Dead’-uitvoering. Omdat grunge echt dood ís, weet je. Hoe dan ook, niemand weet wat ze kunnen verwachten. Het kan echt intens en angstig en raar en hilarisch worden.’
Riley zag een flits van interesse in Trudy’s ogen. Riley kon het niet helpen om een beetje te glimlachen.
Het feestbeest is daar nog ergens, dacht ze.
Riley ging naast Trudy op het bed zitten en klopte op haar hand.
Ze zei: ‘En er zúllen natuurlijk jongens zijn. En overmatig en onnodig drinken.’
Trudy glimlachte eindelijk een beetje.
‘Kom op, laten we gaan,’ zei Riley.
Trudy’s glimlach vervaagde een beetje.
Ze zei: ‘Beloof dat je dichtbij zult blijven. Hou me in het zicht. En wat je ook doet, ga niet zonder mij weg. ‘
‘Ik beloof het,’ zei Riley. ‘Maar we gaan nu weg.’
Trudy aarzelde en toen glimlachte ze weer. Ze deed haar boek dicht en stond op.
‘Ik moet mijn haar kammen,’ zei ze.
Riley wachtte geduldig terwijl Trudy zich klaarmaakte. Ze was behoorlijk tevreden over zichzelf toen ze de nachtlucht in stapten.
Het was een aangename wandeling, maar toen ze bijna hun bestemming hadden bereikt, kreeg Riley een al te vertrouwd gevoel, het gevoel bekeken te worden.
HOOFDSTUK ACHTTIEN
Riley probeerde dat verontrustende gevoel van zich af te schudden, terwijl zij en Trudy zich een weg over de campus baanden. Maar het gevoel dat ze in de gaten werd gehouden, ging niet weg. De moordenaar voelde als een onzichtbare, maar tastbare aanwezigheid. Riley hoopte dat dit uitje geen slecht idee bleek te zijn. Tenslotte waren zij en Dr. Zimmerman het erover eens dat de moordenaar nog ergens in de buurt was.
Maar nu merkte ze dat ze dacht...
Het is nu zes weken geleden.
Misschien is hij toch klaar met moorden.
Het leek alleen maar logisch. Zou een moordenaar die weer toe zou slaan echt zo lang wachten? Ze maakte een mentale notitie bij zichzelf om de volgende keer dat ze Dr. Zimmerman zag over deze mogelijkheid te praten.
Maar zelfs als het waar was dat er geen moorden meer zouden worden gepleegd, dan was Riley toch verre van tevreden.
Het monster dat Rhea had vermoord, moest eenvoudigweg gepakt en berecht worden.
Wie zou dat laten gebeuren? Voor zover zij wist, werkte de politie niet eens aan de zaak.
Zou het pakken van de moordenaar op de een of andere manier van Riley afhangen? Was zij de enige die zelfs maar een hint van zijn manier van denken had gekregen?
Het idee was te overweldigend om zelfs maar aan te denken.
Ze mompelde hardop tegen die ongeziene aanwezigheid...
‘Ik hou jou ook in de gaten.’
Ze hoorde Trudy zeggen: ‘Huh?’
Even was Riley vergeten dat haar kamergenoot naast haar liep.
Toen ze die kant op keek, besefte ze dat Trudy weer wat levenslust in haar stap had gekregen.
‘Niets,’ zei Riley. ‘Ik praat gewoon tegen mezelf.’
Trudy giechelde en dat maakte Riley ook aan het lachen.
‘Weet je,’ zei Trudy, ‘je bent de laatste tijd behoorlijk gespannen geweest. Misschien heb je nog meer dan ik een soort losgeslagen en losbandige feest nodig.’
Riley lachte opnieuw. Het voelde goed om om zichzelf te lachen, om weer om wat dan ook te lachen.
‘Misschien wel,’ zei ze.
Trudy raakte steeds geanimeerder en opgewekter toen ze zich al grapjes makend, zingend en huppelend een weg over de campus baanden. Riley was opgelucht dat haar kamergenoot op zijn minst probeerde om in de feeststemming te komen.
Toen ze de vooringang van de Centaur’s Den naderden, voelde Riley de stress weer opkomen. De laatste keer dat ze hier was geweest, was de maandag na de moord op Rhea. De avond toen ze met de radeloze Rory Burdon over zijn schuldgevoel had gesproken, omdat hij niet met Rhea mee naar huis was gelopen.
Vreemd, dacht ze.
Het leek erop dat ze deze plek had vermeden zonder er echt over na te denken.
Was ze er echt klaar voor om daar weer naar binnen te gaan?
Naast haar was Trudy stokstijf blijven staan en ze staarde naar de deur.
Het is geen verrassing dat dit moeilijk voor haar is, dacht Riley. Ze was er zeker van dat Trudy hier sinds de moord helemaal niet meer was geweest.
Maar nu was niet het moment om terug te gaan.
Riley greep Trudy bij de hand en zei: ‘Kom op, waar wachten we nog op?’
Ze deed de deur open en trok Trudy naar binnen.
De geur van sigarettenrook samen met een explosie van muziek raakte Riley vol in het gezicht. Bricks en Crystal speelde “Smells Like Teen Spirit” van Nirvana en een kleine groep studenten danste op de glinsterende dansvloer.
Riley voelde een glimlach op haar gezicht.
De aarzeling die ze misschien had gevoeld om hierheen te gaan, verdween. Het was goed om terug te zijn. Hierdoor voelde alles weer normaal aan.
Ze schreeuwde naar Trudy over de muziek.
‘Bier! We moeten bier halen!’
Riley sleepte Trudy door de menigte naar de bar. Terwijl Trudy een kan bier bestelde, zocht Riley overal naar een mogelijke zitplaats. Ze waren duidelijk een beetje laat aangekomen voor de festiviteiten, en er was niet veel ruimte. Maar toen zag Riley dat de deur die uitkwam op het terras open was. Het leek erop dat daar misschien nog wat ruimte was.
Nadat het bier was geschonken en betaald, pakte Riley de kan en pakte Trudy twee glazen. Toen begeleidde Riley haar vriendin naar het terras.
Riley voelde haar glimlach groter worden. Het was hier veel beter dan binnen. Er was nog steeds de geur van sigarettenrook, maar het werd door de frisse nachtlucht verdund. Het terras was vrolijk verlicht met hangende lantaarns. De muziek van de band werd buiten via luidsprekers gespeeld, niet zo luid als binnen, maar nog steeds luid genoeg om te genieten, en mensen dansten hier ook.
Riley hoorde een bekende stem roepen...
‘Hé, Riley! Trudy! Hier!’
Gina en Cassie stonden wild te zwaaien en ze hadden al een tafel.
Riley en Trudy baande zich een weg tussen de dansers en zagen dat hun vriendinnen zelfs twee extra stoelen bij hun tafel vast hadden gehouden.
‘Uitstekende vooruitziende blik,’ zei Riley terwijl zij en Trudy gingen zitten.
Gina en Cassie waren halverwege een kan bier, en afgaande op Cassie’s gekke uitdrukking, was Riley er vrij zeker van dat het niet de eerste was die ze vanavond hadden gedronken.
Gina zei: ‘Het is geweldig je hier te zien!’
‘Het is een tijdje geleden,’ voegde Cassie eraan toe.
‘Ja, dat klopt wel,’ zei Riley.
Ze besefte dat Gina en Cassie de Centaur’s Den al die tijd niet hadden vermeden. Ze merkte dat er misschien toch een beetje waarheid zat in dat idiote oude gezegde...
Het leven gaat verder.
Misschien was het tijd om de draad weer op te pakken.
De band was klaar met het spelen van “Smells Like Teen Spirit” en begon toen aan een van hun eigen originele nummers. Riley had het ze eerder horen spelen. Een anarchistisch nummer met nihilistische teksten, uitgevoerd in een semi-humoristische, semi-zelf-satirische stijl.
Perfecte feestmuziek, dacht Riley.
Met een strenge blik zette Cassie haar lege glas op de tafel en schonk zichzelf nog een biertje in.
Ze zei: ‘Meiden, ik haat het om iedereen uit de stemming te halen, maar het is tijd om even serieus te worden. We kunnen niet doen alsof alles normaal is. Dit is een zeer ernstige avond.’
Riley schrok.
Misschien waren haar vrienden toch niet in zo’n feeststemming.
Misschien worstelden zij ook nog met angst en verdriet.
Toen zei Cassie: ‘De jongens van Bricks en Crystal zeggen dat ze vanavond het spelen van grunge op zullen geven.’
Gina zei: ‘Ik weet het niet, misschien bluffen ze.’
Cassie schudde haar hoofd en fronste.
‘Ik denk het niet,’ zei ze. ‘Grunge is echt dood, weet je of het is tenminste op zijn eind. En de jongens spelen vanavond nog beklemmender dan normaal. Ik denk dat ze het echt menen. En je weet wat dat betekent...’
Cassie gooide plotseling haar hoofd achterover en lachte.
‘We moeten dansen alsof er geen morgen is!’ zei ze.
Toen greep Cassie Trudy bij de hand en sleepte haar naar de dansvloer, waardoor Riley en Gina alleen aan tafel achterbleven. Riley zag dat Trudy in een kwestie van seconden een geweldige tijd had en op de muziek stond te zwieren.
Daar zijn we voor gekomen, dacht Riley.
Voordat ze kon beslissen of ze zich bij hen wilde voegen, vroeg Gina aan Riley: ‘Hoe gaat het met je?’
Riley zag echte bezorgdheid in Gina’s ogen.
‘Ik weet het tegenwoordig niet zeker,’ zei Riley.
‘Ik ook niet,’ zei Gina terwijl ze nog een biertje inschonk. ‘Ik blijf denken dat genoeg bier drinken en grunge en dansen het me misschien kan laten vergeten...’
Haar stem stierf weg.
Riley dacht terug aan die vreselijke nacht toen ze Rhea’s lichaam in de slaapkamer had gevonden en zich toen had omgedraaid en Gina vlak voor de deur had zien staan, haar ogen uitpuilend, bleek van shock en trillend over haar hele lijf.
Het was nauwelijks een verrassing dat Gina het nog steeds moeilijk had.
Riley en Gina zaten een paar ogenblikken naar hun vriendinnen te kijken die aan het dansen waren.
Toen zei Gina: ‘Ik weet dat het lijkt alsof Cassie het achter zich heeft gelaten. Maar dat heeft ze niet. Ik kan zien dat het niet zo is, zelfs als ze er niet over wil praten... ‘
Gina beschreef hoe zij en Cassie nachten uit bleven gaan in een poging hun verdriet en angst weg te feesten. De waarheid was dat wat ze hadden gedaan voor Riley nogal dapper klonk, misschien moediger dan obsessief over moord te zijn zoals zij zelf had gedaan. Het was jammer dat het niet veel uit leek te maken, althans niet voor Gina.
Gina vertelde aan Riley hoe ze altijd verwachtte om Rhea te zien, hoe haar cijfers waren gezakt, en ze niet zeker wist of dit door al het geforceerde feesten kwam of gewoon door een slechte concentratie. Gina zei dat haar campusbegeleider het ook niet leek te weten. Ze had zelfs niet het gevoel dat de begeleider haar veel goeds deed.
Riley was blij om gewoon te zitten en naar Gina te luisteren en het was duidelijk dat Gina blij was dat iemand luisterde.
Eindelijk glimlachte Gina schaapachtig en zei: ‘Wauw, hoor mij eens praten! Alsof ik de enige persoon op de campus ben die het moeilijk heeft. En zit het met jou? Heb je begeleiding gekregen? Wat doe je om er mee om te gaan?’
Riley slikte hard.
Hoe comfortabel ze dit moment met Gina ook vond, wilde ze haar echt alles vertellen wat ze aan het doen was geweest?
Hoe zou Gina reageren als Riley haar vertelde hoe ze obsessief over moorddadige moordenaars had gelezen en haar rare gevoelens van verbondenheid met Rhea’s moordenaar?
In plaats daarvan glimlachte Riley en zei: ‘Kom op, laten we dansen.’
Gina glimlachte ook, en ze stonden allebei op en gingen naar de massa heupwiegende lichamen. Riley zag Cassie tussen de andere dansers ronddwalen, zo hard dansend dat haar lange haar overal heen en weer zwaaide.
Maar waar was Trudy?
Ze haastte zich naar Cassie en greep haar bij de arm.
‘Waar is Trudy?’ vroeg ze.
Cassie stopte met dansen en keek naar de tafel.
‘Ik weet het niet,’ zei Cassie. ‘Ik dacht dat ze terug was gegaan om bij jullie te zitten.’
Riley voelde een golf van paniek in haar opkomen.
Ze herinnerde zich wat Trudy had gezegd voordat ze hun kamer hadden verlaten...
‘Beloof dat je in de buurt zult blijven. Hou me in het zicht.’
Riley huiverde.
Ze had haar belofte verbroken.
En nu was Trudy weg.
HOOFDSTUK NEGENTIEN
Riley worstelde om haar toenemende paniek tegen te houden.
Ze zag tussen de mensen die op het terras dansten geen teken van Trudy.
Ze zou nergens anders heen gaan zonder het me te vertellen. dacht Riley. Ze zou nooit zonder mij vertrekken,
Maar waar was ze?
Terwijl Riley daar naar de menigte stond te kijken, greep Cassie Gina bij de hand en voegden ze zich weer bij de dansende menigte. Ze leken niet gealarmeerd te zijn door Trudy’s afwezigheid. Riley probeerde zichzelf te vertellen dat ze ook niet gealarmeerd moest zijn.
Maar ze wist dat haar paniek niet af zou nemen totdat ze haar kamergenoot had gevonden. Ze moest er zeker van zijn dat Trudy veilig en wel was.
Riley baande zich een weg tussen de dansers door om beter te kunnen kijken. Ze voelde dat iemand haar hand vastgreep, maar toen ze ronddraaide zag ze dat het een jongen uit een van haar klassen was.
‘Kom op,’ zei hij.
Riley trok haar hand weg en zei: ‘Sorry, ik ben op zoek naar...’
Hij vertrok voordat ze haar zin kon afmaken. Terwijl ze zich van de dansvloer begaf, zag ze hem in een drietal met Cassie en Gina dansen. Het was duidelijk dat ze het allemaal naar hun zin hadden. Dit was precies het soort feest dat ze Trudy vanavond had beloofd, dus waarom zou Trudy zonder een woord te zeggen verdwijnen?
Haar kamergenoot was absoluut niet bij de dansers of aan een van de buitentafels, dus ging Riley naar binnen in de club. Ze ontdekte dat het binnen eigenlijk veel drukker was dan op het terras. Ze kon niet over de hoofden van de mensen heen kijken die haar omringden. De muziek was hier ook een stuk harder, dus niemand hoorde Riley hardop kreunen van wanhoop.
Als Trudy hier was, zou Riley haar dan tussen deze menigte kunnen vinden?
Terwijl ze zich over de glinsterende dansvloer waagde, werd Riley geteisterd door dansers die zwaaiden op een bijzonder hectisch en beklemmend nummer. Ze zag Trudy nergens, maar ze kon er helemaal niet zeker van zijn dat ze haar niet in deze drukte had gemist.
Ze begaf zich naar de bar, waar feestgangers overspoelden die zich een weg baande naar de druk bezette barman om hun bestellingen te plaatsen. Riley wist dat het onmogelijk zou zijn om zich een weg tussen hen te banen.
Ze probeerde met zichzelf te redeneren...
Als Trudy daar een drankje bestelt, dan zal ze snel verschijnen.
Maar Riley kon zichzelf niet overtuigen om te ontspannen en te wachten tot Trudy terugkwam.
Ze liep naar het damestoilet, waar het druk was met vrouwelijke studenten die wachtten om de bezette toiletten te gebruiken.
Zich er volledig van bewust dat ze een vertoning van zichzelf maakte, schreeuwde ze: ‘Trudy! Trudy! Ben je hier?’
De andere jonge vrouwen keken naar Riley alsof ze gek was geworden.
Misschien ben ik gek geworden, dacht ze.
Maar Riley maakte zich geen zorgen over wat iemand op dit moment van haar dacht.
Ze schreeuwde: ‘Kent iemand Trudy Lanier? Heeft iemand haar gezien? Weet iemand waar ze is?’
Er waren veel schuddende hoofden en openvallende monden en nogal wat nee’s.
De enige andere plaats waar Trudy kon zijn, was beneden. Riley haastte zich in die richting en stormde met twee treden tegelijk de trap af. Toen ze de bodem bereikte, stopte ze plotseling, niet zeker of ze opgelucht of boos moest zijn over wat ze zag.
Haar kamergenoot was volkomen veilig en blijkbaar volkomen gelukkig.
Trudy zat in een zithoekje, hetzelfde zithoekje waar Riley in de nacht van Rhea’s moord had gezeten. En tegenover haar aan tafel zat Harry Rampling, de sterspeler van Lanton University.
Riley’s stress stroomde uit haar lichaam.
Terwijl ze zichzelf weer in balans bracht en naar de tafel liep, zag ze dat Harry eindeloos aan het praten was, terwijl Trudy daar gewoon met puppy ogen en met haar kin in haar handen naar hem zat te staren.
Riley moest Trudy tegen haar schouder duwen om haar aandacht te trekken. Harry stopte met praten en Trudy keek haar met duidelijke verbazing aan.
‘Hé, Riley,’ zei Trudy. ‘Waar was je?’
Met een lichte grom in haar stem zei Riley: ‘Ik kan jou hetzelfde vragen.’
Trudy haalde haar schouders op, glimlachte en zei: ‘Ik was hier. Hé, ken je Harry Rampling al? Harry, dit is mijn kamergenoot, Riley Sweeney.’
Harry zag er allesbehalve blij uit om Riley te zien.
‘Ik denk niet dat we elkaar ontmoet hebben,’ loog hij.
‘Oh, ik denk van wel,’ zei Riley minachtend.
Trudy schoof zenuwachtig heen en weer. Riley was er vrij zeker van dat ze de lichaamstaal van haar kamergenoot begreep. Trudy probeerde stilletjes aan Riley te vertellen dat ze nadrukkelijk níét was uitgenodigd om bij haar en haar nieuwe date te gaan zitten.
Harry haalde zijn schouders op en begon weer te praten, blijkbaar waar hij was gebleven. Hij vertelde Trudy een verhaal over een bijzonder indrukwekkende Football wedstrijd. Trudy viel duidelijk helemaal voor hem.
Ze kwijlt bijna, dacht Riley vol walging.
Riley onderbrak Harry opnieuw en zei tegen Trudy: ‘Ik denk dat het tijd is om terug naar het studentenhuis te gaan.’
Trudy keek haar kinderachtig geïrriteerd aan, alsof een klein meisje te horen kreeg dat het al lang bedtijd was.
‘Aw, kom op, Riley,’ zei ze. ‘De nacht is nog jong. Verpest het feest niet.’
Riley herinnerde zich hoe ze Trudy praktisch uit hun kamer had moeten slepen om haar hier te krijgen. Nu leek het erop dat het heel wat moeite zou kosten om Trudy hier weer weg te krijgen. Zou het de moeite waard zijn?
‘Ik blijf nog even,’ zei Trudy. ‘Je kunt terug naar het studentenhuis gaan als je wilt. Maar blijf veilig, ga niet alleen terug. Ik weet zeker dat je Cassie of Gina met je mee kunt laten lopen.’
Toen voegde ze er met een knipoog aan toe: ‘Ik red me wel. Maak je om mij maar geen zorgen.’
Trudy ging weer verder met naar Harry staren en Harry begon weer te praten.
Riley schudde haar hoofd en liep de trap weer op.
Nou, ik hoef me over Trudy tenminste geen zorgen meer te maken, dacht ze met een mengeling van ergernis en opluchting.
Hoewel Riley een hekel aan Harry Rampling had, wist ze zeker dat hij geen moordenaar was. Ze was er ook zeker van dat Trudy voor elke moordenaar veilig was, zolang ze maar bij een grote spierbundel als Harry bleef. En het leek er zeker op dat Trudy bij hem zou blijven.
Misschien zelfs voor de nacht, dacht Riley, ineenkrimpend bij het idee.
Riley liep terug naar boven en naar het terras. Cassie danste nog steeds met een vrolijke overgave en Gina leek zich te hebben vastgeklampt aan de jongen die bij hen was geweest. Riley voelde zich een beetje verlaten, een kinderachtig gevoel, besefte ze. Het was heel goed dat al haar vriendinnen het zo naar hun zin hadden.
Ze vond de tafel waar ze allemaal hadden gezeten. Door een wonder had niemand de kan en glazen opgeruimd en niemand had hun plaats ingenomen. Riley ging daar alleen zitten en schonk zichzelf een glas bier in.
Ze nam een grote slok, sloot toen haar ogen, ademde de semi-frisse buitenlucht in, en toen voelde ze zich een stuk beter.
Ze zat daar gewoon een tijdje en tikte met haar voet op het ritme van de ironische kwelling van het nummer dat Bricks en Crystal speelde.
Haar ogen waren nog steeds gesloten toen ze naast haar tafel een bekende mannenstem hoorde.
‘Um, hallo. Mijn naam is Ryan Paige. En wie ben jij?’
Riley’s ogen sprongen open. Hij stond daar, met een bijna leeg glas bier en hij zag er nogal verlegen en aarzelend uit.
Ze grijnsde breed.
‘Ik denk dat we elkaar ontmoet hebben,’ zei ze.
Ryan haalde zijn schouders op en zei: ‘Ja, maar ik zag je toevallig hier alleen zitten en ik dacht dat we misschien helemaal opnieuw konden beginnen. Ik ben bang dat ik de laatste keer dat we elkaar zagen het niet zo goed heb aangepakt.’
Riley zei: ‘Oh, ik weet niet waarom je dat zou denken.’
Natuurlijk wíst ze precies waarom hij dat dacht. Ryan was een beetje in paniek geraakt over haar vermogen om hem te ‘lezen’. Maar Riley kon het hem niet helemaal kwalijk nemen. Misschien had ze niet zoveel over hem zelf moeten vertellen.
Misschien is het helemaal niet zo slecht om opnieuw te beginnen, dacht ze.
Ze zei: ‘Hoe dan ook, mijn naam is Riley Sweeney, voor het geval je het vergeten bent.’
Hij grijnsde ondeugend en zei: ‘Leuk je te ontmoeten, Riley Sweeney.’
‘Waarom ga je niet zitten?’ zei Riley.
‘Dat zou ik leuk vinden,’ zei Ryan.
Hij ging aan de tafel tegenover haar zitten en vulde zijn bier uit de kan.
Op dat moment kwam het nummer ten einde en hoorden ze de zanger van Bricks en Crystal over de buitenluidspreker schreeuwen...
‘Oké, jongens. De geruchten zijn waar. Bricks en Crystal is voorbij. Klaar. Afgelopen.’
Vanuit de menigte kwam nu boegeroep, maar helemaal niet serieus. Iedereen wist wat Riley wist, dat de jongens gewoon een soort stunt deden.
De zanger schreeuwde over het boegeroep: ‘Grunge is dood en we hebben net de nummers gespeeld die het hebben gedood!’
Er was meer boegeroep. Ryan lachte, en Riley ook.
De zanger schreeuwde verder...
‘Nee, nee, niet gaan bidden en smeken en kruipen. Alsjeblieft, je zet jezelf alleen maar voor schut. Je kunt ons niet stoppen. We brengen enkele wijzigingen aan, inclusief onze naam. We zijn niet langer Bricks en Crystal... ‘
De gitarist liet een onheilspellend machtskoord horen toen de zanger riep: ‘Nu is onze naam Hog Wild, de bommen werpende anarchisten van country en western!”
De band begon onmiddellijk Johnny Cash’s “Ring of Fire” te spelen. Met een geluid dat voor de hele wereld zo grungy en beklemmend mogelijk klonk, en niet eens een beetje country had. Het publiek werd wild met geschreeuw en applaus en sommige dansers op het terras begonnen im mosh stijl tegen elkaar op te botsen.
Riley en Ryan lachten nu allebei hard.
Ryan zei tegen haar: ‘Hoe meer dingen veranderen...’
Riley maakte zijn gedachte af...
‘... hoe meer dingen hetzelfde blijven!’
Riley tikte haar glas in een proost tegen die van Ryan en voegde eraan toe: ‘Grunge is dood!’
‘Lang leve grunge!’ zei Ryan.
Hun gelach stierf weg en Riley en Ryan zaten gewoon even van het nummer te genieten.
Toen zei Ryan: ‘Je hebt misschien gemerkt dat ik zelf een paar wijzigingen heb aangebracht. Wil je daar commentaar op geven?’
Riley schudde grijnzend haar hoofd.
‘Oh nee,’ zei ze. ‘Laten we die kant maar niet weer opgaan.’
‘Kom op, deze keer kan ik het aan. Echt.’
Riley voelde zich meer dan een beetje ongerust en keek hem aan.
‘Hmm,’ zei ze. ‘Geen vest meer, geen duur shirt, en je haar is niet zo feilloos gekamd als normaal. In plaats daarvan, jeans en een gewoon katoenen shirt, een meer casual look, maar nog steeds goed gekleed, helemaal niet onverzorgd.’
En ook knap, dacht ze bij zichzelf.
Ryan knikte en zei: ‘Wat zegt dat over mij?’
De veranderingen vertelden Riley behoorlijk veel, maar ze wilde het niet zeggen.
‘Waarom zeg jij het me niet?’ zei ze.
Ryan haalde diep en langzaam adem.
Hij zei: ‘Ik heb veel nagedacht over sommige dingen die je de vorige keer hebt gezegd. Vooral, hoe zei je het nou? Hoe ik denk dat de beste manier om succesvol te wórden is door me succesvol te gedrágen.’
Riley zei: ‘Dat bedoelde ik niet op een slechte manier. Het is eigenlijk best goed.’
Ryan hield bescheiden zijn hoofd schuin.
Hij zei: ‘Ja, maar ik besefte niet dat ik er zo overduidelijk over was. Ik dacht dat het tijd was om minder... nou ja, transparant te zijn denk ik. ‘
Toen lachte hij en voegde eraan toe: ‘Alsof ik misschien wat meer een mysterieuze man zou kunnen zijn.’
Riley lachte ook en zei: ‘Nou, je houdt me zeker bezig.’
Toen voegde ze er met een uitdrukking van onechte bezorgdheid aan toe: ‘Ik hoop dat je die mooie auto van je niet hebt verkocht.’
Ryan lachte nog meer en zei: ‘Oh nee. Ik ben nog steeds een Ford Mustang-man.’
Riley moest toegeven dat Ryan op al haar knoppen drukte en op een hele leuke manier. Het was echt vleiend om te weten dat hij vanwege haar persoonlijke wijzigingen had aan gebracht.
Riley besefte dat ze glimlachte van genot.
Aan mij is er op het moment niets mysterieus, dacht ze, te geamuseerd door zichzelf om zich beschaamd te voelen.
Ryan’s glimlach vervaagde.
Hij vroeg: ‘Hoe gaat het met je?’
Riley voelde bij die woorden echte bezorgdheid. Natuurlijk vroeg hij hoe het met haar ging sinds Rhea’s dood.
Ze gaf niet meteen antwoord.
Ze voelde zich eindelijk echt op haar gemak bij deze man, eigenlijk meer dan op haar gemak. Het was bijna alsof ze elkaar al heel lang kenden.
Ze had het gevoel dat ze met hem bijna overal over kon praten.
Was dat inclusief haar obsessie over de moordenaar van Rhea en haar recente studies over de moordlustige geest?
Misschien, dacht ze.
Aan de andere kant kan dat soort gesprekstof hem weer helemaal afschrikken, en dat wilde ze echt niet.
Voordat ze een besluit kon nemen, begon de band nog een nummer te spelen. De oude liefdesballade van Patsy Cline, ‘Crazy’. Riley voelde zichzelf een beetje smelten, verbaasd over hoe zacht en rustig en gevoelig de normaal agressieve band plotseling klonk. Helemaal niet meer als ‘bommen werpende anarchisten’.
Met wat gemopper gingen de meeste dansers op het terras terug naar hun tafels. Ze leken nu niet te weten wat ze met zichzelf moesten doen.
Maar Riley wist wat ze wilde doen.
Alsof hij haar gedachten las, vroeg Ryan: ‘Mag ik deze dans?’
Riley glimlachte en knikte. Ryan stond op, pakte haar hand en leidde haar naar het dansgedeelte, dat niet langer druk was. Ryan sloeg zijn arm om haar middel en trok haar dicht tegen zich aan.
Voordat ze het wist, dansten ze samen in perfecte harmonie met de muziek.
Riley voelde zich overal warm worden, dat ze dacht dat ze in de lucht op zou lossen.
Haar lichaam leek naadloos met dat van Ryan in elkaar te passen, alsof ze allebei deel uitmaakten van het nummer.
Riley wilde hier meer van, nog veel meer.
Haar hele lichaam voelde als een grote warme glimlach terwijl ze dacht...
Ik denk niet dat ik vanavond naar het studentenhuis terugga.
HOOFDSTUK TWINTIG
De geuren van sissend spek en verse koffie maakten Riley de volgende ochtend wakker.
Ze opende haar ogen en keek rond.
Ze was niet in haar studentenkamer. Ze lag in bed in het appartement van Ryan.
Ze glimlachte toen ze zich herinnerde hoe ze hier terecht was gekomen...
Het begon allemaal met dansen.
... en vanaf dat moment ging het moeiteloos verder.
Ze hoorde de stem van Ryan zeggen: ‘Volgens mij had je me verteld dat je geen veganist bent. Ik hoop dat ik het goed gehoord heb.’
Riley draaide zich om in het bed en zag Ryan boven een fornuis staan. Zijn appartement was eigenlijk één grote kamer, met passend meubilair in aangewezen gebieden.
‘Je hebt het goed gehoord,’ zei Riley.
Riley merkte toen dat Ryan een badjas op het kussen naast haar had gelegd. Zijn badjas natuurlijk en te groot voor haar, maar ze wist dat het daardoor des te comfortabeler zou zijn.
Wat attent, dacht ze.
In feite was zijn attentheid een van de belangrijkste onthullingen van gisteravond geweest. Herinneringen kwamen terug naar Riley... hun naakte lichamen samen, langzaam en traag de liefde bedrijvend. Ryan was zowel amoureus als attent geweest en concentreerde zich zowel op haar plezier als op dat van hemzelf.
Het was zeker anders geweest dan haar eerdere seksuele ervaringen. Daarvan waren de meeste van die oppervlakkige handelingen tiener opstandigheid geweest, en dit soort plezier was nauwelijks de bedoeling geweest. Ze herinnerde zich wat ze altijd tegen iemand zei die haar roekeloze gedrag bekritiseerde...
‘Het is alleen maar seks.’
Ze glimlachte nu terwijl ze dacht...
Ik had geen idee wat ik miste.
Ryan stond te fluiten terwijl hij eieren boven een koekenpan brak. Riley herkende het deuntje. Het was ‘Crazy’, het nummer waar ze gisteravond in de Centaur’s Den op waren gaan dansen. Ryan floot met stijl en gratie en Riley genoot ervan het liedje weer te horen.
Ze keek rond in het appartement en herinnerde zich dat toen ze hier aankwamen, ze niet veel aandacht aan haar omgeving had besteed. Zij en Ryan waren vrijwel in elkaar verstrikt geraakt zodra ze door de deur waren gelopen, ze hadden meteen hun kleren uit gedaan en waren gewichtloos in bed getuimeld.
De ruimte zag er nu aangenaam uit in het zonlicht dat door de grote ramen van het oude gebouw naar binnenstroomde. Riley was ervan overtuigd dat Ryan het grootste deel van de meubels in tweedehandswinkels had gekocht, maar ook dat hij veel tijd en goed beoordelingsvermogen had besteed om ze te selecteren.
Het resultaat was een aangenaam Boheemse look, die des te charmanter leek, omdat Riley Ryan helemaal niet over vond komen als iemand die van Boheems houdt. Hij was zeker tot de stijl gekomen uit budget overwegingen, wat nogal indruk op haar maakte.
Behalve hun kleren, die op de vloer rond het bed verspreid lagen, was de ruimte ook netjes en opgeruimd. Ryan was absoluut geen sloddervos. Eigenlijk veel netter dan Riley zelf.
Tenzij…
Het zou kunnen dat Ryan alles had opgeruimd in de hoop dat hij Riley die avond mee naar huis zou nemen.
Of misschien een andere vrouw, dacht ze.
Als dat zo was, dan vond Riley het niet erg. Ze voelde zich niet bezitterig naar hem of althans ze dacht het níét.
Ik denk dat we allebei geluk hebben gehad.
Ryan was de tafel aan het dekken, dus Riley trok de badjas aan, stapte uit bed en ging zitten voor het ontbijt. Naast gebakken eieren, spek, toast en koffie was er ook een doos verse donuts. Omdat Ryan een spijkerbroek en een T-shirt droeg, besefte ze dat hij stilletjes naar buiten was geglipt voor de donuts en dat ze door deze korte afwezigheid heen had geslapen.
Terwijl Riley een slok koffie nam, herinnerde ze zich wat Trudy tegen haar had gezegd voordat ze weggingen...
‘Wat je ook doet, ga niet zonder mij weg.’
Riley voelde een tinteling van alarm.
Ze had Trudy een belofte gedaan en ze had die niet gehouden.
Maar ze herinnerde zichzelf eraan hoe de dingen zich hadden ontwikkeld. De angstige Trudy was verdampt toen ze bij de Centaur’s Den was aangekomen. Het feestbeest Trudy was terug van weggeweest en ze zat uiteindelijk over de campus quarterback te kwijlen. Het laatste wat Trudy had gewild, was dat Riley haar naar huis bracht.
Trudy had het zelfs gezegd...
‘Ik red me wel. Maak je om mij maar geen zorgen.’
Zou Trudy zich misschien nu zorgen over Riley maken?
Riley was zeker niet op zoek gegaan naar haar kamergenoot om haar te melden dat ze de hele nacht niet thuis zou komen.
Ze vroeg Ryan: ‘Het spijt me, maar... Ik moet even bellen. Mag ik je telefoon even gebruiken?’
‘Ga je gang,’ zei Ryan, wijzend naar de telefoon die vlakbij op een muur gemonteerd was.
Riley ging erheen en draaide het nummer van hun studentenkamer. Ze hoorde al snel Trudy’s stem op de welkomstboodschap. Toen ze de piep hoorde, zei ze: ‘Hé, Trudy, als je er bent, neem dan op.’
Niemand nam op. Riley wierp een blik op de klok en zag dat het nog vrij vroeg was. Het was ook zaterdag en Trudy zou wel eens heel vast kunnen slapen.
Of...
Riley glimlachte toen ze Trudy’s puppy ogen herinnerde terwijl ze naar Harry Rampling had zitten staren.
Misschien heeft ze ook geluk gehad, dacht ze.
Hoewel Riley niks van de spierbal van de campus moest weten, wist ze dat de meeste andere meisjes haar persoonlijke afkeer van hem niet deelden. Voor veel van hen was hij een held. Hoe kon ze het Trudy kwalijk nemen dat ze was zoals die andere universiteitsmeisjes?
Ze zei in de telefoon: ‘Nou, als je het nog niet gemerkt hebt, ben ik gisteravond niet naar de kamer teruggekomen. En, uh, het gaat goed met me.’
Ze voegde er bijna aan toe: ‘Ik denk dat we allebei wel iets te vertellen hebben.’
Maar ze herinnerde zichzelf eraan dat Ryan binnen gehoorsafstand zat en dat het voor hem misschien een beetje smakeloos was om haar dat te horen zeggen.
Dus zei ze simpelweg: ‘Ik zie je snel weer. Dag.’
Ze hing op en liep terug naar de tafel. Ze gaf Ryan een snelle kus op zijn voorhoofd en ging weer zitten om te eten.
Ryan zat even naar haar te kijken.
Toen zei hij een beetje verlegen: ‘Je was fantastisch vannacht.’
Riley glimlachte terug naar hem en dacht weer terug aan hun vrijpartij.
Natuurlijk was het vanzelfsprekend dat ze hetzelfde voelde, maar...
Zeg het, Riley, dacht ze.
Hij kan zich tenslotte onzeker voelen.
‘Je was ook fantastisch,’ zei ze. Ik meen het echt.’
Ze nam een hapje eten en voegde eraan toe: ‘En ontbijt... wauw, dit is geweldig.’
Ze praatten niet toen ze het eten verslonden. Maar Riley voelde dat de stilte goed was, niet in het minst ongemakkelijk. Het was logisch dat ze na gisteravond allebei een beetje verlegen zouden zijn. De verlegenheid zou vast voorbijgaan.
Daar had ze gelijk in. Het duurde niet lang of het gesprek begon gemakkelijk tussen hen te stromen. Ryan begon over zijn achtergrond in de arbeidersklasse en zijn harde werk en ambities, en Riley bewonderde hem steeds meer.
Riley vertelde hem de grote lijnen van haar eigen levensverhaal en sloeg de meeste onaangename delen over. Ze zei dat haar moeder was gestorven toen ze klein was, maar niet dat haar moeder vlak voor haar neus was vermoord. Riley waardeerde het dat hij haar niet om details had gevraagd. Hij leek zich ervan bewust te zijn dat het een pijnlijk onderwerp voor haar was.
Ze verraste zichzelf door hem eerlijk te vertellen over haar rebelse tienerjaren. Al snel lachten ze allebei om haar verhalen over die wilde tijden. Het was Riley niet opgevallen dat die verhalen echt heel grappig waren, maar dat waren ze. Althans achteraf gezien, nu dat turbulente deel van haar leven voorbij was.
Het voelde goed om daar eindelijk over te kunnen lachen.
Een onderwerp dat geen van beiden ter sprake bracht, was Rhea’s dood en dat was een opluchting voor Riley. Al het andere was zo mooi die ochtend, ze vond het zonde om het te verpesten door te praten over hoe geobsedeerd ze was geweest over de misdaad en het monster dat het had begaan.
Riley voelde al snel dat zij en Ryan niet de hele dag samen door zouden brengen. Dat was prima wat haar betreft. Het zou op de een of andere manier gedwongen hebben gevoeld en ze was net zo blij dat ze hun eigen weg gingen. Ze kleedde zich aan en Ryan reed haar terug naar het studentenhuis. Toen hij de auto stopte, keken ze elkaar even aan en Riley vroeg zich af...
Gaan we plannen maken voor een “volgende keer”?
Ze voelde dat Ryan zich hetzelfde afvroeg.
Maar ze wilde de kwestie niet ter sprake brengen en ze kon zien dat hij er hetzelfde over dacht.
Geen van ons wil opdringerig lijken, dacht ze.
En dat leek haar goed. Het beloofde goed te zijn voor de latere tijden die ze misschien samen zouden delen.
Ze boog zich naar Ryan toe en gaf hem een lange kus, stapte toen uit de auto en ging het studentenhuis in. Terwijl ze door de gang naar haar kamer liep, vroeg ze zich opnieuw over Trudy af...
Is ze gisteravond thuis gekomen?
Als dat zo was, dan zou Trudy alles over Riley’s nacht willen horen.
En Riley voelde zich opeens vreemd verlegen over de mogelijkheid om Trudy alle details te moeten vertellen. Wat zij en Ryan samen hadden gedeeld, leek zo moeiteloos, warm en aangenaam...
Waarom de herinnering verpesten door erover te praten? dacht ze.
Riley haalde haar kamersleutel tevoorschijn toen ze haar deur naderde, maar toen merkte ze...
De deur stond al op een kiertje open. Trudy moet toch thuis zijn.
Riley aarzelde even in de gang. Haar hart bonsde en ze vond het moeilijk om te ademen.
Ze vroeg zich af waar haar gevoel van alarm vandaan kwam.
Dit slaat nergens op, zei ze tegen zichzelf.
Toch bleef Riley nog een ogenblik bevroren staan.
‘Trudy!’ riep ze door de deur.
Er kwam geen antwoord.
Riley duwde de deur open.
Toen ze het bloed op de vloer zag, leek haar hele wereld te verdwijnen.
HOOFDSTUK EENENTWINTIG
Riley zat heel stil. Ze staarde naar een open deuropening en keek naar geüniformeerde mensen die kwamen en gingen, met een spookachtige doeltreffendheid.
Ze moeten veel lawaai maken, dacht ze.
Maar ze kon het niet horen. Haar hersenen moeten het geluid geblokkeerd hebben.
Zoals zo veel, dacht ze vaag.
Met veel moeite besefte ze dat ze op de rand van haar eigen bed in haar studentenkamer zat. De mensen die ze kon zien renden haar kamer in en uit.
Ze durfde haar hoofd of haar ogen niet te bewegen uit angst voor wat ze nog meer zou zien.
Ze had het gevoel dat haar lichaam onbewoond was; alsof ze er zelf niet in zat.
Waar ben ik? vroeg ze zich af.
Als het niet in haar lichaam, in haar kamer was, waar dan wel?
Het was het raarste gevoel dat Riley zich ooit kon herinneren te hebben gevoeld.
Of niet?
Ze dacht dat ze zich ooit zo, heel lang geleden, net zo had gevoeld.
Maar ze kon zich niet herinneren wanneer dat was. De waarheid was dat ze moeite had om zich ook maar iets te herinneren.
Ze bleef zichzelf herinneren aan haar eigen naam...
Riley. Ik heet Riley.
De gevoelloosheid die haar hele lichaam in zijn greep had, begon een beetje weg te ebben en ze voelde een vreselijke pijn in haar borst en hoofd.
Ik adem niet, besefte ze.
Toen voelde ze haar lippen stil het woord...
‘Goed,’ vormen.
Ze wilde niet ademen.
Iemand anders ademde niet meer en Riley was er niet in geslaagd om die persoon weer te laten ademen, dus ze vond dat ze ook niet meer moest ademen.
Ze verdiende het niet om te ademen. Ze wilde eigenlijk ook al het andere stoppen. Vooral de tijd.
Ze wilde de tijd stilzetten, alles laten stoppen met bewegen, en misschien kon ze een manier vinden om de tijd terug te draaien naar...
Wanneer?
Voordat hét was gebeurd, wat hét ook was.
Maar de kostbare gevoelloosheid die haar tegen de realiteit beschermde, vervaagde snel en haar borst deed steeds meer pijn en haar longen brandden.
Eindelijk verraadde haar lichaam haar en ze hapte naar lucht.
Ze voelde zich overweldigd door afschuw en schuldgevoelens.
Ik heb gefaald, dacht ze. Ik ademde.
Maar ze kon nu niet meer stoppen met hijgen en naar lucht happen, en ze voelde zichzelf ongewild terug in haar lichaam glijden.
Ze hoorde iemand zeggen: ‘Waar ben je gewond?’
Wie zei dat? vroeg ze zich af.
Toen besefte ze; iemand zat op verschillende plekken in haar lichaam te prikken.
Het was een man in een wit uniform die gehurkt naast haar zat.
‘Waar ben je gewond?’ herhaalde hij.
Gewond? dacht ze.
Ze was niet gewond of in ieder geval dacht ze niet dat ze gewond was.
Ze klemde haar vuisten op elkaar, terwijl ze het probeerde te begrijpen en merkte al snel hoe plakkerig haar handen aanvoelden. Ze tilde haar handen op en keek ernaar.
Ze waren bedekt met bloed.
Maar hoe?
Waarom?
Nu kon ze al het lawaai in de kamer horen. Er moesten veel mensen bij haar in de kamer zijn.
Ze begon haar hoofd te draaien om rond te kijken, maar de man die haar had zitten prikken greep haar kin om haar tegen te houden en zei scherp maar sympathiek: ‘Nee. Dat wil je niet doen.’
Toen hield de man haar oogleden open en scheen met een licht in haar pupillen.
‘Kun je me zeggen hoe je heet?’ zei hij.
Het leek nu een geluk dat ze al de moeite had genomen om het zich te herinneren.
‘Riley Sweeney,’ zei ze.
Toen stelde de man andere vragen. Over welke dag het was, in welke stad ze waren, wie de president van de Verenigde Staten was...
Het kostte wat moeite, maar Riley slaagde erin alle vragen te beantwoorden.
Toen stond de man op en riep tegen de andere aanwezigen: ‘Ik denk niet dat deze gewond is. Ze is echter wel in grote shock.’
Riley was geschokt om een neiging van een lach via haar luchtpijp omhoog te voelen komen.
Waarom?
Was er iets grappig aan wat er op dit moment gebeurde?
Nee, maar ze voelde een soort groteske ironie in de woorden die de man net had gezegd...
‘Ik denk niet dat deze gewond is.’
Ze slaagde erin om de lach terug in haar buik te duwen. Hoe verward ze ook was, ze wist dat ze niet moest lachen.
Ze keek weer naar haar handen en vroeg zich af...
Als ik niet gewond ben, waar komt dit bloed dan vandaan?
Toen begonnen herinneringen terug te stromen.
Ze herinnerde zich dat iemand schreeuwde, heel hard, gedurende een lange tijd.
Dat was ik, dacht ze. Ik schreeuwde.
Het hele studentenhuis moet haar hebben horen schreeuwen.
Nog steeds gillend, was ze naast het bloedende lichaam op de vloer gehurkt.
Het lichaam van wie? vroeg ze zich af. Mama’s lichaam?
Afgrijzen kwam als een tsunami op haar neer.
Het was Trudy’s lichaam geweest.
Ze had Trudy’s lichaam gevonden.
En Trudy had niet uit haar borst gebloed zoals mama, maar uit een enorme wond in haar keel.
Riley’s geschreeuw was afgenomen en ze had geprobeerd te beslissen wat ze moest doen.
Proberen het bloeden te stoppen?
Nee, ook al was er overal bloed geweest, het leek er niet op dat Trudy nog steeds bloedde.
Wat betekende dat Trudy dood moest zijn.
Maar Riley had het zichzelf niet kunnen doen geloven.
Ze had tegen Trudy geschreeuwd en haar door elkaar geschud. Ze had geprobeerd om haar te reanimeren, door op Trudy’s borst te drukken, maar ze had moeten stoppen toen het bloed weer uit de wond begon te borrelen. Had ze nog iets anders kunnen doen?
Er moet iets geweest zijn, dacht ze. Ik heb gefaald.
Maar al deze mensen was het ook niet gelukt om Trudy terug te brengen.
En hoe waren ze hier allemaal terechtgekomen?
Had ze het alarmnummer gebeld?
Nee, ze wist zeker dat ze dat niet had gedaan. Iemand anders had dat gedaan, iemand die haar had horen schreeuwen.
Opnieuw draaide ze bijna haar hoofd om het lichaam van Trudy te zien. Maar ze slaagde erin om zichzelf te stoppen. De herinnering aan wat ze had gezien was al meer afschuw dan ze aankon.
Nu merkte ze dat er lichten in de kamer flitsten. Ze wist niet wat ze zouden kunnen zijn.
Ze hoorde iemand tegen haar zeggen: ‘Sta op, alsjeblieft.’
Ze gehoorzaamde onverschillig en een mannelijke agent met een camera bewoog zich om haar heen om foto’s te nemen. De flits van de camera deed pijn aan haar ogen.
Maar waarom nam de agent foto’s van háár?
Ze keek naar haar kleren, die doordrenkt waren met bloed.
‘Dit is verkeerd,’ fluisterde ze hardop. ‘Ik zou niet moeten ademen.’
Een vreselijke snik barstte los uit haar keel en toen nog een, en daar bovenop nog een, totdat ze oncontroleerbaar huilde.
Ze voelde een geruststellende hand op haar schouder. Een vrouw keek haar sympathiek aan. Riley herkende haar meteen. Het was agent Frisbie, de agent waarmee ze had gesproken in de nacht van de moord op Rhea.
‘Kom,’ zei Frisbie, terwijl ze Riley bij de hand nam. ‘Laten we gaan.’
HOOFDSTUK TWEEËNTWINTIG
Terwijl agent Frisbie Riley uit het bed hielp, hoorde Riley haar iets naar een van de agenten in de hal roepen. Het was een eenvoudige soort opdracht, maar op dit moment klonk het voor Riley als gebrabbel.
Riley hoorde wel het scherpe antwoord van een vrouw. ‘Denk je dat dat een goed idee is? Ik bedoel, is ze niet...?’
‘Spreek me niet tegen,’ snauwde Frisbie terug. ‘Hou het kort.’
Agent Frisbie nam Riley voorzichtig bij de arm en leidde haar de kamer uit. De gang leek pijnlijk verlicht en Riley moest haar ogen samenknijpen. Ze kon haar benen niet voelen, maar ze wist dat ze daar beneden moesten zijn, gehoorzaam haar meevoerend. Toch dacht ze niet dat ze op hen kon vertrouwen en ze was blij dat iemand haar ondersteunde.
Agent Frisbie leidde Riley naar de badkamer en zei: ‘Trek die kleren uit, schat, en geef ze aan mij. We gaan je even schoonmaken.’
Mechanisch gehoorzamend, trok Riley haar kleren uit. Terwijl ze ze uit trok gaf ze elk stuk aan agent Frisbie.
Frisbie vouwde de kledingstukken zorgvuldig op en deed ze allemaal in een grote plastic zak.
Toen ze eenmaal naakt was, voelde Riley zich vreemd onzeker over wat ze nu moest doen. Agent Frisbie trok Riley voorzichtig naar een douchecabine, draaide het water open en voelde eraan totdat het een goede temperatuur leek te hebben, en hielp Riley toen om naar binnen te stappen. Frisbie sloot de matglazen deur achter zich.
Terwijl het water over haar heen stroomde, besefte Riley dat ze huilde, dat ze al huilde vanaf het moment dat ze haar kamer had verlaten, maar zich daar niet bewust van was. De troostende stroming van water bracht haar tot bedaren en het huilen hield eindelijk op.
Het voelde goed om druppels heet water op haar lichaam te voelen vallen.
Maar daardoor voelde ze zich ook weer schuldig. Waarom mocht zij zich nog op de een of andere manier goed voelen? Ze zou niet eens mogen ademen.
De douchecabine was van een stuk zeep en een fles shampoo voorzien, dus Riley begon zich helemaal te schrobben. Het bloed leek van haar handen op te lossen voordat het weer op de betegelde vloer verscheen en in de afvoer verdween.
Riley’s geest begon weer helder te worden.
Ik was mezelf echt even kwijt, besefte ze.
Ze vroeg zich af waarom dat was?
Enkele weken geleden, toen ze de tweede persoon was die Rhea’s lichaam zag, was ze erin geslaagd om zichzelf onder controle te houden. Ze was zelfs zo helder geweest om te voorkomen dat andere studenten de kamer binnengingen en de plaats delict in de war brachten.
Deze keer was ze helemaal uit elkaar gevallen.
Natuurlijk had ze... had ze een sterkere band met Trudy gehad.
Maar waarom voelde ze zich deze keer zo schuldig?
Toen herinnerde ze zich weer wat Trudy tegen haar had gezegd voordat ze naar de Centaur’s Den waren gegaan...
‘Wat je ook doet, ga niet zonder mij weg.’
... waarop Riley had geantwoord...
‘Ik beloof het.’
Riley huiverde, ondanks de hitte van het water.
Nu begreep ze het verschil, ze had Rhea niets belóófd. Maar ze had haar belofte aan Trudy verbroken. Ze had die belofte moeten houden, ongeacht, ongeacht hoeveel Trudy had geprotesteerd, zelfs als ze Trudy van die quarterback vandaan had moeten slepen.
In plaats daarvan...
Een echt misselijkmakend besef begon over haar heen te overkomen.
Misschien, heel misschien, op het moment dat Trudy vermoord werd...
Had ik seks met Ryan.
De gedachte deed haar weer huiveren.
Maar deze afschuw ging veel te diep voor tranen. Ze wist dat ze dit vreselijke schuldgevoel nog heel lang bij zich zou dragen. Misschien wel voor de rest van haar leven.
Toen Riley eindelijk het water dichtdraaide en uit de douchecabine stapte, was agent Frisbie er niet meer.
In plaats daarvan zag ze een kleinere vrouwelijke agent, een jonge vrouw met een spits en onsympathiek gezicht. Ze droeg een naamplaatje met de tekst B. Danforth en ze hield een handdoek en een kleine stapel kleren vast.
De vrouw gaf Riley de handdoek en zei met een onaangenaam scherpe stem: ‘Droog jezelf af en kleed je aan. Ik heb deze voor je uit je kamer.’
Riley herinnerde zich dat ze agent Frisbie vanuit haar kamer een soort bevel had horen roepen aan iemand die had geantwoord...
‘Denk je dat dat een goed idee is?’
Nu begreep Riley het.
Agent Frisbie had deze vrouw, agent Danforth, opgedragen om een handdoek en kleding uit de kast van Riley te halen. Danforth was blijkbaar niet zo blij geweest met dat idee en afgaande op haar gezichtsuitdrukking was ze er nog steeds niet blij mee.
Riley droogde haar lichaam af en droogde vervolgens haar haren. Ze wilde Danforth niet vragen om een föhn uit haar kamer te halen. Toen trok ze de kleren aan die Danforth had meegebracht; schoon ondergoed, een spijkerbroek, een shirt en gympen.
Danforth leidde Riley terug naar de gang. Riley zag dat de politie nog steeds bij de deur van haar studentenkamer stonden, inclusief agent Frisbie. Een ander was agent Steele, de te zware, onvriendelijke politieagent die haar vragen op het politiebureau had afgebroken.
Maar Riley zag nergens studenten.
Waar was iedereen?
Toen herinnerde ze zich dat studenten in de nacht van de moord op Rhea de opdracht hadden gekregen om in hun kamer te blijven. Ze moeten nu allemaal weggedoken in hun kamer zitten en zich afvragen wat er net buiten hun deur aan de hand was. Riley benijdde hen bijna om hun tijdelijke afzondering.
Ze had zelf geen kans om zich te verstoppen toen Danforth haar naar de politie leidde.
Toen ze hen naderden, keek agent Steele argwanend naar Riley. Frisbie keek op van de aantekeningen die ze had gemaakt.
Danforth zei tegen Frisbie: ‘Wat wil je dat ik nu met haar doe?’
‘Breng haar naar de gemeenschappelijke ruimte,’ zei ze. ‘Probeer haar te helpen om zich comfortabel te voelen.’
Comfortabel? dacht Riley.
Daar was niet veel kans op.
Danforth bracht Riley naar de gemeenschappelijke ruimte, die net zo verstoken was van het studentenleven als de gangen. Riley ging op een bank zitten en Danforth ging tegenover haar in een stoel zitten.
De agent zei niets. Ze zat daar alleen maar grimmig en stil naar Riley te staren.
Wat is er aan de hand? vroeg Riley zich af.
Dacht Danforth dat zij Trudy had vermoord? Dachten alle agenten dat zij... behalve misschien agent Frisbie?
Als dat zo was, waarom dan?
Toen bedacht Riley zich...
Ik zat onder het bloed.
Ze moesten me van Trudy’s lichaam wegtrekken.
Waarom zouden ze me niet verdenken?
Riley vroeg zich af of ze gearresteerd zou worden?
Ze voelde zichzelf onder de beschuldigende blik van Danforth verwelken. Moet ze haar proberen uit te leggen wat er was gebeurd?
Als ik gearresteerd word, dan moet ik misschien mijn mond houden, dacht ze.
Toen hoorde ze buiten de gemeenschappelijke ruimte een paar ruziënde stemmen. De stemmen van agenten Frisbie en Steele.
Ze hoorde Frisbie zeggen: ‘We moeten haar naar een ziekenhuis brengen.’
Ze hoorde Steele antwoorden: ‘Waarom? Ze is niet gewond.’
‘Ze is nog steeds in shock,’ zei Frisbie.
‘Ik wil haar alleen wat vragen stellen,’ zei Steele.
Riley hoorde Frisbie een afkeurend gegrom uiten en weglopen.
Steele liep de gemeenschappelijke ruimte binnen. Hij knikte naar agent Danforth, die dat leek op te nemen als een stil bevel om te vertrekken. Danforth stond op en verliet de kamer, en de dikke man met het rode gezicht ging op haar plaats zitten.
Hij staarde even naar Riley.
Toen zei hij: ‘Je bent een vreselijk nieuwsgierige jonge vrouw of niet?’
Riley wist niet wat ze moest zeggen of zelfs wat hij bedoelde.
Bedoelde hij ‘nieuwsgierig’, zoals iets willen weten, of een ongewoon persoon zijn?
Misschien allebei, dacht ze.
Steele zei: ‘Ik herinner me dat ik je in de deuropening van het eerste slachtoffer zag staan toen we die avond binnen kwamen. Toen kwam je een paar dagen later het bureau binnen om vragen te stellen. ‘Hoe gaat het onderzoek?’ wilde je weten. En nu hebben we een tweede slachtoffer en zij is toevallig je huisgenoot.’
Hij viel stil en liet Riley zich afvragen...
Stelt hij een vraag?
Als dat zo was, dan had ze geen idee wat ze tegen hem moest zeggen.
Uiteindelijk voegde Steele eraan toe: ‘Misschien is er iets dat je me wilt vertellen.’
Riley was nu echt verbijsterd. Toen hoorde ze een diepere mannenstem uit de deur van de gemeenschappelijke kamer.
‘Oh, in godsnaam, Steele. Wat denk je dat je aan het doen bent?’
Riley’s hoofd draaide zich om, om te zien wie er had gesproken. Ze was opgelucht dat Dr. Zimmerman zojuist de kamer was binnengelopen, vergezeld door agent Frisbie.
Zimmerman sloeg zijn armen over elkaar en staarde naar Steele, die er allesbehalve blij uitzag om hem te zien.
Steele gromde: ‘Dit zijn politiezaken, Zimmerman... niet die van jou.’
Het was duidelijk dat de twee mannen elkaar kenden, en ze elkaar absoluut niet mochten.
‘Ga je deze studente arresteren?’ vroeg Zimmerman. ‘Als dat zo is, dan kun je haar beter haar rechten voorlezen.’
Steele fronste zwijgend.
Zimmerman sprak met een ferme stem. ‘Laat dit meisje met rust. Ze is geen verdachte.’
‘Hoe weet je dat?’ zei Steele.
‘Omdat ik toevallig een paar dingen over moordenaars weet,’ antwoordde Zimmerman. ‘En ik ken dit meisje. Ze is gevoelig en slim, ze heeft niemand vermoord en ze verdient het niet om gepest te worden.’
Agent Frisbie kantelde haar hoofd naar Steele en wees naar de gang.
‘Kom op, Nat,’ zei ze. ‘Laat dit arme kind met rust. We hebben echt werk te doen.’
Even leek het erop dat agent Steele in discussie zou gaan. Maar toen stond hij met tegenzin op en volgde Frisbie de kamer uit.
Dr. Zimmerman ging op de bank naast Riley zitten en hield haar beide handen vast.
‘Oh, lieverd, ik weet dat dit vreselijk voor je is,’ zei hij. ‘Ik ben gekomen zodra ik hoorde wat er was gebeurd. Is het waar? Was het deze keer echt je kamergenoot?’
Riley knikte.
‘Het spijt me vreselijk,’ zei Dr. Zimmerman.
Na de grimmige kilte van agenten Danforth en Steele vond Riley de vriendelijke aanwezigheid van de professor een verrassende verandering; zelfs een schok voor haar systeem.
Hoe moest ze ermee omgaan?
Hoe kon ze haar emotionele muur laten zakken?
Alsof hij op haar onuitgesproken vraag antwoordde, zei Dr. Zimmerman: ‘Je kunt met me praten. Het is goed.’
Tranen stroomden over Riley’s wangen.
Ze zei: ‘Ik heb dit niet gedaan, Dr. Zimmerman. Ik heb Trudy niet vermoord.’
‘Ik weet dat je dat niet gedaan hebt,’ zei Dr. Zimmerman.
‘Maar...’
Ze kon de rest van wat ze bedoelde niet zeggen.
Dr. Zimmerman sprak haar gedachte voor haar uit.
‘Je denkt dat het jouw schuld was. Je denkt dat je verantwoordelijk bent.’
Riley knikte opnieuw en hield een opkomende snik tegen.
Dr. Zimmerman kneep in haar handen.
‘Vertel me de waarheid,’ zei hij. ‘Was er een deel van jou dat dit wílde laten gebeuren? Heb je ook maar het geringste spoor van zo’n wens, zelfs voor een vluchtig moment gevoeld?’
‘Nee,’ zei Riley.
‘Natuurlijk heb je dat niet,’ zei Dr. Zimmerman. ‘Iemand anders heeft dit gedaan, jij niet. Jij bent niet verantwoordelijk. Het was niet jouw schuld.’
Dr. Zimmerman tilde haar kin op en keek haar in de ogen.
‘Het was niet jouw schuld,’ zei hij opnieuw. ‘Ik ben geneigd om dat als een plaat die blijft hangen te blijven zeggen. Je kunt er zelfs genoeg van krijgen om me dat te horen zeggen. Maar het is waar en je moet het geloven. Het is niet jouw schuld.’
Riley wilde hem geloven. Maar ze merkte dat ze zich hun gesprek in zijn kantoor van een paar weken geleden herinnerde, toen hij had gezegd...
‘We moeten geen paniek veroorzaken door onze vermoedens te verspreiden.’
Ze zei: ‘Hadden we het fout, Dr. Zimmerman? Hadden we iedereen moeten laten weten wat we dachten? Over de moordenaar, bedoel ik. Dat hij waarschijnlijk weer zou gaan moorden.’
Ze zag een flits van onzekerheid in de ogen van Dr. Zimmerman.
Hij haalde diep adem en zei: ‘We waren slechts twee mensen met een ingeving. We moeten niet aan onszelf twijfelen. We moeten met het hier en nu omgaan.’
Riley zweeg even en zei toen: ‘Verdenken ze mij? De politie, bedoel ik?’
Zimmerman dacht even na en zei toen: ‘Heb je een mes in de kamer gezien? Heeft de moordenaar het moordwapen achtergelaten?’
Riley probeerde te denken... hád ze een moordwapen gezien?
Zou ze het zelfs gezien hebben als het er was geweest?
‘Ik denk het niet,’ zei ze. ‘Ik weet het niet zeker.’
Zimmerman krabde aan zijn kin en zei: ‘We zullen moeten zien. Maar als het überhaupt mogelijk is, dan wil ik je hier weghalen. Je bent nog steeds in shock. Wil je dat ik je naar het ziekenhuis breng?’
Riley huiverde als ze eraan dacht om de nacht in zo’n koude en onpersoonlijke omgeving door te moeten brengen.
‘Nee,’ zei ze.
Zimmerman dacht opnieuw na en zei toen: ‘Ik zou je mee naar mijn huis kunnen nemen, alleen voor de nacht. Ik heb een logeerkamer.’
Riley had even moeite om te beslissen.
Toen zei ze: ‘Ik denk dat dat goed zou zijn.’
Zimmerman hielp haar overeind van de bank.
‘Kom,’ zei hij. ‘Laten we met ze gaan praten, kijken of je hier weg mag.’
Terwijl Dr. Zimmerman haar arm pakte en haar de gemeenschappelijke ruimte uit begeleidde, voelde Riley zich duidelijk sterker dan toen ze binnenkwam. De aanwezigheid van Zimmerman was meer dan behulpzaam geweest. Ze vroeg zich zelfs af hoe ze het had kunnen redden als hij niet was gekomen.
Toen ze eenmaal in de gang waren, zag Riley dat er nieuwe mensen waren aangekomen.
Een van hen liep op haar en dr. Zimmerman af; een korte, krachtige, breedgeschouderde man die midden vijftig leek te zijn.
Toen de man naderde, riep hij tegen haar: ‘Ben jij Riley Sweeney?’
Riley knikte.
De man haalde een badge met identificatie tevoorschijn.
Hij zei: ‘Ik ben speciaal agent Jake Crivaro, FBI.’
Riley bleef met een hernieuwd gevoel van alarm stokstijf staan.
Ik ga echt gearresteerd worden, dacht ze.
HOOFDSTUK DRIEËNTWINTIG
Riley verwachtte eigenlijk dat de FBI-agent een paar handboeien zou pakken en haar meteen zou arresteren. Toen sprak Dr. Zimmerman.
‘Agent Crivaro, ik maak me persoonlijk zorgen om deze jonge vrouw. Ze heeft een vreselijk trauma meegemaakt. Ze heeft vandaag meer dan genoeg meegemaakt en ze zal morgen beter in staat zijn om vragen te beantwoorden. Ik wil haar hier echt graag weghalen.’
Crivaro fronste naar Dr. Zimmerman.
‘Dat zou u graag doen?’ vroeg hij. En wie bent u?’
‘Dr. Dexter Zimmermann. ‘
Crivaro’s ogen werden groot.
‘Lieve hemel,’ zei hij. ‘Dé Dexter Zimmerman, de criminele patholoog? Ja, nu weet ik het weer, u geeft hier op Lanton les.’
Zimmerman knikte en zei: ‘Ik ben hoofd van de afdeling Psychologie.’
Crivaro schudde krachtig zijn hand.
‘Man oh man!’ zei Crivaro. ‘Ik moet alles hebben gelezen wat u ooit heeft geschreven, dr. Zimmerman. Ik ben een grote bewonderaar van u. Maar wie van de FBI is dat niet?’
Zimmerman zei: ‘Ik zou willen dat we elkaar onder betere omstandigheden hadden ontmoet. Ik neem aan dat dit nu een zaak voor de FBI is. Hoe ben je hier zo snel gekomen?’
‘Mijn team en ik zijn met een helikopter vanuit Quantico gevlogen,’ zei Crivaro. “We zijn op het footballveld van de universiteit geland.’
Crivaro keek weer naar Riley en toen weer naar Zimmerman.
Hij zei tegen Zimmerman: ‘Luister, vind u het erg om even bij me te blijven? Ik kan misschien wat hulp gebruiken.’
‘Met genoegen,’ zei Zimmerman.
‘Waar kunnen we met z’n drieën praten?’ vroeg Crivaro.
‘De gemeenschappelijke ruimte,’ zei Zimmerman. ‘Kom maar mee.’
Riley liep tussen de twee mannen terug naar de gemeenschappelijke ruimte, nog steeds onzeker over wat er precies gebeurde. Werd haar arrestatie alleen maar uitgesteld?
Ze voelde zich heel erg opgelucht dat Dr. Zimmerman niet wegging, althans voor nu.
Al snel zaten ze met z’n drieën rond de tafel in de keuken die aan de gemeenschappelijke ruimte grenst. Crivaro pakte een potlood en een kladblok en maakte zich klaar om aantekeningen te maken.
Hij zei: ‘Mevrouw Sweeney, ik begrijp dat je de huisgenoot van het slachtoffer was.’
Riley voelde een schok toen ze het woord ‘slachtoffer’ hoorde’.
‘Ja,’ wist ze uit te brengen. ‘Trudy... wás... mijn beste vriendin.’
‘En je hebt het lichaam gevonden, heb ik gelijk?’
Riley voelde zich opnieuw geschokt door het woord ‘lichaam’.
In feite kromp ze een beetje ineen.
Waarom kan hij haar niet gewoon Trudy noemen? dacht ze.
‘Dat klopt,’ zei ze fluisterend.
Crivaro keek op van zijn notitieboekje. Zijn uitdrukking verzachtte, evenals zijn stem.
‘Ik weet dat dit moeilijk is, mevrouw Sweeney, maar ik heb antwoorden nodig. Wanneer en hoe heb je Trudy gevonden nadat ze was vermoord?’
Riley schrok van de subtiele verandering in zijn toon.
Meer dan dat...
Hij noemde haar Trudy.
Had Crivaro haar ongemak over de woorden ‘slachtoffer’ en ‘lichaam’ opgepikt en probeerde hij nu een beetje meer tact uit te oefenen?
Riley voelde plotseling dat deze ogenschijnlijk norse man misschien een stuk gevoeliger was dan hij mensen normaal gesproken liet zien en waarschijnlijk een stuk ingewikkelder.
In antwoord op zijn vraag zei ze: ‘Ik heb haar gevonden toen ik vanmorgen terug in de kamer kwam.’
‘Hoe laat was dat?’
Riley vertelde hem de tijd, zo goed als ze zich kon herinneren.
Crivaro keek naar haar en zei: ‘Dus je bent de hele nacht weggeweest?’
Riley kromp ineen en knikte.
Crivaro zei: ‘Waar was je en met wie?’
Riley slikte. Zou ze Ryan weer in de problemen brengen?
Ze voelde zich ook vreemd gegeneerd over wat Crivaro van haar zou denken, omdat ze een nacht in het appartement van een man had doorgebracht.
Het leek een vreemd ongepast iets om je zorgen over te maken.
Wat zou het mij kunnen schelen wat hij denkt?
Wie is hij, mijn vader?
Ze zei: ‘Ik ben gisteravond met Ryan Paige mee naar huis gegaan, een rechtenstudent.’
Crivaro keek door zijn notitieboekje.
‘Ryan Paige,’ zei hij. ‘Ja, ik zie dat zijn naam eerder naar voren is gekomen met betrekking tot de dood van Rhea Thorson. Wanneer heb je Trudy Lanier voor het laatst in leven gezien?’
Riley haalde diep en langzaam adem en legde toen uit hoe ze Trudy had overgehaald om mee naar de Centaur’s Den te gaan en hoe ze Trudy het laatst in een zithoekje met Harry Rampling had zien zitten. Bij het horen van Harry’s naam, keek Crivaro opnieuw door zijn aantekeningen.
Is Harry’s naam ook al eerder opgedoken? vroeg ze zich af.
Het was zeker logisch. Riley was zeker niet de enige die had gemerkt dat Trudy en Harry samen waren geweest.
Betekende dat dat Harry nu een verdachte was?
Riley herinnerde zichzelf eraan...
Ik weet nog steeds niet eens of ík een verdachte ben.
Toen Riley klaar was met praten, pauzeerde Crivaro en staarde hij naar haar, terwijl hij met zijn potloodgum tegen het tafelblad tikte.
Wat denkt hij? vroeg ze zich af.
Toen boog Dr. Zimmerman zich naar Riley. Hij sprak langzaam en voorzichtig.
‘Riley, ik denk dat je Agent Crivaro over je ervaringen moet vertellen.’
‘Ervaringen?’ vroeg Riley.
‘Je weet wel. Die... mómenten waarover je me vertelde toen je... ‘
Hij liet de zin onafgemaakt, maar Riley wist wat hij bedoelde.
Hij had het over die twee ervaringen die ze had gehad toen ze in de geest van de moordenaar was geglipt.
Riley was geschokt door zijn suggestie. Dr. Zimmerman was de enige persoon ter wereld die ze over die momenten had verteld. Vond hij echt dat ze ze aan een totale vreemdeling moest toevertrouwen?
Ze keek naar Dr. Zimmerman en zei zonder geluid...
‘Weet je dat zeker?’
Dr. Zimmerman knikte met een warme en sympathieke glimlach en zei toen tegen Crivaro: ‘Ik denk dat je wilt horen wat ze te zeggen heeft.’
Agent Crivaro staarde haar nu nieuwsgierig aan.
Riley begon hem aarzelend en voorzichtig alles te vertellen. Eerst hoe ze de gedachten van de moordenaar had gevoeld toen ze de route had gevolgd die hij had genomen terwijl hij Rhea volgde, vervolgens hoe ze hetzelfde had gedaan in Rhea’s kamer en ze zich had voorgesteld hoe hij zich voelde terwijl hij op haar dode lichaam neerkeek.
Tegen de tijd dat ze klaar was, keek Crivaro haar met intense belangstelling aan en hing zijn mond een beetje open.
Toen wisselden hij en Dr. Zimmerman een betekenisvolle blik uit.
Het was duidelijk dat ze hetzelfde dachten.
Maar wat denken ze? vroeg Riley zich af.
Ze herinnerde zich iets dat Dr. Zimmerman tegen haar had gezegd toen ze voor het eerst met elkaar hadden gesproken. Hij had gezegd dat ze misschien een ‘uniek talent’ had, en...
‘Het is misschien geen talent waar je voor kiest, maar het kan heel waardevol blijken te zijn.’
Dacht agent Crivaro in dezelfde richting, dat Riley misschien de eigenschappen van een goede criminele profiler heeft?
Het idee maakte Riley bijna net zo bang als de gedachte om gearresteerd te worden.
Eindelijk zei agent Crivaro: ‘Mevrouw Sweeney, ik wil je niet pushen... ‘
Hij zweeg en Riley voelde overal koude rillingen.
Toen voegde Crivaro eraan toe: ‘Maar ik zou graag willen dat je opnieuw probeert om in deze gemoedstoestand te komen.’
‘Oh, nee,’ zei Riley, haar stem trilde.
Ze kon zich niet voorstellen om zo’n poging te wagen. Niet terwijl ze door de dood van Trudy zo emotioneel verwoest was.
Maar de uitdrukking van Crivaro was dringend. Riley had het gevoel dat hij waarschijnlijk geen nee zou accepteren.
Uiteindelijk zei Crivaro: ‘Ik denk echt dat je dat zou moeten doen. Twee jonge vrouwen zijn vermoord en een van hen was je beste vriendin. Ik weet het niet zeker, maar... Ik denk echt dat je misschien zou kunnen helpen om hun moordenaar voor het gerecht te brengen.’
Riley voelde een knoop van paniek in haar keel. Hoe kon ze in vredesnaam nee zeggen?
Ze knikte lichtjes.
‘Ik kan je er doorheen praten,’ zei Crivaro. ‘Kom maar mee.’
Zonder nog iets te zeggen stonden de twee mannen op van de tafel. Riley stond onzeker op en volgde Dr. Zimmerman en agent Crivaro de gemeenschappelijke ruimte uit en de gang in.
Lokale agenten en FBI-agenten kwamen en gingen of stonden te praten.
Crivaro blafte naar iedereen: ‘Ik wil dat al het personeel de plaats delict verlaat. Niet alleen de kamer, maar de hele gang. Iedereen gaat naar buiten en laat dit meisje en mij werken.’
De FBI-agenten gingen meteen op weg, maar de plaatselijke politie stond hem verbaasd aan te kijken. Agent Steele zag er niet uit alsof hij zou vertrekken.
‘Heb je me gehoord?’ Snauwde Crivaro. ‘Ga weg!’
Geschrokken volgden Steele en de rest de FBI-agenten het gebouw uit.
Dr. Zimmerman legde een hand op Riley’s schouder.
‘Ik kan ook beter gaan,’ zei hij. ‘Maak je geen zorgen, ik sta buiten.’
Riley wilde hem smeken...
‘Alsjeblieft! Ga niet weg!’
Maar Dr. Zimmerman vertrok en liet Riley en agent Crivaro alleen in de gang staan.
Riley voelde koude rillingen over haar hele lichaam lopen.
Wat gaat er nu gebeuren?
HOOFDSTUK VIERENTWINTIG
Even stond agent Jake Crivaro naar de bange, jonge vrouw te kijken terwijl hij zich afvroeg...
Maak ik hier een grote fout?
Misschien had hij het mis over haar. Misschien had ze niet die zeldzame intuïtie die slechts een handjevol profilers bezat, inclusief hijzelf. Maar Jake’s eigen onderbuikgevoel vertelde hem iets anders. Haar beschrijvingen van haar ervaringen hadden buitengewoon echt geklonken.
Bovendien voelde Dexter Zimmerman duidelijk hetzelfde talent in haar, en als het op dit soort dingen aankwam dan was hij een gecertificeerd genie. Hij had geschreven over het vermogen van bepaalde individuen om in de geest van een crimineel te komen.
Het belangrijkste was dat haar inzichten een kortere weg naar het opsporen van de moordenaar konden zijn. Jake wist dat de lokale politie al een man gearresteerd had en misschien kon het meisje hem helpen om erachter te komen of ze de juiste man te pakken hadden.
Maar Jake had ook meer in gedachten dan alleen deze ene zaak.
Hij moest er echt achter komen of haar gave echt was en zo ja, wat ze ermee kon doen.
Hij keek om zich heen en vroeg zich af waar hij de oefening moest beginnen.
Bij de ingang van het studentenhuis, dacht hij.
De moordenaar moet daar tenslotte naar binnen zijn gekomen of dat in het gezelschap van het slachtoffer was, dat wist Jake nog niet.
‘Kom met me mee,’ zei hij tegen Riley.
Ze liepen door de gang tot net binnen de voordeur van het studentenhuis. Door het raam zag Jake de lokale politie en FBI-agenten buiten rondlopen, omdat ze op dit moment niks konden doen.
Ze zullen snel genoeg weer aan het werk zijn, dacht hij.
Terwijl hij en Riley Sweeney in de hal stonden, zei Jake: ‘Ik wil dat je je ogen sluit.’
Het meisje gehoorzaamde.
Jake zei met een zachte, rustige, kalmerende stem: ‘Adem nu maar een paar ogenblikken heel langzaam in en uit. Let goed op je fysieke gewaarwordingen. Hoe de lucht om je heen voelt, de vloer onder je voeten, de geur van deze plek, dingen die je normaal niet opmerkt.’
Riley Sweeney knikte en ademde in en uit. Jake zag dat ze al snel in de gemoedstoestand gleed waar hij op hoopte.
Hij zei: ‘Nu wil ik dat je terugdenkt aan de ervaring die je had toen je die avond over de campus liep, je voorstellend hoe de moordenaar zich voelde toen hij Rhea Thorson aan het volgen was. Probeer je te herinneren... hoe voelde het om in zijn geest te zijn, al was het maar voor even? Wat voor soort gedachten hebben jullie gedeeld? Probeer hem weer te zíjn.’
Het meisje haalde diep adem en huiverde toen een beetje.
Het werkt, dacht hij.
Hij zei: ‘Ga nu terug naar gisteravond. Je bent net binnengekomen. Hoe ben je door de deur gekomen?’
Riley zei een tijd lang niets. Ze leek met de vraag te worstelen. Toen kneep haar gezicht zich samen.
‘Trudy... liet hem... liet mé binnen,’ zei ze.
Jake schrok toen hij haar de overstap naar de eerste persoon hoorde maken.
Dat had hij niet verwacht. Ging deze oefening te ver?
Ze was tenslotte maar een studente, geen ervaren profiler.
Laat haar haar instinct maar volgen, zei hij tegen zichzelf. Hij zou haar stoppen als de oefening uit de hand zou lopen.
‘Waarom heeft ze je binnengelaten?’ vroeg Jake.
Riley haalde een beetje haar schouders op.
‘Omdat ik haar dat heb gevraagd,’ zei ze.
Na nog een aarzeling voegde ze eraan toe: ‘Ze wist wie ik was.’
Dus het slachtoffer kende haar moordenaar, dacht Jake. Maar hij waarschuwde zichzelf dat dat in zo’n omgeving vrij waarschijnlijk was. Gokte dit meisje gewoon of voelde ze echt iets over de moordenaar?
‘Hoe goed kende ze je?’ vroeg hij.
Riley rimpelde haar voorhoofd alsof ze zich mentaal in moest spannen.
‘Ik weet het niet zeker,’ zei ze. ‘Ik denk... nee, ik weet het gewoon niet zeker.’
‘Adem diep in,’ zei Jake. ‘Zeg gewoon wat je te binnen schiet.’
Het meisje ging verder: ‘Geen goede vrienden, dat denk ik niet. Goed genoeg om niet bang te zijn.’
Hoe voel je je daarbij?’ vroeg Jake.
Er vormde zich een sinistere glimlach op het gezicht van het meisje.
Jake schrok. Hij had nog nooit een beginneling zo diep in de oefening zien gaan.
Toen waarschuwde hij zichzelf opnieuw. Het is of dat of ze weet al meer over deze moordenaar dan ze zou moeten.
‘Het geeft me een goed gevoel,’ zei Riley. ‘Alles gaat precies zoals ik het wil.’
Jake legde zijn hand op haar arm.
‘Houd je ogen dicht,’ zei hij. ‘Ik zal je helpen om je weg te vinden. Ga gewoon daarheen waar je instinct je heen brengt.’
Jake hield zijn hand op de arm van Riley Sweeney, terwijl ze met gesloten ogen door de gang liep. Toen ze net buiten de kamer van het meisje waren gekomen, trok hij haar tot stilstand, onzeker over wat hij daarna moest proberen.
De deur stond wijd open en Jake wilde niet dat ze haar ogen opendeed en zou zien hoe de kamer er nu uitzag. Het lichaam was weggehaald, maar er was nog steeds overal bloed en een krijtstreep liet de positie van het lijk op de vloer zien.
Maar Riley sprak weer en ze leek nog dieper in de gemoedstoestand te zijn verzonken.
‘Ze ontgrendelt de deur naar de kamer en nodigt me uit om binnen te komen. Ik ben echt verrukt. Ik hoef het niet eens te vragen. Ze gaat naar binnen en ik volg haar... ‘
Jake en het meisje stapten de kamer binnen. Maar nu leek ze een beetje onzeker.
Riley zei: ‘Ik denk...’
Ze aarzelde. Jake vroeg zich af of ze misschien uit haar ervaring zou komen.
Toen zei ze: ‘De telefoon gaat.’
Riley raakte geagiteerd, haar handen trilden. Jake stond op het punt de oefening af te breken toen ze eruit flapte: ‘Dat was zijn moment.’
Jake merkte de overgang naar de derde persoon op. Hij realiseerde zich dat wat dit meisje ook ervoer, het teveel voor haar werd.
Het is nu tijd om te stoppen, dacht hij.
Jake hield haar nog steeds bij de arm en zei zachtjes: ‘Houd je ogen dicht. Kom met me mee.’
Maar voordat hij haar veilig de kamer uit kon leiden, ging de telefoon wél over.
De ogen van het meisje sprongen open. Haar hoofd schoot heen en weer terwijl ze het afgrijselijke tafereel in zich opnam en ze naar adem snakte.
Te laat, besefte Jake.
Hij duwde haar snel de kamer uit en de gang in. Het meisje leunde tegen een muur en begon te huilen.
Jake sloeg zijn arm troostend om haar heen.
‘Het is goed,’ zei hij. ‘Het is goed.’
Vanuit de open deur van de kamer hoorde hij een uitgaande boodschap; de stem van haar kamergenoot, niet die van haar. Na de piep hoorde hij een mannenstem.
‘Hé, Riley, ben je daar? Je spreekt met Ryan. Jezus, ik heb net gehoord wat er is gebeurd. Ik kan het niet geloven. Ben je daar? Gaat het goed met je? Ben je veilig?’
Verbluft en verward en nog steeds snikkend, knikte het meisje met haar hoofd alsof ze ja tegen de jongen wilde zeggen.
Na een pauze ging de stem verder.
‘Luister. Bel me wanneer je kan. Als er iets is wat ik kan doen... wat dan ook... ‘
De stem vervaagde en de beller hing op.
Riley ademde nog steeds zwaar, maar het snikken was tot stilstand gekomen.
Jake klopte haar op de schouder.
‘Je hebt het goed gedaan,’ zei hij. ‘Je hebt het echt heel goed gedaan.’
Hij besefte dat hij het meende. Hij dacht niet langer dat ze deed alsof, simpelweg iets vertellen dat ze al wist.
Toen hoorde Jake het gekletter van de voordeur van het studentenhuis die open ging en het geluid van naderende voetstappen. Hij draaide zich om en zag een lid van zijn eigen team naderen.
Jake snauwde naar hem: ‘Walton, wat heb ik tegen je gezegd?’
Speciaal agent Tyler Walton zei: ‘Het spijt me, meneer, maar ik dacht dat ik het u maar beter kon vertellen. We hebben een telefoontje van het bureau gekregen. Het klinkt alsof de verdachte die ze vasthouden klaar is om te praten.’
‘Heeft hij een advocaat?’ vroeg Jake.
‘Nog niet,’ zei Walton. ‘Hij is behoorlijk zelfverzekerd en lijkt zich geen zorgen over een advocaat te maken.’
Jake keek Riley Sweeney in de ogen en zei: ‘Luister. Ik denk dat je ons daar ook zou kunnen helpen. Wil je met ons mee naar het bureau komen?’
Riley knikte en volgde hem door de gang.
Toen ze het gebouw uit liepen, bedacht Jake zich hoe diep het meisje in de geest van de moordenaar leek te zijn geslopen.
Ze is hier goed in, dacht hij.
Maar had hij haar een gunst verleend door deze gave in haar naar boven te halen?
Jake huiverde toen zijn geest werd overspoeld met gruwelen die hij tijdens zijn carrière had gezien, zowel van binnen als fysiek.
Hij had geen idee wat voor toekomst Riley Sweeney voor zichzelf in gedachten had, maar hij was vrij zeker van één ding...
Een normaal leven ligt voor haar niet in de kaarten.
HOOFDSTUK VIJFENTWINTIG
Riley’s hoofd duizelde toen agent Crivaro haar naar buiten tussen de politie en agenten leidde. De ervaring die ze net had gehad, was veel, veel intenser dan haar eerdere momenten van verbinding met de moordenaar en veel angstaanjagender.
Een deel ervan was moeilijk om te herinneren. Ze wist dat er een gevoel van voldoening was geweest dat aan iemand anders toebehoorde, niet aan haar. Ze wist dat ze woorden had gezegd die niet van haar waren.
‘Het geeft me een goed gevoel,’ had ze gezegd, hoewel ze het niet over zichzelf had. ‘Alles gaat precies zoals ik het wil,’ had ze eraan toegevoegd. Of iemand had het eraan toegevoegd.
Terwijl ze naast Crivaro liep, zag Riley Dr. Zimmerman op enige afstand tussen de politie staan en naar haar kijken.
Ze wenste dat hij naar haar toe kwam om met haar te praten, haar te helpen begrijpen wat er net was gebeurd.
Maar hij hield afstand, alsof hij zich niet wilde bemoeien met...
Wat? vroeg Riley zich af.
Wat is er aan de hand? Wat doe ik hier?
Crivaro leidde haar naar de dichtstbijzijnde straat. Politievoertuigen met zwaailichten stonden daar geparkeerd.
Riley vroeg: ‘Wat is er gebeurd?’
Crivaro aarzelde even.
Toen zei hij: ‘Ik neem aan dat je met Dr. Zimmerman over dit soort dingen hebt gesproken. Wat heeft hij tegen je gezegd?’
Riley dacht weer terug aan dat gesprek in het kantoor van Zimmerman.
Ze zei: ‘Hij zei dat ik een buitengewone intuïtie had voor... dit soort dingen.’
‘Ik zou zeggen dat hij gelijk had,’ zei Crivaro.
Crivaro hielp haar op de achterbank van een wachtende politiewagen en ging naast haar zitten.
Een andere agent, Walton, was hen vanuit het studentenhuis gevolgd. Hij stapte voorin op de passagiersstoel en de lokale agent reed met hen weg.
Riley wilde nog steeds een verklaring van Crivaro.
‘Het was zo levendig,’ zei ze. ‘Hoe wist ik die dingen?’
‘Nou, strikt genomen wist je er níéts van. Het is niet zoals een helderziende of iets paranormaals. Je volgde je ingevingen en intuïtie en ze zijn bij jou gewoon een stuk krachtiger en levendiger dan bij de meeste mensen en misschien ook nauwkeuriger. Eigenlijk gebruik je vooral je verbeeldingskracht en een zeldzaam soort creativiteit.’
Hij zweeg even en zei toen: ‘Je stelde je bijvoorbeeld de telefoon voor die overging toen Trudy en de moordenaar de kamer binnengingen. Ik betwijfel of dat echt gebeurd is; ik heb geen berichten op je antwoordapparaat gezien. Toch zorgde íéts ervoor dat Trudy zich van de moordenaar heeft afgewend. De moordenaar profiteerde van dat moment, trok zijn mes, greep haar van achteren en... ‘
Riley was blij dat hij de zin niet afmaakte. Ze had zich dat moment een paar minuten geleden veel te levendig voorgesteld. Ze leunde achterover tegen de hoofdsteun en vroeg zich af wat er nu ging gebeuren.
Walton had gezegd dat er een verdachte gearresteerd was en klaar was om te praten.
Crivaro had gezegd...
‘Ik denk dat je ons daar ook zou kunnen helpen.’
Wat verwachtte hij nu van haar?
Toen de auto bij het politiebureau stopte, stapten ze allemaal uit en gingen naar binnen. De eerste persoon die ze tegenkwamen was Chef Hintz, de lange, magere, krachtig ogende oudere man die haar en vier andere meisjes, inclusief Trudy zelf, na Rhea’s dood had geïnterviewd. Hij was niet erg sympathiek geweest, wat een toch al verschrikkelijke nacht nog erger had gemaakt.
Hintz knikte in de richting van agenten Crivaro en Walton.
‘Jullie moeten een paar jongens van de FBI zijn,’ zei hij.
Toen ze zich voorstelden, zag Riley dat Chef Hintz zwaar geschokt leek.
De chef bevestigde haar indruk en zei: ‘Ik kan het niet geloven. Ik kan het gewoon niet in mijn hoofd krijgen.’
Kan wat niet geloven? vroeg Riley zich af. Nog een moord of iets meer?
Chef Hintz leidde hen door het bureau naar de interviewkamer. Ze stonden allemaal buiten en keken door de doorkijkspiegel.
Riley herkende onmiddellijk de jongeman die binnen aan de tafel met handboeien om zat.
Het was Harry Rampling.
Nu begon ze te begrijpen waarom Chef Hintz zo verontrust leek. Ze herinnerde zich Hintz’s afkeurende blik toen hij hoorde dat ze Harry in de nacht van Rhea’s dood had afgepoeierd.
Hintz keek droevig door het raam naar de jonge atleet en zei: ‘Ik heb altijd het beste van die jongen gedacht. Ik zag hem als een echte held. Ik dacht niet dat hij iets slechts in zich had. Nou, je weet het nooit, ik denk... ‘
Hintz’s stem stierf weg.
Toen keek hij naar Crivaro en Walton en zei: ‘Ik denk dat jullie het maar beter vanaf hier over moeten nemen. Voor mij en mijn jongens gaat het ons verstand te boven.’
Hintz draaide zich om en liep weg.
Crivaro zei tegen zijn collega: ‘Walton, ik wil dat je naar binnen gaat en de verdachte ondervraagt.’
De jongere agent keek verrast.
‘Weet je zeker dat ik daar klaar voor ben?’ vroeg hij.
Crivaro zei: ‘In dit werk geldt, je leert terwijl je het doet. Ga je gang, ga aan de slag.’
Terwijl Walton door de deur de interviewkamer binnenliep, zei Crivaro tegen Riley: ‘Ik wil dat je aandachtig luistert naar wat daar binnen wordt gezegd.’
‘Luistert?’ vroeg Riley. ‘Waarnaar luisteren?’
‘Je zult het weten wanneer je het hoor, áls je het al hoort.’
Riley hoorde geluiden over een luidspreker terwijl Walton een stoel verschoof en aan de tafel ging zitten.
Walton zei tegen Harry: ‘Mag ik je naam, alsjeblieft?’
Harry leek zich tegelijkertijd te vervelen en te amuseren.
‘Alweer?’ zei hij. ‘Ik heb het gevoel dat ik het al honderd keer heb gezegd.’
‘Ja, weer.’
‘Harry Rampling. Mijn volledige naam is eigenlijk Henry Wallace Rampling III. Weet je, jullie maken een grote fout om mij zo te behandelen. Mijn vader is de burgemeester van Baxter.’
Walton grijnsde een beetje.
‘Baxter?’ zei hij. ‘Waar is dat? Een grote stad, toch?’
Riley kon het niet helpen om zich tijdelijk amusement te voelen bij Harry’s teleurgestelde uitdrukking. Ze wist heel goed dat Baxter ongeveer honderd mijl van Lanton verwijderd was en aanzienlijk kleiner. Walton was niet onder de indruk en Harry was zichtbaar beledigd.
Walton zei tegen Harry: ‘Ik neem aan dat je je rechten zijn verteld.’
‘Ja,’ zei Harry, met zijn ogen rollend.
‘Wil je een advocaat?’
‘Dit is zo stom.’
‘Moet ik dat als een nee beschouwen?’ vroeg Walton.
‘Tuurlijk. Prima. Wat dan ook.’
Walton begon Harry vragen te stellen over wat hij gisteravond op specifieke tijden had gedaan.
Harry strekte zijn benen onder de tafel.
‘Ik lag in mijn kamer te slapen,’ zei hij.
Walton keek naar enkele aantekeningen en zei: ‘Je kamer in Gettier Hall? Boven de verdieping waar de moord is gepleegd?’
‘Dat klopt.’
‘Kan je kamergenoot dat bevestigen?’
Harry geeuwde, hij probeert een beetje hard om verveeld over te komen, dacht Riley.
‘Nee, Larry was de hele nacht weg. Hij had tegen me gezegd dat hij niet zou thuis zou komen. Hij had een date met een lekker wijf met haar eigen plek. Dat beviel me prima.’
‘Waarom was dat?’ vroeg Walton.
Harry haalde zijn schouders op alsof het antwoord voor de hand lag.
‘Larry en ik proberen onze activiteiten te coördineren. Hij vertelde me zijn plannen, zodat ik wist dat ik de kamer helemaal voor mezelf had en voor elk gezelschap die ik misschien zou willen éntertainen, als je begrijpt wat ik bedoel. ‘
‘Gezelschap?’ zei Walton. ‘Je bedoelt zoals Trudy Lanier?’
Harry huiverde bij het horen van Trudy’s naam.
Hij zei: ‘Vreselijk wat er met haar is gebeurd. Leuke griet.’
‘Dus je kende haar echt goed?’ vroeg Walton.
‘Nee, maar we hadden eerder die avond samen wat tijd doorgebracht. Maar ik denk dat je dat al weet. Ik bedoel, daarom ben ik hier, toch?’
Walton hield Harry’s blik even vast.
Tijdens de stilte herinnerde Riley zich dat Trudy in dat zithoekje tegenover Harry aan de tafel zat, bijna zwijmelend over elk woord en gebaar.
Heeft Harry haar echt vermoord? vroeg ze zich af.
Op dit moment leek het een duidelijke mogelijkheid.
Ze wenste meer dan ooit dat ze Trudy simpelweg uit dat zithoekje had gesleept en haar naar huis had gebracht.
Ten slotte zei Walton tegen Harry: ‘Vertel me alles over Trudy. Ik bedoel, wat er gisteravond tussen jullie twee is gebeurd. ‘
Riley’s nieuwsgierigheid werd groter.
Harry zei: ‘Ik was net bij de Centaur’s Den aangekomen en liep het terras op om te zien wat er daar te doen was toen dit meisje recht tegen me op me danste -’
‘Trudy Lanier?’ vroeg Walton.
‘Ja, zij. En ze zegt geen woord, maar ze maakt het echt duidelijk dat ze me niet met rust gaat laten. Dus...’
Hij haalde opnieuw zijn schouders op.
‘Ze ging niet weg en ik had niet echt zin om te dansen, dus ik zei, laten we een paar drankjes gaan halen.’
Riley voelde een knoop van woede in haar borst.
Hij laat het klinken alsof ze een plaag was, dacht ze.
Toen herinnerde ze zich Trudy’s uitdrukking weer, hoe ze naar hem had zitten staren.
Misschien hád Trudy hem benaderd en niet andersom.
Niet dat Harry niet op de versiertoer was geweest. Ze had hem op te veel meisjes af zien gaan, inclusief zichzelf, om iets anders te geloven.
Harry zei: ‘Ik had nog geen drankje voor mezelf, dus ik zei dat we misschien naar de bar konden gaan en ik voor ons allebei een drankje zou kopen. Dat vond ze goed klinken, zei ze. Dus kocht ik een wodka Collins voor haar en een dubbele bourbon voor mij.’
Harry zweeg even en zei toen: ‘Nou, ik wist nog niet zeker waar de dingen naartoe gingen...’
Riley begon nijdig te worden. Het was het eerste wat Harry tot nu toe had gezegd waarvan ze zeker wist dat het niet waar was. Als het op meisjes aankwam, dan wist Harry altíjd waar de dingen naartoe gingen of tenminste waar hij wilde dat ze naartoe gingen.
Harry ging verder: ‘Toen sleepte ze me naar beneden, we vonden een zithoekje, gingen zitten en praatten heel lang en ik bleef naar de bar gaan om ons af en toe wat te drinken te brengen.”
Riley vroeg zich af...
Hoeveel had Trudy gedronken? Hoe helder kon ze denken?
Harry zei: ‘Na een tijdje zei ze dat het misschien tijd was om te vertrekken, en ik vroeg haar of ze wilde dat ik haar terug naar het studentenhuis bracht.’
Walton zei: ‘Ik veronderstel met volkomen onschuldige bedoelingen.’
Harry grijnsde en zei: ‘Nou, ik weet niet zeker of ik het zo zou zeggen. Laten we zeggen dat ik mijn mogelijkheden openhield.’
Walton tikte met zijn potlood tegen de tafel en zei: ‘Heeft ze nog met iemand anders gesproken, terwijl jullie samen in de Centaur’s Den waren?’
Harry zweeg even en dacht even na.
‘Nu je het zegt, ze hééft met iemand gesproken. Haar kamergenoot kwam naar de tafel; Riley Nogiets. Ja, Riley Sweeney.’
Riley wierp een blik op agent Crivaro, die naar haar terug keek.
Harry ging verder: ‘Riley was echt vervelend, ze wilde dat Trudy met haar mee naar huis ging. Trudy zei dat ze op moest hoepelen.’
Riley onderdrukte een zucht toen ze zich herinnerde wat Trudy eigenlijk had gezegd...
‘De nacht is nog jong. Verpest het feest nou niet.’
Ze was er zeker van dat Trudy haar nooit had gezegd om op te hoepelen.
Toen fleurde Harry op. Hij zei: ‘Hé, misschien is dat belangrijk. Dat Riley Sweeney er was, bedoel ik. Ze was er ook nadat dat andere meisje was vermoord. Ik heb haar zelf in de deuropening van de kamer van het meisje zien staan. Ik dacht toen: ‘Wat doet ze daar in godsnaam?’ Ze is een raar meisje. Je moet haar hierheen slepen en met haar praten in plaats van tijd met mij te verspillen.’
Walton zei alleen: ‘Ga door.’
Harry dacht even na en zei: ‘We verlieten de bar en liepen terug naar het studentenhuis. Tegen de tijd dat we op de campus kwamen, leunde ze tegen me aan en ik kon zien dat ze echt geïnteresseerd was.’
Riley vroeg zich af of dat waar was. Het leek niet onwaarschijnlijk. Maar was Trudy zich onderweg ongemakkelijk gaan voelen? Had ze misschien geprobeerd om bij Harry Rampling weg te komen?
Harry aarzelde.
Walton vroeg hem: ‘En toen?’
Harry zei: ‘Toen zag ik twee van mijn vrienden verder op het pad; Eddie en Monty. Ze hielden ons in de gaten en ze deden echt onbeschoft om mij met een knappe griet te zien. Je weet wel, fluiten en gebaren en zo. Ze waren zo dronken en met alles wat ze uit kraamden dat maakte me echt kwaad. ‘
‘En wat heb je toen gedaan?’ vroeg Walton.
‘Ik heb tegen Trudy gezegd dat ze even moest blijven wachten, terwijl ik even een woordje met ze ging wisselen. Ik ben naar hen toe gegaan en heb gezegd dat ze ermee moesten stoppen. Toen begonnen ze me allerlei vragen te stellen, zoals hoe ik tot nu toe met haar kon opschieten en wat ik dacht dat er ging gebeuren.’
Harry boog zich naar voren en keek naar zijn handboeien.
Hij vervolgde: ‘Dus ik neem aan dat ik een paar minuten met ze heb staan praten en toen begonnen ze weer als een paar idioten te giechelen. Ik vroeg hen wat ze in godsnaam zo grappig vonden, en een van hen, Eddie geloof ik, zei: ‘Het lijkt erop dat je gedumpt bent, kerel.’ “
Harry liet een grom van ergernis horen en zei: ‘Dus ik draaide me om, en ja hoor, Trudy was weg.’
‘Waar was ze heen gegaan?’ vroeg Walton.
‘Geen idee,’ zei Harry. ‘Misschien moet je het aan Eddie en Monty vragen. Ze hebben haar weg zien gaan zonder het mij te vertellen. Ze probeerden me gewoon op een idioot te laten lijken, als je begrijpt wat ik bedoel. ‘
Vertelt hij de waarheid? vroeg Riley zich af.
Tot nu toe wist ze het hoe dan ook niet zeker.
‘En wat gebeurde er toen?’ vroeg Walton.
‘Eddie en Monty liepen weer weg, en ik was... nou ja, ik was nogal pissig op iedereen. Ik heb gewoon een tijdje op de campus rond gelopen totdat ik wat kalmeerde. Toen ben ik terug naar mijn kamer gegaan en ben ik gaan slapen.’
Walton staarde Harry met intense interesse aan.
‘En je hebt Trudy dus niet meer gezien?’ vroeg hij.
‘Nee, het arme kind. Ik had haar moeten gaan zoeken, ervoor hebben gezorgd dat ze veilig was. ‘
‘Waarom heb je dat niet gedaan?’ vroeg Walton.
Harry haalde zijn schouders op en zei: ‘Gewoon, omdat ik boos op haar was, denk ik. Hoe dan ook, nu ken je het hele verhaal, althans míjn verhaal. Kan ik nu gaan?’
‘Ik denk het niet,’ zei Walton terwijl hij aantekeningen noteerde.
Harry klopte ongeduldig met zijn knokkels op het tafelblad.
‘Wanneer dan?’ zei hij. “Dit is namelijk echt tijdverspilling, zowel voor jou als voor mij. Ik bedoel, vertel me alsjeblíéft dat ik hier vandaag ergens nog wegkom. Ik moet nog veel studeren. Mijn cijfers zijn niet zo geweldig en als ik begin te zakken dan schoppen ze me uit het footballteam.’
Riley voelde plotseling overal een krachtige tinteling.
Ze was zeker van iets, hoewel ze nog niet wist waarom.
Ze wendde zich tot agent Crivaro en zei...
‘Hij vertelt de waarheid. Hij heeft Trudy niet vermoord.’
HOOFDSTUK ZESENTWINTIG
Riley bleef agent Crivaro lange tijd aankijken. Ze liet de woorden die ze zojuist had gesproken, tot hem doordringen...
‘Hij vertelt de waarheid. Hij heeft Trudy niet vermoord.’
Het leek haar nu volkomen duidelijk en ze voelde zich zo zeker.
Crivaro keek helemaal niet verrast door wat ze zojuist had gezegd.
‘Waarom denk je dat?’ vroeg hij.
Riley kneep haar ogen samen om te denken.
Waarom denk ik dat? vroeg ze zich af.
Het was natuurlijk gewoon een onderbuikgevoel. Maar waar was het vandaan gekomen?
Ze draaide zich om en keek de interviewkamer weer in, waar agent Walton Harry Rampling nog steeds ondervroeg. Ze stopte met aandacht te schenken aan wat ze zeiden. Dat interesseerde haar nu niet.
In plaats daarvan dacht ze terug aan toen ze Trudy en Harry gisteravond samen in het zithoekje in de Centaur’s Den had gevonden.
Harry was haar een verhaal over zijn atletische dapperheid aan het vertellen.
Trudy had bij elk woord aan zijn lippen gehangen...
...of niet?
Het kon haar echt niet schelen wat hij zei, besefte Riley.
In plaats daarvan had Trudy naar Harry’s knappe gezicht en zijn gespierde lichaam zitten kijken en als een gek zitten fantaseren, zich afvragend hoe de nacht zou eindigen. Trudy was op zoek geweest naar iets dat haar van haar angsten zou kunnen afleiden.
Maar wat vertelde dat Riley?
Ze dacht terug aan haar ervaring in de studentenkamer, toen agent Crivaro haar had geholpen om in de geest van de moordenaar te komen. Ze herinnerde zich dat moment waarop ze zich had voorgesteld dat Trudy hun kamerdeur had opengemaakt om de moordenaar binnen te laten.
Maar waarom had Trudy dat gedaan?
Riley had gevoeld dat Trudy en haar moordenaar geen goede vrienden waren.
Maar er moest een reden zijn.
Riley bracht de ingebeelde scène zo levendig mogelijk terug als ze kon.
Ze sloot haar ogen en probeerde het een beetje verder te duwen.
De man had met Trudy gepraat...
Nu besefte Riley dat Trudy echt geïnteresseerd was in wat hij zei. Zo geïnteresseerd dat ze wilde dat hij naar binnen kwam zodat ze konden gaan zitten en praten.
Dus had ze de deur geopend en hem uitgenodigd.
Riley voelde dat haar hersenen op een vreemde nieuwe manier begon te klikken en ze herinnerde zich iets dat Harry zojuist had gezegd...
‘Mijn cijfers zijn niet zo geweldig en als ik begin te zakken dan schoppen ze me uit het footballteam.’
Riley voelde haar polsslag sneller kloppen toen haar onderbuikgevoel plotseling volkomen logisch werd.
Ze zei tegen agent Crivaro: ‘De man die Trudy heeft vermoord, was interessant, intelligent. Ze vond het leuk om hem te horen praten, was gefascineerd door wat hij te zeggen had.’
‘En?’ zei Crivaro.
Riley wees naar de jonge man in de interviewkamer.
‘Harry is níét erg intelligent en hij is alles behalve fascinerend. Hij is eigenlijk een beetje dom en praat alleen over zichzelf. Ik ken Trudy en áls Harry helemaal met haar mee naar het studentenhuis is gelopen, dan was hij haar waarschijnlijk gaan vervelen voordat ze daar aankwamen. Hij is niet degene die ze in haar kamer heeft binnengelaten.’
Riley keek strak naar Jake, die de interviewkamer in bleef staren.
Gelooft hij me? vroeg ze zich af.
Ze had het gevoel dat ze hem moest overtuigen.
Ze zei: ‘Agent Crivaro, ik weet het zéker. Ik kan Harry Rampling niet uitstaan. Hij is een egocentrische klootzak. Maar dat hij een klootzak is maakt hem nog geen moordenaar.’
Crivaro draaide zich grinnikend naar haar om.
Hij zei: ‘Meid, je hebt geen idee hoe waar dat is.’
‘Dus u gelooft me?’ zei Riley.
Crivaro zweeg even.
Toen zei hij: ‘Mijn eigen instinct is verdomd goed, al zeg ik het zelf. En ik denk niet dat deze irritante lul het in zich heeft om een moordenaar te zijn.’
Riley voelde zich nu behoorlijk opgewonden.
Ze zei: ‘We moeten Chef Hintz vertellen dat ze de verkeerde man hebben.’
Crivaro wreef over zijn kin en zei: ‘Oh, ik zal er met hem over praten. Maar...’
‘Maar wat?’ vroeg Riley.
Crivaro schudde zijn hoofd.
‘Hintz zal me niet op mijn woord willen geloven, laat staan op jouw woord. En de waarheid is dat er geen goede reden is waarom hij dat zou moeten doen. Vermoedens en intuïties zijn geen bewijs. Jij en ik hebben geen enkel bewijs om onszelf te ondersteunen. Op dit moment is er veel bewijs dat op de man daar wijst. Natuurlijk, het is slechts indirect bewijs, maar het is behoorlijk overtuigend.’
Riley kon haar oren nauwelijks geloven.
‘Maar ze kunnen Harry hier niet gewoon houden!’ zei ze bezwaar makend. ‘Hij heeft niets verkeerd gedaan!’
Crivaro klopte Riley op de schouder.
‘Meid, er is iets dat je moet weten,’ zei hij. ‘Dit talent dat jij en ik allebei hebben, dit vermogen om in de geest van een moordenaar te komen, is geen exacte wetenschap. Ik heb meestal gelijk, maar ik heb het ook wel eens fout gehad. En in het beste geval is wat we krijgen onvolledig. Als je dit soort werk blijft doen, dan zal je het vroeg of laat ook een keer fout hebben.’
Riley staarde hem alleen maar aan. Ze wist niet wat ze moest zeggen.
Crivaro keek haar nu bezorgd aan.
‘Je ziet er vreselijk moe uit, meisje,’ zei hij. ‘Je hebt veel meegemaakt en ik ben bang dat ik het alleen maar erger heb gemaakt. Je hebt voor nu meer dan genoeg gedaan en het heeft geen zin om rond te blijven hangen. Je moet hier echt weg, probeer wat rust te krijgen. Maar waar ga je heen?’
Riley besefte dat het een goede vraag was.
Haar studentenkamer was niet beschikbaar; niet dat ze daarheen zou willen gaan als dat wel zo was. Ze vroeg zich af of ze ooit weer terug het gebouw in zou kunnen gaan, laat staan de kamer die ze ooit met Trudy had gedeeld.
Ze herinnerde zich iets dat Dr. Zimmerman een tijdje geleden tegen haar had gezegd...
‘Ik zou je mee naar mijn huis kunnen nemen, alleen voor de nacht. Ik heb een logeerkamer.’
Ze vroeg zich af of ze op dat aanbod in moest gaan?
Ze wist nu niet eens hoe ze met hem in contact kon komen. En zelfs als ze dat wel kon, dan voelde ze zich op de een of andere manier ongemakkelijk om zich bij hem op te dringen.
Ze zei tegen agent Crivaro: ‘Maakt u zich om mij maar geen zorgen. Ik bedenk wel iets.’
Ze aarzelde even en voegde eraan toe: ‘Vind... gewoon wie dit gedaan heeft, oké?’
Crivaro knikte en gaf haar toen een visitekaartje.
‘Hier staat mijn piepernummer op,’ zei hij. ‘Neem contact met me op als... nou ja, om welke reden dan ook.’
Riley bedankte agent Crivaro en liep door de gang.
Op dat moment herinnerde ze zich het gealarmeerde bericht dat Ryan op het antwoordapparaat had achtergelaten...
‘Ben je daar? Gaat het goed met je? Ben je veilig?’
Het was verkeerd om hem zich zorgen te laten maken.
Ik moet hem bellen, dacht ze.
Ze vond de dichtstbijzijnde telefooncel en drukte Ryan’s nummer in.
Toen Ryan antwoordde, trilde zijn stem.
‘Riley? Oh mijn God! Ik ben zo blij dat je belt. Ik was doodongerust. Hoe gaat het? Gaat het goed met je?’
Riley vroeg zich af hoe ze die vraag in vredesnaam zou kunnen beantwoorden.
Gaat het goed met me?
Nauwelijks. Ze had het gevoel dat het nooit meer goed zou komen.
Toch...
‘Ik ben veilig,’ zei ze.
‘Wáár ben je?’
‘Op het politiebureau.’
Ryan klonk verward en gealarmeerd.
‘Het politiebureau? Waarom?’
Riley aarzelde. Wat kon ze hem vertellen over wat er was gebeurd en wat ze had gedaan? Ze begreep er zelf nauwelijks iets van.
Toen zei Ryan: ‘Riley, vertel me alsjeblieft niet dat ze...’
Hij maakte zijn gedachte niet af, maar Riley wist wat hij wilde vragen.
Verdenken ze mij?
‘Nee, ik ben geen verdachte,’ zei ze.
Ryan vroeg: ‘Hebben ze iemand anders opgepakt?’
‘Ja,’ zei Riley.
Wat viel er nog meer over te zeggen? Hoe kon ze beginnen om haar eigen twijfels over Harry Rampling en de twijfels van agent Crivaro uit te leggen?
Ryan vroeg: ‘Houden ze je om welke reden dan ook vast? Omdat ik nogal wat weet over de wet, weet je. Je hebt hoe dan ook je rechten.’
‘Nee, ze houden me niet vast,’ zei Riley. ‘Ik ben vrij om te gaan. Maar...’
Haar stem stierf weg toen ze dacht...
Maar ik weet niet waar ik naar toe moet.
Er volgde een korte stilte.
Toen zei Ryan: ‘Ik kom je ophalen. Wacht buiten bij het politiebureau op me.’
‘Ryan, je hoeft niet...’
Ryan onderbrak: ‘Geen discussie. Ik ben er over een paar minuten.’
Ryan hing op. Riley stond daar de telefoon vast te houden en voelde zich plotseling alleen, moe, bang en verdrietig. Toen hing ze op en liep de rest van de weg naar de vooringang en ging naar buiten.
Het heldere daglicht kwam als een schok voor haar.
Om de een of andere reden had ze het gevoel dat het buiten nacht moest zijn; een diepe, donkere, sterrenloze nacht.
Maar vandaag was het een heldere, vrolijke lentedag, met een zacht, fris briesje en tjilpende vogels.
Weer dacht ze aan dat oude cliché...
Het leven gaat verder.
Misschien was het toch wel waar.
Maar op dit moment kon Riley het niet helpen om te voelen dat het niet waar zou moeten zijn.
Alles zou gewoon moeten stoppen met leven, dacht ze. Althans voor een tijdje.
Maar dat zou niet gebeuren en duizenden onwetende en onoplettende mensen zouden van deze perfect mooie dag genieten zonder het kwaad te voelen dat erachter schuilde.
Riley ging op de trappen van het politiebureau zitten en wachtte.
Haar gedachten waren nu vreemd onderbroken. Ze dacht helemaal nergens aan. Daar leek geen enkel punt in te zitten. Denken zou de dingen niet veranderen. Het denken zou Trudy niet tot leven brengen.
Maar de afwezigheid van gedachten deed de momenten langzaam voorbijgaan.
Het leek een eeuwigheid te duren voordat Ryan in zijn Mustang naast de stoeprand stopte. Om de een of andere reden leek Riley niet op te kunnen staan en gewoon naar de auto te kunnen lopen. In plaats daarvan liet Ryan de motor draaien, stapte uit en liep naar haar toe. Hij nam haar voorzichtig bij de arm en hielp haar overeind, leidde haar vervolgens naar de auto en hielp haar de auto in.
Er viel een ongemakkelijke stilte toen Ryan naar zijn appartement reed.
Uiteindelijk zei Ryan: ‘Riley, praat alsjeblieft met me. Vertel het me gewoon …’
Zijn stem stierf weg en Riley vroeg zich af...
Hem wat vertellen?
Waar kon ze zelfs beginnen?
Ze opende haar mond om te praten, maar de enige woorden die eruit kwamen, waren: ‘Ryan... Ik kan je niks vertellen... alles... Ik kan het gewoon niet... ‘
‘Het is goed,’ zei Ryan.
Al snel stopten ze bij het appartementengebouw en Ryan hielp haar de trap op naar zijn appartement. Ryan opende de deur en leidde haar naar binnen. Zodra ze het gezellige, aangename interieur zag, leek er iets in haar te breken.
Het verdriet wat ze al uren tegenhield, brak nu uit haar lichaam.
Snikkend zakte Riley Sweeney in de gastvrije armen van Ryan Paige.
HOOFDSTUK ZEVENENTWINTIG
Riley zat rechtop in bed en hield een glas bourbon in beide handen vast toen Ryan het appartement binnenkwam. Even voelde ze zich verward. Waarom was hij zo snel terug?
Toen besefte ze dat het later was dan ze had gedacht. Ryan’s ochtendles was al lang voorbij.
Ze kon niets bedenken om te zeggen toen hij de deur dicht deed en naar haar keek.
Riley wist dat ze er vreselijk uitzag. Ze was nog niet eens aangekleed. Ze droeg de pyjama die haar studenten-assistent uit haar studentenkamer mee had genomen, samen met een paar andere essentiële benodigdheden, kleding en studiemateriaal.
Ze verbleef nu vier dagen en nachten in het appartement van Ryan en ze wist dat het niet leuk was geweest om in haar buurt te zijn. Ze had nergens over willen praten. Zij en Ryan hadden een paar keer seks gehad en Ryan was net zo gevoelig en attent geweest als hij de eerste keer was geweest, maar Riley had er niet echt van genoten.
Ze voelde zich te gevoelloos om nog ergens van te genieten.
Het was zeker niet eerlijk tegenover Ryan. Ze vond hem elke dag steeds leuker, maar ze vond het moeilijk om überhaupt gevoelens te uiten.
Ryan keek vooral bezorgd om het glas in haar hand. Ze nam toch nog een slokje bourbon.
‘Het is zelfs nog geen lunchtijd,’ zei Ryan.
Riley keek naar de klok aan de muur.
‘Het is oké, het is één uur,’ zei ze.
‘Maar heb je voor de lunch iets gegeten? Je hebt je ontbijt vanmorgen nauwelijks aangeraakt. Je zou niet moeten drinken, Riley. ‘
Riley zuchtte. Hij had natuurlijk gelijk, en zij had geen recht om in discussie te gaan. Ze zette het glas op de bijzettafel.
Ryan ging naast haar op het bed zitten.
Hij vroeg: ‘Hoe lang is het geleden dat je uit het appartement bent geweest?’
‘Ik weet het niet,’ zei ze.
De waarheid was dat ze er vrij zeker van was dat ze niet uit het appartement was geweest sinds ze hier vrijdag was aangekomen. Ze wist zeker dat ze niet het gebouw uit was geweest.
Ryan zei: ‘Je bent gisteren niet naar de lessen geweest. Ga je vandaag niet naar de lessen? ‘
‘Ik weet het niet,’ zei Riley. ‘Nee. Ik denk het niet.’
Er viel een stilte tussen hen.
Toen stak Riley haar hand uit en greep Ryan’s hand vast. Ze voegde eraan toe: ‘Dat is geen probleem. Maak je alsjeblieft geen zorgen. Mijn cijfers zijn goed. Een paar lessen missen zal geen kwaad kunnen.’
Ryan kneep in haar hand en zei: ‘Ja, Riley, maar wanneer...?’
Hij maakte zijn vraag niet af.
Riley voelde een steek van verontwaardiging.
Ze zei: ‘Wanneer ga ik mezelf eens vermannen, bedoel je?’
‘Dat had ik je niet willen vragen,’ zei Ryan.
‘Nou, waarom niet?’ zei Riley. ‘Het is een goede vraag, nietwaar? En ik weet het antwoord niet. Hoe lang zou het moeten duren om over het vinden van het lijk van mijn beste vriendin in mijn studentenkamer heen te komen?’
Riley kon niet geloven wat ze zojuist had gezegd.
‘Het spijt me, Ryan. Ik had niet moeten zeggen... ‘
Ryan onderbrak: ‘Het is goed, Riley. Het is goed om je hart te luchten. Ik wou eigenlijk dat je nog veel vaker je hart zou luchten. ‘
Hij zweeg even en voegde eraan toe: ‘Je kunt je hart zo vaak bij me luchten als je wilt, weet je. Ik vind het prima, echt. Ik denk...’
Hij zweeg even.
‘Ik denk dat ik echt om je ben gaan geven.’
Riley schrok.
Hebben we dezelfde gevoelens voor elkaar? vroeg ze zich af.
Toen zei Ryan: ‘Maar je moet je realiseren dat je hier niet zonder professionele hulp doorheen kunt komen. Als het niet de campusbegeleiders zijn... nou, iemand. Ik kan je niet helpen. ‘
Hij zweeg even. Toen ze niets zei, voegde hij er op een ietwat bittere toon aan toe...
‘Zelfs als je met me wilde praten, wat ik denk dat je niet wilt.’
Ryan stond op van het bed en zei: ‘Ik maak iets te eten voor je klaar en ik ga mijn ogen niet van je afwenden totdat je het opeet.’
Hij pakte de bourbon en zei: ‘Dit gooi ik weg.’
Riley protesteerde bijna, maar zei al snel tegen zichzelf...
Als ik ruzie maak, dan lijk ik op een echte alcoholist.
Ze hoopte zeker dat ze niet daarin zou veranderen. Maar de waarheid was dat ze vanaf het moment dat ze hier was gekomen het grootste deel van Ryan’s bourbon had opgemaakt.
Riley keek toe terwijl hij de bourbon door de gootsteen goot. Daarna ging hij aan de slag om tosti’s te maken.
Riley kwam niet uit bed. Ze dacht na over wat hij net had gezegd...
Hij denkt dat ik professionele hulp nodig heb.
Dat moet natuurlijk volkomen duidelijk zijn geweest, althans voor hem.
Ze begreep waarom hij het gevoel had dat ze hem buitensloot. Ze had hem over veel dingen niks verteld. Ze had hem een beetje over het vinden van de lichamen van zowel Rhea als Trudy verteld. Maar niets over de uren nadat ze Trudy had gevonden. Niets over wat ze op het politiebureau had gedaan.
Hij wist dat haar moeder was overleden, maar niet dat ze was vermoord. Laat staan het feit dat Riley de moord had zien gebeuren toen ze nog maar een klein meisje was. Hij wist zeker niet hoe beelden van het bloedende lichaam van haar moeder in haar geest samenging met het lichaam van Rhea en nu met dat van Trudy.
Tegenwoordig leek het soms alsof haar verbeelding in bloed verdronk.
Wat betreft het krijgen van professionele hulp, kon ze zich niet voorstellen dat ze zomaar een oude psychiater in vertrouwen zou kunnen nemen. Misschien kon ze er met Dr. Zimmerman over praten. Of met agent Crivaro. Of zelfs met professor Hayman, die Riley veel bewonderde en die haar had geïnspireerd tot haar hoofdvak in de psychologie. Ze zouden het zeker begrijpen. En toch om met hen te gaan praten...
Ze onderdrukte een zucht en dacht...
Ik moet uit bed komen. Zelfs uit dit appartement.
En op dit moment leek dat niet zo gemakkelijk.
Ze herinnerde zichzelf eraan dat agent Crivaro eigenlijk maar een pieper oproep bij haar vandaan was. Ze had hem al een paar keer zo bereikt. De eerste keer was om hem Ryan’s telefoonnummer te geven. De tweede keer was gisteren, alleen om even contact met hem te hebben.
Hij had haar verteld dat de plaatselijke politie Harry Rampling liet gaan. De twee jongens die Harry als zijn alibi had genoemd, hadden die avond tegenstrijdige verslagen van zijn acties gegeven, maar Crivaro dacht dat dat alleen was, omdat ze zwaar dronken waren geweest. Hoe dan ook, de politie had niet genoeg bewijs om Harry vast te houden.
Toch wisten de plaatselijke agenten nog steeds zeker dat Harry de moordenaar was en ze hielden hem in de gaten. Riley maakte zich daar zorgen over. Voor zover ze wist, waren zij en agent Crivaro de enige mensen die geloofden dat de echte moordenaar nog steeds vrij rondliep. Het team uit Quantico zou moeten vertrekken als Chef Hintz besloot dat hij hun hulp niet meer nodig had.
Wat zou er gebeuren als Crivaro en zijn team weggingen?
Zouden er meer mensen sterven?
Ryan kwam terug naar het bed met twee tosti’s en twee kopjes koffie. Hij ging weer naast Riley zitten. Plots voelde ze zich overweldigd door de vriendelijkheid en het geduld dat hij haar had getoond.
En wat kreeg hij ervoor terug? Ze bracht niets in zijn leven behalve haar eigen ellende.
Hij verdient beter, dacht ze.
Ze aarzelde even en zei toen: ‘Ryan, ik moet met je over een paar dingen praten. Ik bedoel... er zijn dingen die je moet weten... over mij.’
Ryan legde zijn tosti aan de kant.
‘Je kunt me alles vertellen,’ zei hij.
Alles? dacht Riley. Ik denk dat we zullen ontdekken of dat waar is.
Ze begon bij wat voor haar het begin leek; de brute moord op haar moeder in de snoepwinkel al die jaren geleden. Ze was verrast dat ze in staat was om zo kalm over de gebeurtenis te praten die haar in het leven het meest achtervolgde.
Ryan luisterde met een beduusde uitdrukking.
‘Het spijt me,zei hij. ‘Ik had er geen idee van.’
Riley zuchtte diep.
‘Er is meer,’ zei ze.
Ze probeerde die rare nacht kort na de moord op Rhea te beschrijven. De nacht toen ze voor het eerst in de geest van de moordenaar was geglipt en in zijn voetsporen had gelopen, voelend hoe het was om zijn prooi over de campus te stalken. Ze vertelde hoe ze later in de kamer van Rhea had gestaan, zich voorstellend hoe de moordenaar zich voelde terwijl hij op Rhea’s dode en bloedende lichaam neerkeek.
Ryan zei niets terwijl ze uitlegde hoe Agent Crivaro haar door haar tot nu toe meest alarmerende ervaring had geleid. Haar angstaanjagend levendige kijkje in de psyche van de moordenaar terwijl hij Trudy charmeerde om hem in haar kamer binnen te laten.
Maar toen ze op het punt kwam om over het politiebureau te vertellen, hoe ze naar het interview had geluisterd en ervan overtuigd was dat Harry Rampling niet de moordenaar was, brak hij in.
‘Riley, stop. Dit is waanzin. Heb je jezelf wel horen praten? Je moet hier echt met iemand over praten.’
Zijn stem trilde nu van alarm.
‘Vertel je me nu dat die man van de FBI, Crivaro, mind-games met je speelde? Waarom? Gewoon voor de lol?’
Ryan klonk nu echt boos. Riley wenste dat ze het hem kon laten begrijpen.
‘Nee,’ zei ze. ‘Hij wilde mijn hulp. Hij denkt dat ik een uniek talent heb. Dr. Zimmerman denkt dat ook. ‘
‘Een talent voor wat?’ zei Ryan. ‘Voor het meeleven met koelbloedige moordenaars?’
Riley antwoordde bijna...
‘Precies.’
... maar bedacht zich.
Ryan stond op van het bed en begon te ijsberen.
‘Riley, ben je blind of zo? Wat Crivaro je heeft aangedaan, was verkeerd. Hij was je aan het uitbuiten, maakte misbruik van je kwetsbaarheden. Ik betwijfel of het zelfs legaal was. Je moet een klacht indienen.’
Riley was nu echt geschokt.
Was ik uitgebuit? vroeg ze zich af. De mogelijkheid was nog geen seconde bij haar opgekomen.
Sterker nog, ze zou het zo weer doen als Agent Crivaro wilde dat ze dat deed.
Ze had het gevoel dat ze alles zou doen om de man te pakken die Rhea en Trudy had vermoord.
Ze was zelfs bereid om de moordenaar te wórden, althans voor even.
Wat zegt dat over mij? dacht ze.
Uiteindelijk vroeg ze: ‘Ryan, wat doen we hier?’
Ze was niet verrast toen hij niet antwoordde. Het was echt een grote vraag, die ze nooit hadden besproken tijdens de dagen die ze samen hadden doorgebracht.
Toen zei ze: ‘Ryan, ik vind je echt heel leuk.’
Ryan sloeg zijn arm om haar heen en hield haar dicht tegen zich aan.
‘Ik vind jou ook echt heel leuk,’ zei hij.
Riley trok zichzelf voorzichtig uit zijn omhelzing.
‘Ik weet niet waarom je me leuk vindt,’ zei ze. ‘Ik ben niet op mijn best. Eigenlijk ben ik zo’n beetje een wrak. En je bent zo aardig voor me...’
Haar woorden vielen weg.
‘Wat probeer je te zeggen?’ vroeg Ryan.
Riley wist het niet zeker. Maar ze wist dat het iets belangrijks was. En dat het gezegd moest worden. Ze worstelde om de juiste woorden te vinden.
‘Je bent een slimme jongen, Ryan, en je gaat het echt maken in het leven. Maar vertel me de waarheid. Op dit moment maak je je zorgen, toch? Je vraagt je af hoe je je cijfers kunt bijhouden nu ik er ben en je afleidt, nu je voor mij moet zorgen en alles. Je voelt je alsof je met me opgescheept zit. Je zou... Ík zou... alles kunnen verpesten, je hele toekomst.’
Ryan schudde zijn hoofd.
‘Riley, dat is niet...’
Riley onderbrak hem: ‘Het ís waar en we weten het allebei.’
Ze waren allebei even stil. Riley zag aan zijn uitdrukking dat ze bij de waarheid in de buurt was gekomen.
Ten slotte zei Ryan aarzelend: ‘Misschien... zou het het beste zijn... als we dit... een soort van tijdelijk zouden houden.’
Riley kon het niet helpen dat ze zich gestoken voelde.
Wat had ik verwacht dat hij zou zeggen? vroeg ze zich af.
Riley probeerde de bitterheid uit haar stem te houden en zei: ‘Ik denk... misschien dat ik hier nu weg moet gaan.’
Er viel nog een stilte tussen hen.
Hij is het niet oneens, besefte Riley.
In feite voelde ze dat hij zich nu bewust van haar losmaakte.
Het was een emotionele gave die ze nog nooit in hem had opgemerkt. Vreemd genoeg kon ze het niet laten hem daarvoor te bewonderen. Ze dacht dat het hem ooit zou helpen om een echt goede advocaat te worden.
Ten slotte zei Ryan: ‘Luister, misschien kunnen we het later nog eens proberen, als je al deze dingen uit hebt...’
Terwijl Ryan’s stem vervaagde, merkte Riley weer dat ze zich herinnerde wat haar vader haar telefonisch had gezegd...
‘Je bent niet gemaakt voor een normaal leven. Het zit niet in je aard.’
Nu raakten die woorden haar als een bliksemschicht.
Hij heeft zo gelijk.
Papa heeft gelijk.
Ze zei tegen Ryan: ‘Ja, misschien later.’
Toen stond ze op van het bed.
Ze zei: ‘Ik moet me aankleden. Ik moet nu gaan.’
Ryan’s mond was opengevallen.
‘Waar ga je heen?’ vroeg hij.
Riley beantwoordde zijn vraag niet. De waarheid was dat ze nog steeds met die vraag worstelde.
In plaats daarvan zei ze: ‘Eerst moet ik je telefoon gebruiken.’
Ze nam de telefoon op, belde een taxibedrijf en vroeg een taxi om binnen tien minuten naar Ryan’s adres te komen.
Toen ze ophing, liep Ryan te ijsberen.
‘Riley, je hoeft geen taxi te nemen. Ik kan je overal heen brengen waar je maar wilt.’
Riley negeerde hem, pakte wat kleren op en liep naar de badkamer. Ze was binnen enkele minuten aangekleed en klaar. Ze pakte haar toiletartikelen, kwam toen naar buiten en pakte de rest van haar spullen.
Ryan leek nu echt van streek te zijn.
‘Riley, praat alsjeblieft met me. Waar gaat het in vredesnaam allemaal over? Waar ga je naar toe?’
Riley liep naar hem toe en gaf hem een echte liefdevolle, zorgzame kus.
‘Maak je om mij maar geen zorgen,’ zei ze. We houden contact.’
Zonder nog een woord te zeggen liep ze het appartement uit en verliet het gebouw. De taxi stond al op haar te wachten.
Toen ze instapte, vroeg de chauffeur: ‘Waarheen?’
Riley aarzelde even. Ze voelde zich vreemd duizelig en bang, alsof ze op het punt stond van een klif af te stappen.
Ze zei: ‘Ik moet naar de dichtstbijzijnde locatie met een autoverhuur.’
‘Is goed,’ zei de chauffeur.
Hij startte de meter en begon te rijden.
Riley vroeg zich af of ze haar verstand had verloren.
Misschien wel, dacht ze.
Of misschien is het iets heel veel ergers dan dat.
De waarheid was dat ze het echt niet wist, en ze had het gevoel dat ze helemaal niets meer begreep, al helemaal zichzelf niet.
En hoezeer de gedachte haar ook verafschuwde, ze kon slechts één persoon bedenken die ze echt wilde zien.
Ze moest haar vader gaan bezoeken, nu meteen.
HOOFDSTUK ACHTENTWINTIG
Nadat de taxi haar had afgezet, ging Riley snel akkoord met een van de goedkoopste auto’s van het verhuurbedrijf. Het was een versleten, kleine hatchback, een voertuig zonder franje, zelfs in zijn betere dagen en die dagen lagen ver in het verleden. Maar in ieder geval kon Riley zich de 1-dags verhuur van deze veroorloven.
Na slechts enkele minuten op de weg begon de motor een beetje te brommen. Het leek bijna alsof de auto terughoudend en ongerust was, net zoals Riley zich zelf voelde.
Riley’s bezoeken aan de blokhut van haar vader waren zelden goed afgelopen. Haar vader was allesbehalve een vriendelijke, koesterende aanwezigheid in haar leven of in het leven van iemand anders.
Dus waarom ga ik daarheen om hem te zien? vroeg ze zich af. Toen lachte ze zachtjes, zich realiserend dat ze zich dat elke keer afvroeg als ze deze berg opreed.
Misschien, omdat hij het enige levende familielid was dat ze in de buurt had. Ze wist op dit moment niet eens waar haar oudere zus was en er was niemand anders.
Ze wist nog niet zeker of dat reden genoeg was. Maar ze was ervan overtuigd dat dit bezoek belangrijk was.
Het was tenminste geen lange rit. Na een korte tijd naar het westen te zijn gegaan, verliet Riley de hoofdweg en volgde de landwegen waar de Appalachen om haar heen schuin afliepen. De dag was aangenaam en warm, dus deed ze het raam open en ademde de schone, verfrissende lentelucht in. Ze genoot altijd van het uitzicht van familieboerderijen, rotsachtige bergpassen en stromende beekjes.
Ze passeerde voor haar laatste steile klim naar de blokhut van haar vader slechts een klein stadje genaamd Milladore.
Toen sputterde de auto een paar keer. Riley klopte op het dashboard en zei hardop: ‘Kom op, makker. We kunnen hier allebei doorheen komen. Het moeilijkste is om er te komen. De terugweg gaat helemaal bergafwaarts. Dat zal gemakkelijk zijn.’
Of niet? vroeg ze zich af. Voor de auto misschien.
Maar misschien niet voor haar. Ze hoopte dat ze de blokhut niet met een bitter, boos en verloren gevoel zou verlaten, zoals ze in het verleden zo vaak had gedaan.
De laatste bocht ging over een bochtige onverharde weg die op het terrein van haar vader eindigde. Zijn kleine blokhut kwam in zicht, staande in een kleine open plek die uit het dichte omliggende bos was uitgehouwen.
Riley had geen idee hoe lang de blokhut daar al stond. Haar vader had het gekocht toen hij vanuit de mariniers met pensioen ging. Hij had het zelf gerepareerd. Hij had de oude waterbron opgeruimd en de bekleding ervan hersteld. Er was hier geen elektriciteit, maar ze wist dat hij het zo prettig vond. Hij had ervoor kunnen zorgen dat er elektriciteit en telefoonlijnen in de buurt waren om zich mee te verbinden, maar hij had de moeite niet genomen.
Toen ze dichterbij kwam, zag ze haar vader naast een grote boomstronk staan. Hij had een stapel korte stammen die hij op de boomstronk opsplitste in kleinere stukken. Hij stopte nauwelijks van zijn werk terwijl Riley de auto parkeerde. Hij keek amper in haar richting.
Je zou denken dat ik hier elke dag kwam, dacht Riley.
Hij stopte niet met werken toen ze uitstapte en naar hem toe liep.
Hij was een krachtig gebouwde man van eind vijftig die zowel zijn militaire kapsel als zijn militaire houding had behouden. Riley voelde in zijn fysieke houding altijd veel woede en felle onafhankelijkheid.
‘Hoi papa,’ zei ze.
Hij wierp een blik op haar, knikte en splitste nog een blok.
Riley onderdrukte een zucht. Het was een bekende taak om haar vader eruit te lokken, om zijn aandacht te trekken, zelfs om hem ertoe te brengen haar aanwezigheid te erkennen.
Riley merkte op dat er een nieuw bedrijfsvoertuig aan een kant van de blokhut geparkeerd was.
‘Ik zie dat je een nieuwe wagen hebt,’ zei ze.
‘Ja, ik vond het vreselijk om het geld uit te geven,’ zei hij, hij stopte even en veegde zijn voorhoofd af. ‘Maar de andere was ermee uitgescheden.’
Toen slaakte hij een harde, raspende lach.
‘Weet niet waarom,’ zei hij. ‘Ik ben er nooit ergens anders mee naar toe gereden dan naar de kerk.’
Riley was verrast zichzelf om de grap te voelen glimlachen. Papa was allesbehalve een kerkganger. Maar hij had een zwaar voertuig nodig om door deze bergen te navigeren, vooral bij zwaar weer.
Hij ging weer verder met zijn werk. Riley sloeg haar armen over elkaar en keek even naar hem.
Ze zei: ‘Moet je echt in deze tijd van het jaar brandhout hakken?’
‘Ja, als ik de winter wil overleven. Daar heb ik veel hout voor nodig. Je kan niet snel genoeg met hakken beginnen. En het hout heeft tijd nodig om te drogen.’
Riley liep naar hem toe en stak haar hand uit.
‘Zal ik je even een pauze geven?’ stelde ze voor.
Papa gaf haar gewillig de bijl. Riley zette een houtblok rechtop op de boomstronk, bracht de bijl omhoog en spleet netjes het hout. Ze schrok ervan hoe goed de uitbarsting van inspanning voelde. Haar vader had haar geleerd om houtblokken te splijten vanaf het moment dat ze groot genoeg was om een bijl te hanteren. Nu besefte ze dat ze dit soort hersenloze fysieke inspanning had gemist.
Papa zette zijn handen op zijn heupen en keek naar haar terwijl ze werkte. Hij glimlachte zelfs een beetje.
Hij zei: ‘Is dit geen schooldag? Of ben je met school gestopt? ‘
‘Nee, ik zit nog steeds op dat verdomde college, om dat nutteloze diploma te halen waarvan je denkt dat ik het niet zou moeten halen. Ik voelde gewoon een soort drang om hierheen te komen en je te zien.’
‘Dat is heel aardig van je,’ zei hij.
Riley schrok van een vleugje zachtheid in zijn stem.
Hij klinkt bijna alsof hij het meent, dacht ze.
Riley splitste nog een paar blokken, toen haar vader zei: ‘Ik heb gehoord dat er weer een moord is gepleegd.’
Riley plantte de bijl in de boomstronk en draaide zich naar hem toe.
‘Hoe ben je erachter gekomen?’ zei ze. ‘Ik dacht dat je op de achtergrond bleef.’
Hij haalde zijn schouders op alsof hij onbezorgd probeerde te kijken.
‘Dat doe ik ook vrij veel. Maar ik ga zo nu en dan naar Milladore, dan koop ik een krant en kijk wat nieuws op tv in de VFW-bar. Ik heb er toevallig iets van gehoord.’
Die woorden trokken echt de aandacht van Riley...
‘Ik heb er toevallig iets van gehoord.’
Ze voelde dat hij niet ‘toevallig’ iets had gedaan.
Vanaf het moment dat ze voor het laatst met hem had gesproken en hem over de moord op Rhea had verteld, moet hij waarschijnlijk meer tijd in Milladore hebben doorgebracht om het nieuws van Lanton in de gaten te houden.
Hij maakte zich zorgen om mij, besefte ze.
Ze stonden elkaar even aan te kijken.
Hij vroeg: ‘Nog een vriendin van je?’
Riley knikte, vastbesloten om geen enkele emotie te tonen.
‘Mijn kamergenoot, Trudy.’
‘Verdomme,’ zei haar vader.
‘Ik heb haar lichaam gevonden. En ik was de tweede persoon die het lichaam van het andere meisje vond. Allebei hun kelen waren doorgesneden.’
‘Verdomme,’ herhaalde hij.
Toen draaide papa zijn hoofd naar het bos en zei niets.
Nou, ik denk dat dat alles is wat we erover gaan zeggen, dacht ze met een flits van teleurstelling.
Ze vond dat ze beter moest weten dan van papa te verwachten dat hij langer dan een minuut of twee bezorgdheid over haar veiligheid uitte.
Ze reikte naar de bijl om weer met hakken te beginnen. Plots voelde ze de arm van haar vader strak om haar keel slaan. Voordat ze het wist, lag ze plat op haar rug op de grond. Haar vader plantte zijn knie op haar borst en hield een jachtmes tegen haar keel. De punt van het mes voelde scherp tegen haar huid.
Riley snakte naar adem van afgrijzen.
Ze vroeg zich af...
Is hij gek geworden?
Gaat hij me vermoorden?
HOOFDSTUK NEGENENTWINTIG
Riley lag vastgepind door haar vader en voelde zich als een klein gevangen dier dat in de ogen van een overweldigend roofdier staarde. Even bewogen ze geen van beiden. Hij hield het mes volkomen stabiel tegen haar keel.
Riley’s gedachten raasden.
Waar was het mes vandaan gekomen?
Toen herinnerde ze zich; haar vader droeg altijd een jachtmes aan zijn enkel vastgebonden. Hij had het zo snel gepakt dat ze het niet eens had opgemerkt.
Maar waarom viel hij aan?
Ze had geen idee. Maar als hij van plan was om haar te vermoorden, dan kon ze hem nu niet stoppen.
Hun blikken hielden elkaar vast. Ze zag geen bloedlust in zijn ogen. Zijn uitdrukking was grimmig, maar nauwelijks moorddadig; slim, niet gek.
Even plotseling als hij haar had neergeslagen, trok hij het mes weg, haalde zijn knie van haar borst en stond op.
Hij zei: ‘Je bent dood, meisje. Of dat zou je tenminste moeten zijn. Ik zou zeggen dat je het verdiend te zijn.’
Riley kwam beverig van de grond.
‘Waar sloeg dat in vredesnaam op?’ blafte ze.
‘Vertel jij het maar,’ zei haar vader. ‘Eerst is er een goede vriendin van je vermoord. Toen was het je kamergenoot. Wat is er met je aan de hand? Heb je er weleens bij stilgestaan dat je net zo als wie dan ook de volgende kan zijn?’
Riley kneep haar ogen samen van verbazing.
Nee, daar heb ik helemaal niet bij stilgestaan, besefte ze.
Ze was zo gebroken door de beide moorden, vooral die van Trudy en zo geobsedeerd door wat ze kon leren over de geest van de moordenaar dat ze niet eens aan haar eigen veiligheid had gedacht.
Haar vader schudde zijn hoofd met een gegrom van afkeuring.
‘Als dat het beste is wat je kunt doen, dan ben je er zeker geweest,’ zei hij.
Nu stond hij tegenover haar arm met zijn benen iets uit elkaar. Hij gooide het mes naar haar toe. Riley was een beetje verrast en opgelucht, dat ze het netjes bij het handvat ving. Toen zwaaide haar vader met zijn armen.
‘Kom op,’ zei hij. ‘Val me aan.’
Gevoed door de recente adrenalinestoot en door toenemende woede, hief Riley het mes op en stormde op hem af. Het kon haar niet schelen of ze hem verwondde.
In een flits werd ze aan alle kanten door een verblindende wirwar van slagen belaagd en bevond ze zich weer op de grond.
‘Wat voor manier van vechten is dat in godsnaam?’ vroeg ze hijgend, terwijl hij haar overeind hielp.
‘Het heet Krav Maga,’ zei haar vader. ‘Het is een Israëlisch vechtsysteem.’
Hij sneed in de lucht met wilde en agressieve bewegingen terwijl hij uitlegde: ‘Het is in de jaren vlak voor de Tweede Wereldoorlog ontstaan. Joden in Oost-Europa gebruikten het om zich tegen fascistische aanvallers te verdedigen. Het combineert elementen van verschillende disciplines, waaronder Aikido, judo en karate. Maar meestal is het gewoon keihard straatvechten. Alles mag, alles wat werkt. Daarom bevalt het me.’
Riley stond met haar mond open naar zijn gebaren te kijken.
Het drong tot haar door dat ze toch goede redenen had gehad om hier naar toe te komen.
Ze herinnerde zich opnieuw wat haar vader haar aan de telefoon had gezegd...
‘Je bent niet gemaakt voor een normaal leven. Het zit niet in je aard.’
Ondanks haar eerdere twijfels om hier zelfs maar naar toe te komen, begon deze reis zin te krijgen. Er waren dingen die haar vader haar kon leren en misschien niet alleen over vechten.
Misschien kon hij haar helpen om zichzelf te begrijpen.
Op dit moment was hij duidelijk aan het wachten om te zien hoe ze zou reageren.
Riley zei: ‘Laat me zien wat ik had moeten doen toen je me aanviel.’
Haar vader leidde haar door een reeks gewelddadige bewegingen. Allemaal langzaam en voorzichtig uitgevoerd om geen letsel te veroorzaken. Beetje bij beetje begon ze bepaalde manoeuvres onder de knie te krijgen.
Ze volgde zijn instructies op en kwam in slow motion in beweging toen hij een arm om haar nek sloeg en het mes met de andere hanteerde. Ze bracht een arm naar beneden alsof ze hem in zijn kruis zou slaan en greep hem bijna gelijktijdig met haar andere hand bij zijn haar en trok hem terug, waarna ze uiteindelijk weer van hand wisselde om hem in het gezicht te slaan, zijn greep te verbreken en hem achteruit te dwingen terwijl het mes uit zijn hand vloog.
‘Niet slecht,’ snauwde hij. ‘Nu versnellen.’
Ze voerden dezelfde reeks verschillende keren uit, elke keer een beetje sneller dan ervoor. Riley was bijna gealarmeerd over hoe snel het voor haar natuurlijk begon te lijken.
Toen liet haar vader haar zien hoe ze met een aantal mogelijke aanvallen om moest gaan; duwen, aanvallen en van achteren en van voren gegrepen worden. Terwijl ze elke situatie doorwerkten, legde hij de kernideeën van Krav Maga uit.
‘Pure agressie is het belangrijkste,’ zei hij. ‘In de meeste soorten gevechten doe je verdedigen en aanvallen afzonderlijk. Met Krav Maga doe je beide gelijktijdig en beweeg je snel. Je geeft je tegenstander geen tijd om te ademen. En je stopt niet voordat hij verzwakt of dood is. Als iemand je echt wil vermoorden, dan kun je hem beter eerst vermoorden en er klaar mee zijn. Het is geen spel.’
Riley was zowel gefascineerd als bang voor de felheid van Krav Maga. Het was tenslotte gebaseerd op straatgevechten. Ze leerde dat het idee was om de meest gevoelige delen van het lichaam van een tegenstander aan te vallen; ogen, keel, kruis, zonnevlecht, enzovoort en die zo snel mogelijk veel fysieke schade toe te brengen. Je pakte ook alle voorwerpen die je tijdens een gevecht kon gebruiken; stenen, flessen, stokken of iets anders dat binnen handbereik lag.
Nadat hij Riley een bijzonder meedogenloze manoeuvre had geleerd, draaide haar vader zich plotseling om en liep weg.
‘Ik denk dat het tijd is dat je weer naar school gaat,’ zei hij. ‘En het is tijd voor mij om weer aan het werk te gaan.’
Hij draaide zich om en liep terug naar de boomstronk waar hij boomstammen had staan splijten.
Riley voelde zich verbijsterd.
‘Dat is alles?’ zei ze. ‘Dat is alles wat je me gaat leren?’
Papa pakte zijn bijl op, wierp een blik op haar en haalde zijn schouders op.
‘Waarvoor denk je dat ik hier ben?’ zei hij.
Dat is een goede vraag, dacht Riley.
Terwijl papa een houtblok opstelde om te splijten, zei hij: ‘Als je wilt leren vechten, neem dan wat lessen. Je kunt het niet allemaal in één middag leren.’
Terwijl hij met de bijl zwaaide, voegde hij eraan toe: ‘Zoals je kunt zien, ben ik bezig om me klaar te maken om de winter te overleven.’
Riley stond op het punt om te protesteren, maar besefte al snel dat het zinloos was.
Haar vader hakte hout met een meedogenloos ritme.
Het is alsof ik hier niet eens meer ben, dacht ze.
Ze zei: ‘Nou, tot ziens, papa.’
Toen voegde ze er met wat bittere sarcasme aan toe: ‘Het was geweldig je te zien.’
Hij antwoordde niet, maar bleef houtblokken splijten.
Toen Riley weer in haar auto stapte en wegreed, voelde ze haar ogen een beetje prikken.
Niet huilen, verdomme, zei ze tegen zichzelf.
Wat had ze dan verwacht dat er zou gebeuren? Dacht ze dat een kleine man tot man gevechtstraining hun relatie op magische wijze ten goede zou veranderen?
De auto leek het tenminste beter te doen toen ze hem over de bochtige weg de berg af reed. Toen ze het prachtige landschap opnieuw in zich opnam, vroeg ze zich af...
Was het het waard?
Had ik de moeite moeten nemen om hierheen te komen?
Terwijl ze erover nadacht, begon ze te beseffen dat het antwoord ja was.
Ze had een aantal nuttige zelfverdedigingstactieken geleerd, maar ze had ook iets anders geleerd, iets dat moeilijker was om haar vinger op te leggen.
Toen herinnerde ze zich iets dat haar vader een tijdje geleden tegen haar had gezegd...
‘Als iemand je echt wil vermoorden, dan kun je hem beter eerst vermoorden en er klaar mee zijn.’
De pure agressiviteit van Krav Maga was al in haar systeem gedrongen.
‘Het is geen spel.’
En door dat grimmige feit te begrijpen, voelde ze zich op de een of andere manier dichter dan ooit bij de moordenaar zelf.
*
Riley’s humeur begon tijdens de korte rit naar huis te dalen.
Nu had ze echte, gewone, dagelijkse problemen om mee om te gaan.
Ze had haast gehad om het appartement van Ryan te verlaten, om weg te komen voordat de dingen tussen hen erger werden. Toen was ze gefocust op het bezoeken van haar vader en op alles wat daar was gebeurd. Gedurende dat alles had ze niet serieus nagedacht over waar ze nu zou gaan wonen.
Ze wist maar één ding zeker. Ze zou nooit meer in de studentenkamer kunnen slapen die ze met Trudy had gedeeld. Misschien zou ze, als ze haar de studenten-assistent van haar verdieping belde, een andere kamer toegewezen kunnen krijgen met een andere kamergenoot. Maar het idee om zelfs een voet in het studentenhuis te zetten, maakte dat haar maag zich omdraaide.
Vroeg of laat zou ze natuurlijk geen keus hebben. De meeste van haar kleren en spullen lagen nog in die kamer en ze zou ze op de een of andere manier moeten pakken. Ondertussen waren de weinige benodigdheden die ze naar het appartement van Ryan had meegenomen, toiletartikelen, boeken en kledingstukken, bij haar in de auto.
Ik ben als een soort nomade, dacht ze terwijl ze Lanton binnenreed.
Maar waar zou ze nu verblijven? Ze kon niet eens in de auto slapen, die ze alleen voor vandaag had gehuurd.
Toen ze het parkeerterrein van het verhuurbedrijf opreed, herinnerde ze zich iets. Een paar dagen geleden had ze Gina vanuit Ryan’s huis gebeld. Gina had gezegd dat zij en haar kamergenoot, Cassie, het studentenhuis ook niet meer aankonden en dat ze een andere plek hadden gevonden om te verblijven. Ze had Riley hun nieuwe telefoonnummer gegeven.
Waar ze nu ook wonen, zouden ze plaats voor Riley kunnen maken?
Ze leverde de autosleutels in bij het verhuurkantoor en kreeg haar borg terug. Toen sleepte ze haar tassen met spullen buiten het gebouw, waar ze een telefooncel had gezien. Ze draaide het nummer dat Gina haar had gegeven.
Een onbekende vrouwelijke stem beantwoordde de telefoon.
‘Hallo?’
Riley stamelde ongemakkelijk: ‘Ehm... kan ik met Gina Formaro spreken?’
‘Mag ik vragen met wie ik spreek?’
De stem klonk niet al te vriendelijk.
‘Riley Sweeney,’ zei ze.
‘Ik ga kijken.’
Riley hoorde het geratel van de ontvanger die werd neergezet. Toen hoorde ze stemmen en kloppen. Eindelijk kwam het welkome geluid van Gina’s stem.
‘Hé, Riley! Alles goed? Hoe gaat het met die kerel van je? ‘
Riley slikte een beetje.
‘Eh, het liep niet zo lekker met Ryan, en ik...’
Ze aarzelde en voelde zich steeds beschaamder worden.
Toen zei ze: ‘Gina, ik kan niet terug naar het studentenhuis.’
Gina slaakte een sympathiek klinkende zucht.
‘Ik snap je,’ zei ze. ‘Cassie en ik voelen hetzelfde.’
Riley zei: ‘Ik vroeg me af... waar woon jé tegenwoordig?’
Gina zei: ‘Herinner je je Stephanie White en Aurora Young? Ze woonden tot vorig jaar op onze verdieping in het studentenhuis.’
Riley herinnerde zich Stephanie en Aurora. Ze hadden een hekel aan het leven in het studentenhuis en hadden besloten om een goedkope plek buiten de campus te zoeken.
Gina ging verder: ‘Nou, Cassie en ik zijn bij hen gaan wonen. Het wordt een beetje druk en de gemoederen lopen af en toe hoog op. Toch lijkt het erop dat het goed komt, met ons vieren om de huur te betalen en zo.’
Riley onderdrukte een ontmoedigde zucht.
Daar wonen al vier meisjes, dacht ze.
Het leek zinloos om te vragen of ze bij hen kon wonen.
Maar toen zei Gina: ‘Wacht even, ik ga met Steph praten. Ze is een soort moeder de gans hier.’ Ze voegde er fluisterend aan toe: ‘Ze is een soort tiran, als je de waarheid wilt weten.’
Weer hoorde Riley de telefoonhoorn ratelen en toen praatte Gina met iemand die klonk als het meisje dat de telefoon in de eerste plaats had beantwoord.
Eindelijk kwam Gina weer aan de telefoon.
‘Steph zegt dat je in kunt trekken. We hebben een kleine kamer op zolder die niemand gebruikt. We kunnen jouw deel van de huur berekenen als je hier aankomt.’
Riley ademde plotseling gemakkelijker.
‘Oh, bedankt,’ zei ze. ‘Dat zou geweldig zijn.’
‘Waar ben je? Dan kom ik je ophalen. ‘
Riley was bijna vergeten dat Gina een auto had. Misschien begon haar geluk ten goede te keren. Ze vertelde Gina dat ze bij het autoverhuurbedrijf was, en ze beëindigden het gesprek.
Riley hing geflankeerd door haar tassen met bezittingen tegen de muur van het autoverhuurgebouw. Ze werd plotseling door een golf van hulpeloosheid en zinloosheid gegrepen terwijl ze dacht...
Ik moet op een soort tasjesdame lijken.
En in zekere zin kon ze het niet helpen om te denken dat dat zo ongeveer was wat ze was...
Gewoon een zwerver die hoopt dat mensen aardig voor me zullen zijn.
Ze onderdrukte een snik en knipperde haar tranen weg.
Het zou niet goed zijn om te huilen wanneer Gina zou arriveren.
Het leek zo moeilijk om zich te herinneren hoe ze zich pas geleden had gevoeld, zo agressief met haar vader te sparren, zich echt krachtig voelend.
Ze voelde zich nu zeker niet krachtig. Ze had het gevoel dat een zuchtje windje haar als een stofje weg zou kunnen voeren.
Ze herinnerde zichzelf eraan...
Hij is er nog steeds.
En ze voelde in haar onderbuik dat ze op een of andere manier het lot had om hem op een dag te confronteren.
En wanneer die dag komt...
Ik moet sterk zijn, dacht ze.
HOOFDSTUK DERTIG
Hoewel Riley wist dat de fysieke aanval op komst was, voelde ze zich toch griezelig kalm.
Zelfs haar ademhaling was perfect onder controle.
Terwijl haar grotere aanvaller haar aanviel en haar linkerpols vastgreep, werden Riley’s eigen bewegingen griezelig dansachtig. De tijd leek te vertragen.
Is dit echt vechten? dacht ze.
Het leek meer op dromen.
Ze draaide haar eigen linkerhand in een kleine, sierlijke halve cirkel en draaide zijn hand van haar pols los. Toen pakte ze zijn hand met haar rechterhand vast en bewoog op een subtiele manier tegelijkertijd haar heupen, handen en voeten. Ze hief haar rechterhand op tot zijn elleboog en tilde die over zijn hoofd.
Zijn hele lichaam draaide zich naar voren alsof hij bij zijn middel omklapte. Hij viel op zijn knieën en zij hield zijn arm achter zijn nu hulpeloze lichaam omhoog.
Zowel Riley als haar aanvaller bevroren even in die positie.
Toen liet ze hem gaan en stond hij op en glimlachte naar haar; een beetje flirterig, dacht ze.
Niet dat ze het erg vond.
Ze vond hem charmant, knap en sympathiek.
Dit was de eerste keer dat Riley de Aikido-les in het gymnasium van de campus bijwoonde. Toen ze hier aankwam, was ze verrast om te ontdekken dat de gecertificeerde instructeur haar professor psychologie, Brant Hayman was.
Professor Hayman riep de klas toe: ‘Oké, iedereen wissel van uke en toris.’
Riley had genoeg Aikido terminologie geleerd om te weten dat hij alle partners in de kamer vertelde om van rol te wisselen. De uke was de aangewezen aanvaller en de tori was de aangewezen verdediger.
Nu was het Riley’s beurt om de uke te zijn.
Zij en haar partner hadden net zoveel tijd aan het leren aanvallen en vallen besteed als aan het leren van de verdedigingsmanoeuvre.
Op bevel van professor Hayman stak ze haar hand uit en greep ze de pols van haar partner vast en hij draaide zijn eigen hand precies zoals ze dat een moment eerder zelf had gedaan. Ze voelde haar greep loskomen en voelde toen zijn rechterhand naar haar elleboog komen. Haar hele lichaam werkte samen met het zijne terwijl hij haar elleboog over haar hoofd tilde en ze op haar knieën gleed.
Ze bevroren weer. Deze keer hield haar partner haar arm achter haar omhoog.
‘Heel goed,’ riep professor Hayman naar de klas. ‘Laten we nu wat meer ademhalingsoefeningen doen.’
Riley, haar partner en de andere tien mensen in de les gingen in rijen staan. Professor Hayman begon hen door een oefening van zachte armbewegingen vergezeld van diepe ademhaling te leiden. Hayman had eerder uitgelegd dat deze oefening helemaal over het vergroten van iemands Chi ging; een Aziatisch concept dat met energie en flow te maken heeft.
Terwijl Riley ademde en bewoog, vroeg ze zich af...
Geloof ik echt in al deze dingen?
Gedurende de hele les gebruikte Hayman woorden die volgens haar niets met vechten te maken hadden: harmonie, creativiteit, geest en zelfs vrede.
Ze vond het allemaal vreemd en onbekend.
De korte Krav Maga les die haar vader haar enkele dagen geleden had gegeven, ging helemaal over pure agressie, snel en wreed aanvallen. Er was niets wreeds aan wat ze nu aan het doen was.
Toch moest ze toegeven dat alles wat ze deed heel goed voelde. Het gaf haar een ontspannen en energiek gevoel.
Naarmate de les vorderde, leidde professor Hayman hen door nog meer manoeuvres afgewisseld met ademhalingsoefeningen. Uiteindelijk eindigde de les net zoals het was begonnen, met formele groepsbuigingen.
Toen de andere studenten de sportschool verlieten, liep Riley naar professor Hayman toe om met hem te praten.
Hij glimlachte en zei: ‘Hallo, Riley. Wat vind je van Aikido?’
‘Ik weet het niet zeker,’ gaf ze toe.
Haymans fronste met zijn voorhoofd.
‘Wat zit je dan dwars?’ vroeg hij.
Riley dacht even na en zei toen: ‘Nou, niet om lomp over te komen, maar... zal dit gedoe me echt helpen als ik fysiek aangevallen wordt?’
Hayman glimlachte opnieuw.
‘Dat is een goede vraag,’ zei hij.
‘Nou?’
Hayman keek nogal dromerig weg.
‘Vertel me eens, Riley,’ zei hij. ‘Als je bijvoorbeeld in een donker steegje aangevallen wordt, zou het dan niet goed zijn om de agressie van je aanvaller tegen hem zelf te kunnen keren? Om de confrontatie te beëindigen zonder te hoeven vechten?’
Riley kon het niet helpen om een beetje te grijnzen.
Ze zei: ‘Ik denk dat ik hem net zo snel tot moes zou slaan.’
Ze was opgelucht toen Hayman hartelijk lachte.
‘Nou, dat zou ook wel werken, denk ik,’ zei hij.
Zijn gelach stierf weg en hij voegde eraan toe: ‘Welke weg je kiest, is aan jou. Het ding is, Aikido is net zo goed een fílosofie als een zelfverdedigingssysteem. Je zou het zelfs een manier van leven kunnen noemen. Een leven waarin geweld en agressie, met elke ademhaling, in je handen verdampen.’
Riley wist niet hoe ze daarop moest antwoorden.
Uiteindelijk voegde professor Hayman eraan toe: ‘Probeer het een paar lessen. Kijk of je het wat gaat vinden. Of het nu wel of niet gebeurt, ik ben blij je in mijn les te hebben. Je bent altijd een plezier om te onderwijzen, Riley. ‘
Riley voelde zichzelf een beetje blozen. Ze herinnerde zich iets dat Trudy ooit over haar had gezegd...
‘Riley maakt graag indruk op professor Hayman. Ze heeft een oogje op hem.’
Terwijl ze naar haar knappe leraar stond te kijken, vroeg Riley zich af...
Heb ik een “oogje” op hem?
Als dat zo was, dan kon ze dat maar beter voor zichzelf houden. Professor Hayman leek niet het soort professor die een relatie met een studente zou beginnen. En als hij wel zo’n soort professor wás, dan wist Riley dat ze uit zijn buurt moest blijven.
Ze nam afscheid en liep de sportschool uit.
Ze zag dat er iemand in de gang op haar stond wachten; de jongen die tijdens de les haar sparringpartner was geweest.
Hij grijnsde verlegen naar haar en zei: ‘Ik denk niet dat we echt aan elkaar zijn voorgesteld. Ik ben Leon Heffernan.’
‘Ik ben Riley Sweeney,’ zei ze en stak haar hand uit om die van hem te schudden. ‘Ben je een student hier bij Lanton?’
‘Ja, ik heb filosofie als hoofdvak. En jij?’
‘Psychologie.’
Leon schuifelde zenuwachtig met zijn voeten en zei toen: ‘Luister, ik hoop dat je het niet erg vindt dat ik het vraag... maar wil je misschien ergens een kopje koffie of zoiets gaan drinken?’
Riley besefte dat ze dat heel graag zou willen doen, maar helaas had ze met Gina afgesproken dat ze haar met de auto op zou halen. Ze moesten voor hun huisgenoten boodschappen doen.
‘Sorry, ik ben bang dat ik nu niet kan,’ zei ze.
Maar toen kwam er iets bij haar op.
Ze zei: ‘Mijn huisgenoten en ik plannen voor vanavond een groot feest. Vrijwel alles en iedereen is uitgenodigd. Heb je zin om ook te komen? Als je het niet te druk hebt, bedoel ik?’
Leon’s ogen twinkelden.
‘Bedankt, dat klinkt geweldig,’ zei hij.
Riley schreef het adres op een stuk papier en gaf het aan hem. Toen hoorde ze een auto buiten het gebouw toeteren.
‘Daar is mijn lift, dus ik moet gaan,’ zei ze. ‘Ik zie je vanavond.’
Ze haastte zich de deur uit en stapte in Gina’s auto.
Gina bromde: ‘Ik dacht dat je nooit naar buiten zou komen.’
‘Sorry, ik werd een beetje opgehouden,’ zei Riley.
Ze voegde er voor zichzelf aan toe...
Door twee knappe mannen, met wie ik er met één een date heb.
Het was bijna genoeg om haar te laten vergeten hoe vervelend het met Ryan was afgelopen.
‘We kunnen maar beter opschieten,’ zei Gina. ‘We moeten veel dingen voor het feest kopen en we hebben niet veel tijd.’
Toen Gina begon te rijden, voelde Riley plotseling een rare kilte.
Het was een tastbaar gevoel van de aanwezigheid van de moordenaar, alsof hij haar nu in de gaten hield.
Ze schrok. Ze had de laatste tijd niet zoiets gevoeld. Ze had gedaan wat ze kon om de moorden uit haar hoofd te zetten. Ze had de afgelopen dagen niet eens met agent Crivaro gesproken. De laatste keer dat ze hadden gesproken, had hij haar verzekerd dat hij en zijn team een tijdje langer in Lanton zouden blijven.
Riley was daar blij om.
Ze was ook blij dat ze iets over zelfverdediging leerde.
Diep in haar onderbuik voelde ze dat ze het zeker nodig zou hebben, misschien al heel snel.
HOOFDSTUK EENENDERTIG
Riley voelde zich gevangen en geïsoleerd.
Het huis dat ze met vier andere meisjes deelde, voelde altijd behoorlijk druk...
Maar niet zoals vanavond, dacht Riley.
Ze keek om zich heen naar de feestgangers, die beneden in de volgepakte woon-eetkamer zaten en vroeg zich af...
Heb ik al plezier?
Ze dacht van niet.
Toen zij en haar huisgenoten het hadden gepland, had een groot feest voor de examenweek zeker een goed idee geleken. Riley zelf was voldoende klaar voor de examens. Last minute studeren was nooit haar stijl. En een feestje zou een goede manier moeten zijn voor de studenten van Lanton om wat van de onrust weg te nemen die na twee moorden nog steeds op de campus hing.
Het leek voor zowat iedereen te werken, behalve voor Riley.
De muziek was oorverdovend.
Bier stroomde vrijelijk uit de twee vaten die zij en Gina met de andere feestartikelen mee naar huis hadden genomen en er hing een sterke geur van wiet in de lucht. Er werd veel gedanst, gekletst en gezoend en Riley’s vier huisgenoten mengden zich onder de gasten.
Riley stond daarentegen alleen in een hoekje bier uit een plastic beker te drinken. Ze voelde zich, ondanks het consumeren van behoorlijk wat bier, totaal niet aangeschoten. Wiet was normaal niet haar ding, maar ze dacht dat ze het misschien zou gaan proberen als ze zich niet snel een beetje losser ging voelen.
Ondertussen werd ze niet echt blij van dit feest en na een paar dagen in dit huis te zijn geweest was ze ook niet zo blij met haar nieuwe woonsituatie.
Zij, Gina en Cassie konden het prima met elkaar vinden, net zoals in het studentenhuis. Maar wat Riley betreft, was Aurora een oppervlakkige idioot die eindeloos over dingen sprak die haar dood verveelden, en Stephanie voldeed zeker aan wat Gina aan de telefoon over haar had gezegd...
‘Ze is een soort tiran, als je de waarheid wilt weten.’
Stephanie was een voorstander van regels en organisatie en ze had overal lijsten met klusjes en verplichtingen opgehangen. En nu liep ze zelfs rond om gasten te vertellen wat ze moesten doen...
Alsof ze een film regisseert of zoiets.
Riley herinnerde zichzelf eraan dat dit tijdelijk was. De examens begonnen volgende week en het afstuderen zou snel daarna komen.
Op het moment kon ze het niet helpen om zich af te vragen; zou alles beter lijken als Ryan Paige door de deur kwam lopen? Ze had geen contact meer met hem gehad sinds ze zijn appartement had verlaten en ze voelde het verlies meer dan ze had verwacht.
Ze wist dat het afstuderen aan de rechtenfaculteit eerder was dan voor bachelor studenten. Dus misschien was hij niet eens meer op school. Misschien was hij al klaar en vertrokken.
Zou ze hem ooit weer zien?
Het idee maakte haar echt bedroefd.
Toen schalde er een bekend liedje over de stereo.
Het was ‘Whiskey in the Jar’ van Metallica. Hetzelfde nummer dat ze in de nacht van de moord op Rhea in de Centaur’s Den had gehoord.
Riley huiverde diep vanbinnen en probeerde een stroom van gruwelijke herinneringen tegen te houden.
Moet ze naar de stereo gaan en van nummer veranderen?
Nee, iedereen leek van de muziek te genieten, dus het zou onbeleefd zijn om te doen.
Misschien moet ik hier maar weg, dacht Riley zuchtend.
Ze probeerde te beslissen waar ze anders heen zou kunnen gaan toen de voordeur openging en iemand die ze herkende binnenkwam.
Ze glimlachte. Het was Leon Heffernan, de jongen die in de Aikido-les haar sparringpartner was geweest.
Riley was bijna vergeten dat ze hem had uitgenodigd, maar hier was hij en op dit moment zag hij er net zo misplaatst uit als Riley zich voelde.
Riley baande zich een weg tussen de feestgangers naar hem toe.
Toen ze binnen gehoorsafstand kwam, sprak ze luid over de muziek: ‘Hé, Leon! Leuk dat je er bent!’
Hij glimlachte opgelucht om een bekend gezicht te zien.
‘Ik ben ook blij,’ zei hij luid terug.
‘Kom op, laten we wat bier voor je halen,’ zei Riley.
Ze trok hem bij de hand naar de vaten, waar hij zichzelf een plastic beker bier inschonk en Riley haar eigen beker vulde. Toen trokken ze zich terug in de hoek waar Riley eerder had gestaan.
Riley hield haar kopje omhoog en zei: ‘Op de examens.’
Hij tikte met zijn beker tegen de hare en zei: ‘Ja, op de examens.’
Ze dronken allebei van hun bier.
Toen keek Leon om zich heen en zei: ‘Wat een feestje, hè?’
Riley glimlachte om de knullige opmerking.
‘Dat zou je kunnen zeggen,’ antwoordde ze niet erg enthousiast.
Ze waren allebei even stil. De onhandigheid tussen hen verbaasde Riley niet, zij en Leon kenden elkaar tenslotte nauwelijks. Toch moest een van hen iets zeggen in plaats van daar gewoon te staan.
Wat zei hij dat zijn hoofdvak was?
Toen herinnerde ze het zich.
Ze zei: ‘Dus. Filosofie.’
Leon knikte en zei: ‘Ja.’
‘Klinkt als behoorlijk diepzinnig materiaal,’ zei Riley.
Leon’s ogen leken een beetje op te lichten.
‘Niet zo diep,’ zei hij. ‘En eigenlijk is er veel overlapping tussen filosofie en jouw hoofdvak... psychologie, toch?’
‘Ja, klopt.’
Leon zei: ‘Ik bedoel, denk aan kleuren. Wat zijn ze eigenlijk?’
Riley voelde een vreemde flits van déjà vu.
Heb ik dit gesprek eerder gehad? vroeg ze zich af.
‘Ik geef het op,’ zei ze. ‘Wat zíjn kleuren?’
Leon haalde zijn schouders op en zei: ‘Nou, wetenschappelijk gezien bestaat er niet zoiets als kleur. Er zijn alleen verschillende golflengten van licht. En toch... érvaren we altijd kleur. Rood, groen, blauw; alle kleuren van de regenboog lijken ons toch echt. Maar hoe ervaren we iets dat niet in de echte wereld bestaat? En wat zijn kleuren eigenlijk?’
Riley’s keel kneep zich een beetje samen toen ze zich herinnerde...
Trudy praatte soms over hetzelfde onderwerp als ze een paar drankjes te veel had gedronken. Ze was gefascineerd door de aard van kleur en hoe mensen het ervaren.
Leon nam nog een slok van zijn bier en voegde eraan toe: ‘Dus het lijkt me zeker dat die hele kwestie van kleur met zowel psychologie als filosofie te maken heeft.’
Riley dacht terug aan hoe zij en haar vriendinnen Trudy plaagden wanneer ze zo begon te praten.
Nu wenste ze echt dat ze dat niet hadden gedaan.
In feite leek het opeens een heel interessant onderwerp en ze wenste dat Trudy hier was om aan het gesprek deel te nemen.
De gedachte aan Trudy maakte haar verdrietig.
Leon zei luid: ‘Vind je het niet moeilijk om met zoveel lawaai een gesprek te voeren?’
Riley knikte instemmend.
Leon voegde eraan toe: ‘Waarom gaan we niet ergens heen waar het stiller is?’
Riley keek even naar zijn gezicht.
Is dat een versiertruc? vroeg ze zich af.
Als dat zo was, was dat dan goed of slecht?
Ze keek naar Leon en zag opnieuw hoe knap hij was; lang en gespierd met een knap gezicht. Maar hij leek helemaal niet ijdel.
En ook slim, dacht ze.
Misschien was wat ze vanavond nodig had een beetje opwinding.
Ze glimlachte naar hem en zei: ‘Kom, laten we naar mijn kamer gaan. Het zal daar stiller zijn.’
Ze leidde Leon met haar hand de trap op naar de tweede verdieping en vervolgens de smallere trap naar haar zolderkamer. Ze voelde zich opeens een beetje beschaamd over hoe bescheiden haar kamer was. Het plafond was aan weerszijden schuin, dus er was niet veel ruimte voor een lange kerel als Leon om zelfs maar rond te lopen. Zelfs met het raam open was het ook benauwd.
Er waren ook nauwelijks meubels, alleen een paar stoelen en een tafel en een uitklapbaar matras.
Het geluid van beneden was tenminste meer gedempt.
Riley zei: ‘Het spijt me dat deze plek zo...’
Voordat ze zich kon verontschuldigen, greep Leon haar vast en trok haar tegen zich aan en kuste haar.
Riley schrok, maar niet ontevreden.
Ze voelde een rauwe hitte in haar opstijgen, gevoelens die ze de laatste tijd onderdrukte uit onrust en angst.
Ze herinnerde zichzelf eraan...
Je kent hem niet echt.
Maar op de een of andere manier kon het haar niet schelen. Het was bijna alsof ze weer een roekeloze tiener was.
En dat gevoel vond ze prettig.
Terwijl de kus verder ging, begon Leon Riley naar het matras te manoeuvreren.
Ze begon zich ongemakkelijk te voelen.
Het gaat vreselijk snel, dacht ze.
Vage, woordeloze zorgen begonnen zich in haar gedachten te verzamelen.
Riley worstelde om haar gedachten samen te brengen...
Een knappe kerel...
... interessant gesprek...
Zo knap en interessant, dat ze het goed had gevonden om hem in haar kamer uit te nodigen.
Toen herinnerde ze zich met een schok dat ze zich had voorgesteld hoe de moordenaar met Trudy de studentenkamer binnen was gekomen, met allemaal charme en fascinerende praatjes.
Hij is het! dacht ze met afgrijzen.
Ze probeerde zich van hem weg te trekken, maar hij hield haar vast.
En hij was veel sterker dan zij.
HOOFDSTUK TWEEËNDERTIG
Riley worstelde om zich los te maken, maar Leon was veel groter en sterker dan zij. Ze voelde hoe knopen losscheurden terwijl hij aan haar blouse trok. Toen klauwde hij aan haar beha.
‘Hou op!’ schreeuwde ze ademloos. ‘Stop!’
Maar in plaats van te stoppen, greep hij Riley in een houdgreep die haar armen langs haar zij vast zette. Hoe harder ze worstelde, hoe strakker hij haar vasthield. Het was bijna als een van die Chinese vingervallen; hoe harder je trok om je vinger los te krijgen, hoe strakker hij kwam te staan.
Hij probeerde haar opnieuw te kussen, maar ze draaide haar hoofd weg.
Naar lucht happend, schreeuwde ze zo hard als ze kon...
‘Iemand help me!’
Maar de muziek van het feest eronder trilde door het hele huis. Ze wist dat niemand daar beneden haar stem kon horen.
Manoeuvres die ze vandaag in de les had geleerd flitsten door haar hoofd. Maar ze waren dansachtig geweest, sierlijk aan de kant van de verdediger en zelfs aan die van de aanvaller. Ze had nog niet geleerd hoe die soepele acties haar nu konden helpen.
Er was niets gracieus aan wat er aan de hand was. Het was onhandig, lelijk en gevaarlijk.
En het stond op het punt om erger te worden.
Ze voelde dat Leon haar van haar voeten probeerde te tillen. Als hij haar op het matras gooide, dan zou ze echt hulpeloos zijn.
Er leek een harde stem in haar hoofd te rinkelen...
‘Pure agressie is het belangrijkste.’
Haar vader had haar gezegd om agressie met agressie te bestrijden; met Krav Maga. Ze moest agressiever dan haar aanvaller zijn.
Nu herinnerde ze zich duidelijk wat hij haar had geleerd over het afweren van een greep aan de voorkant.
Eerst mezelf zwaarder maken...
Ze liet zich vanaf haar knieën slap worden en gebruikte haar gewicht om ze allebei een beetje naar beneden te trekken. Dat maakte een lichte scheiding tussen hun twee lichamen, maar haar bovenarmen werden nog steeds stevig vastgehouden.
Ze draaide haar beide handen in vuisten en sloeg ze samen in zijn kruis.
Leon slaakte een luide zucht van pijn.
Maar Riley wist dat ze nog niet klaar was. Hij hield haar nog steeds vast, nog steeds vastbesloten om haar tegen de grond te werken. En ze wist dat hem pijn doen hem gevaarlijker kon maken.
Ze trapte haar rechterknie twee keer in zijn kruis, wat elke keer een scherpe kreun produceerde en vervolgens trapte ze de zijkant van haar voet in zijn wreef.
Dit deed hem wankelen en bijna vallen, maar niet helemaal.
Ze hoorde weer de stem van haar vader...
‘Het is meestal gewoon keihard straatvechten.’
Speel het vies, zei ze tegen zichzelf.
Ze beet gewelddadig in de zijkant van de nek van haar aanvaller.
Leon slaakte een kreet van shock en pijn en deinsde achteruit.
Hij raakte zijn nek aan en besefte dat ze hem had laten bloeden.
‘Je hebt me verdomme gebeten, teef!’ gromde hij.
Terwijl hij opstond om haar weer aan te vallen, zocht Riley naar het dichtstbijzijnde fysieke object; een lamp bovenop een dressoir. Terwijl Leon aanviel, zwaaide ze de lamp in zijn gezicht. De goedkope plastic kap verfrommelde en viel eraf en de gloeilamp verbrijzelde tegen zijn gezicht.
Hij greep nu wankelend zijn bloedende gezicht vast.
Met een schreeuw van woede snelde Riley naar hem toe en schopte zo hard als ze kon tegen zijn scheen. Hij zakte op zijn knieën en ze schopte hem opnieuw in de borst. Hij viel achterover, plat op zijn rug.
Nu kon Riley létterlijk Leon’s bloed op haar tong proeven van het moment dat ze hem had gebeten.
Het smaakte goed.
Ze herinnerde zich nog iets wat haar vader had gezegd...
‘Als iemand je echt wil vermoorden, dan kun je hem beter eerst vermoorden en er klaar mee zijn. Het is geen spel.’
Ze voelde een wrede grijns op haar gezicht verschijnen.
Hem vermoorden leek een goed idee.
Ze hurkte over hem heen en plantte haar knie op zijn borst. Toen bracht ze haar vuist omhoog, om hem te gebruiken om zijn luchtpijp te verpletteren. Hij zou met vreselijke pijn stikken.
Maar een bekende stem hield haar tegen.
Riley keek op en zag dat Gina bovenaan de zoldertrap stond, met verschillende feestgangers achter haar.
Riley haalde met tegenzin haar knie van Leon’s borst en stond op. Hij bleef op de grond liggen.
Gina en de anderen staarden naar haar en naar haar gescheurde blouse.
‘Hij viel me aan,’ hijgde ze. ‘Bel de politie.’
Gina liep terug de trap af. Drie jongens snelden naar Leon en hielden hem op de vloer.
Leon keek naar de jongens alsof hij om sympathie vroeg.
‘Dit gekke wijf probeerde me gewoon te vermoorden!’ zei hij.
De jongens lachten alleen maar.
‘Ik denk dat je geluk hebt gehad,’ zei iemand.
Leon’s bloedende gezicht schoot vuur van woede en even leek het erop dat hij zou proberen om op te springen en opnieuw te vechten. Maar toen verzachtte zijn gezicht alsof hij zich bedacht. Hij kon op geen enkele manier van alle drie de grote jongens, die hem tegen hielden, winnen.
Riley stond met haar armen over elkaar en probeerde niet eens om de glimlach van diepe voldoening te verbergen.
Maar toen zag ze een glimp van iets glimmends dat uit zijn broekzak stak. Ze stapte naar hem toe en reikte ernaar.
Leon schreeuwde met een schelle stem: ‘Raak me niet aan, teef!’
‘Relax’ zei Riley met een spottend, vriendelijke stem. ‘Dit zal geen pijn doen.’
Ze haalde het glimmende ding uit zijn zak.
Ze hapte naar adem toen ze zag wat het was.
Een groot, gevouwen zakmes.
Haar handen begonnen zo te trillen dat ze het bijna liet vallen.
Dit is het, dacht ze.
Dit is het mes dat hij heeft gebruikt om Rhea en Trudy te vermoorden.
En als ik hem niet had tegengehouden...
Ze stak het mes in haar eigen zak en huiverde bij de gedachte dat ze zeker zijn volgende slachtoffer zou zijn geweest. De jongens hielden Leon nog steeds op de grond, dus deed ze een stap achteruit en ging op haar matras zitten. Ze hoorde de andere studenten tegen elkaar mompelen, maar probeerde niet eens te begrijpen wat ze zeiden.
Riley was dankbaar toen ze het geluid van naderende sirenes hoorde. Iedereen in de kamer was nu stil en wachtte tot de politie het overnam.
Al snel kwam er het luide gestamp van voeten die de trap op kwamen en toen duwden verschillende agenten zich langs iedereen heen. Riley was niet blij om agent Steele te zien, die de kamer binnenstormde en eiste te weten wat er aan de hand was. Ze was blij te zien dat hij door de vrouwelijke agent, agent Frisbie, werd gevolgd. Toen kwam agent White en was het kamertje compleet met mensen gevuld.
Het duurde even voordat Riley merkte dat agent Crivaro in de deuropening stond. Ze wilde hem alles uitleggen, zelfs over de zee van mensen tussen hen in. Maar er kwamen geen woorden.
Riley besefte dat ze met stomheid geslagen was. Ze wist gewoon niet wat ze moest zeggen. Gelukkig legde Gina uit dat een aantal feestgangers een gevecht op zolder hadden gehoord. Ze waren naar boven gegaan en hadden ontdekt dat Riley de man waarvan ze beweerde dat die haar had aangevallen, al had overmeesterd.
Toen blafte Steele: ‘Ik wil dat iedereen hier weggaat.’
De studenten gingen gehoorzaam terug naar beneden. Terwijl agent White Leon in de boeien sloeg, las agent Steele hem zijn rechten voor. Leon bleef maar protesteren dat hij niets verkeerd had gedaan, dat Riley hem vanuit het niets had aangevallen.
Zelfs Steele leek dat niet waarschijnlijk te vinden. Hij en White leidden Leon in hechtenis weg.
Riley slaakte een diepe zucht van opluchting. De enige mensen die daar achterbleven, waren agent Frisbie en agent Crivaro. Frisbie ging naast haar zitten en pakte een potlood en een notitieblok. Crivaro zat in een stoel in de buurt.
‘Vertel me wat er is gebeurd,’ zei Frisbie met een vriendelijke stem tegen Riley.
Riley verzamelde haar gedachten en vertelde Frisbie alles, ze begon met hoe Leon op het feest was aangekomen en eindigde met het feit dat de feestgasten de kamer binnen waren gekomen om haar geknield op de borst van Leon te vinden.
Terwijl ze haar verhaal vertelde, begon ze zich zorgen te maken...
Was dit niet een klassieke situatie van, ‘hij zegt, zij zegt’?
Leon vertelde zeker een andere versie van het verhaal aan de mannelijke agenten die hem hadden gearresteerd.
Wie zouden ze eerder geloven; Riley of Leon?
Toen ze klaar was met haar verhaal, zei Riley tegen Frisbie...
‘Je moet me geloven. Ik vertel de waarheid.’
Frisbie grinnikte toen ze haar schrift en potlood in haar zak stopte.
‘Oh, ik denk dat je verhaal wel geloofwaardig overkomt,’ zei ze. ‘Het alternatief is om te geloven dat je een onschuldige man naar je kamer hebt gelokt met als enige doel om hem verrot te slaan. Hoe geloofwaardig is dat?’
Riley lachte zelf een beetje.
‘Niet erg,’ stemde ze in.
Toen herinnerde Riley zich het zakmes van Leon.
Ze haalde het uit haar zak en zei: ‘Agent Frisbie, ik heb dit in Leon’s zak gevonden.’
Frisbie pakte het mes, opende het en keek met scherpe belangstelling naar het mes.
Agent Crivaro stond op uit zijn stoel en zei tegen agent Frisbie: ‘Ik zou dat mes graag zien.’
Agent Frisbie gaf het hem en hij stapte weg om het aandachtig te bestuderen.
Riley zei tegen agent Frisbie: ‘Hij is de moordenaar, nietwaar? Leon heeft Rhea en Trudy vermoord.’
Frisbie hield haar hoofd schuin en zei: ‘Het lijkt niet onwaarschijnlijk.’
Ze klopte Riley op de schouder en zei: ‘Je hebt het goed gedaan, jongedame. ‘Je hebt het echt heel goed gedaan. Misschien hebben we later meer vragen voor je, maar maak je daar geen zorgen over. ‘
Toen stond Frisbie op van het matras en haalde een camera uit haar tas.
Ze zei: ‘Je blouse is gescheurd en je hebt behoorlijk wat kneuzingen. Daar moet ik allemaal foto’s van maken.’
Riley stond op en liet agent Frisbie foto’s maken.
Toen ze klaar was, zei Crivaro: ‘Agent Frisbie, ik wil graag alleen met het meisje praten, als ik mag.’
Agent Frisbie wierp hem een vragende blik toe, maar toen knikte ze en verliet de zolder. Crivaro liep heen en weer voor Riley en bekeek het mes.
Door zijn stilte maakte Riley zich zorgen. Ze wenste dat hij iets zou zeggen.
Uiteindelijk vroeg ze: ‘Het is voorbij, toch? We hebben de moordenaar gepakt. Hij zal nooit meer iemand vermoorden.’
Crivaro schudde langzaam zijn hoofd.
Hij zei: ‘Riley...’
‘Wat?’
‘Hij was het niet. Die jongen heeft in zijn leven nog nooit iemand vermoord.’
Riley’s mond viel open van ongeloof.
‘Hoe weet je dat?’ vroeg ze.
Crivaro haalde zijn schouders een beetje op.
‘Ik ken meer dan genoeg moordenaars. Ik kan het zien. Om te beginnen heeft hij duidelijk geprobeerd je séksueel aan te randen. Er was geen enkel seksueel component bij een van de andere moorden, helemaal niks. En...’
Hij voelde aan het mes.
‘Dit mes is nooit als moordwapen gebruikt. Het is te klein en te bot voor dat soort dingen. De wonden van de slachtoffers moeten door een veel groter, scherper wapen zijn gemaakt.’
Riley voelde een vlaag van woede.
Ze zei: ‘Probeer je me te vertellen dat het gewoon toeval is dat de man die me aanviel toevallig een mes bij zich had?’
‘Dat is precies wat ik je zeg,’ zei Crivaro.
Riley begon te beven.
‘Ik geloof niet in toeval,’ zei ze.
‘Nou, je kunt er maar beter in gaan geloven,’ zei hij, zelf een beetje boos klinkend. ‘In mijn werk zijn toevalligheden een onderdeel van het leven. Net als een klein ding genaamd ‘bevestigend vooroordeel’. Dan interpreteer je alles wat je ziet als bewijs voor wat je wilt geloven.’
Riley was nu echt geschokt.
Betuttelt hij me? dacht ze.
‘Hij is het,’ zei ze. ‘Leon is de moordenaar.’
Crivaro zuchtte bitter.
‘Je moet een beslissing nemen, Riley. Leon is absoluut een seksueel roofdier en als hij nu niet gestopt wordt, dan zal hij meer jonge vrouwen aanvallen. Ben je bereid een aanklacht voor poging tot verkrachting tegen hem in te dienen? Hij zal vijf jaar tot levenslang krijgen. En hij heeft het verdomme zeker verdiend.’
‘Het was een poging tot moord,’ zei Riley. ‘Dat weet ik zeker.’
Crivaro vouwde het mes op en zei: ‘Ja, en de lokale politie gaat hetzelfde denken. Ze zullen hem inderdaad van moord beschuldigen. Maar ze zullen het verkeerd hebben. En jij zal het ook fout hebben.’
Riley voelde haar gezicht rood worden van woede. Ze was te boos om zelfs maar te spreken.
Uiteindelijk zei Crivaro: ‘Ik ga nu naar het bureau. Wat je ook besluit te doen, ik ga die klootzak de stuipen op het lijf jagen. Je hebt Frisbie een goed en degelijk rapport gegeven van wat hij probeerde om je aan te doen. Ik zal hem op z’n minst laten weten dat als hij ooit zoiets opnieuw probeert, dat dit incident tegen hem gebruikt zal worden.’
Hij zweeg even en zei toen: ‘Denk er maar over na, Riley. Slaap er maar een nachtje over.’
Toen ging hij naar beneden en liet Riley alleen.
Riley kon nauwelijks geloven wat er net was gebeurd.
‘Slaap er maar een nachtje over,’ zegt hij tegen me.
Hij heeft echt wel lef.
Ze zakte neer op het matras, met pijn en uitgeput en vroeg zich af wat ze nu moest doen.
Ze moest eigenlijk naar beneden gaan om daar dingen te controleren. De feestgasten zouden inmiddels wel verdwenen zijn, maar ze moest weten hoe het met haar huisgenoten ging. Daarna had ze een douche en een goede nachtrust nodig.
Als dat zelfs maar mogelijk is, dacht ze.
Ze had nu het gevoel dat niets in haar leven goed was.
Er was maar één ding dat de dingen kon rechtzetten.
Ik moet bewijzen dat ik gelijk heb, dacht ze.
Ik moet bewijzen dat Leon de moordenaar is.
HOOFDSTUK DRIEËNDERTIG
Riley herkende het vertrouwde geluid van Bricks en Crystal die hun grunge-weergave van “Ring of Fire” speelden.
Het was nacht. De lucht stonk naar de geur van bier en sigarettenrook.
Het duurde even voordat ze zich realiseerde dat ze alleen aan een tafel op het terras in de Centaur’s Den zat. Ze keek naar een menigte jonge mensen die op de muziek in de dansruimte dansten.
Maar de dansers glimlachten niet en waren niet blij.
Ze zagen er allemaal bang uit.
Hun bewegingen leken krampachtig en onvrijwillig, alsof ze niet wilden dansen.
Ze vroeg zich af welke vreselijke innerlijke kracht hen dreef.
Toen begon de muziek onder haar eigen huid te komen. Ze voelde de aantrekkingskracht van het dansen, een krachtige drang om zich bij de anderen aan te sluiten.
Niet doen, zei ze tegen zichzelf. Het is gevaarlijk. Ga daar niet heen.
Ze ademde langzaam, diep, in een poging die vreselijke drang weg te duwen...
Maak contact met die Chi energie, zei ze tegen zichzelf.
Ze wist dat ze het misschien snel nodig zou hebben.
Terwijl ze toekeek, zag ze iets duisters zich over de vloer verspreiden, onder de voeten van de steeds wanhopiger wordende dansers.
Het was bloed!
Plassen met bloed verspreidden zich en werden breder op de vloer waar de mensen dansten.
Ze wist dat ze daar nu heen zou moeten gaan. Ze moest uitzoeken waar het bloed vandaan kwam.
Riley stond beverig op en liep naar de dansers. Ze voelde haar eigen schoenen aan het bloed plakken. Ze bleef langzaam ademen en verzette zich tegen de drang om te gaan dansen.
Ze liep nu tussen de dansers en bekeek hun gezichten aandachtig.
Ze besefte dat ze ze hier allemaal eerder had gezien. Ze kende hun namen niet, maar hun gezichten waren in haar hersenen geprent.
Toen kwam ze een figuur tegen die op de vloer lag.
Het was een meisje. Donker, glinsterend bloed stroomde uit een grote wond in haar keel.
Riley snakte naar adem.
Toen zag ze een van de dansende meisjes haar keel vastgrijpen, terwijl het bloed uit haar keel spoot en ze kronkelend op de grond viel.
Hetzelfde gebeurde met een ander meisje... toen bij nog een... en bij nog een...
Terwijl de rest van de dansers op de muziek bleef dansen, raakte de vloer bezaaid met meer meisjes met hun opengesneden keel en werd de plas bloed dieper.
Iemand vermoordde hen.
Waar was hij?
Hoe kon ze hem stoppen?
Haar ogen schoten van het ene mannelijke gezicht naar het andere. Als ze hem kon zien, dan zou ze hem herkennen...
Riley’s ogen vlogen open. Daglicht scheen door haar zolderraam.
Het was ochtend en ze had op haar open matras geslapen.
Ze ging langzaam rechtop zitten, ze schrok van de pijn die ze voelde. Ze keek om zich heen en zag dat de kamer een puinhoop was. Stukken van de kapotte lamp lagen nog steeds op de vloer.
Herinneringen aan haar wanhopige strijd tegen haar grotere mannelijke aanvaller stroomden bij haar terug.
Ze glimlachte een beetje toen ze zich herinnerde...
Ik heb hem verrot geslagen. Ik heb hem overmeesterd.
Maar veel van de rest van wat er gisteravond was gebeurd, was mistig en vaag.
Haar hoofd en maag deden pijn en niet alleen van het gevecht. Ze herinnerde zich dat ze gisteravond meer dan een paar biertjes had gedronken. Ze had misschien een klein beetje een kater.
Ik moet opstaan, dacht ze. Ik heb koffie nodig.
Ze trok wat kleren aan, fatsoeneerde zich een beetje in de badkamer op de tweede verdieping en liep toen door naar de keuken beneden.
Daar was Gina druk aan het fornuis aan het koken.
Toen Gina Riley zag, rende ze naar haar toe en gaf haar een dikke knuffel. Riley kreunde en kromp ineen.
‘Oh, het spijt me,’ zei Gina, terwijl ze Riley losliet. ‘Je moet overal pijn hebben. Ik ben wat roerei aan het maken. Wil je ook?’
‘Ja graag,’ zei Riley.
Riley liep door de keuken, pakte wat jus d’orange uit de koelkast en een kopje vers gezette koffie. Toen ging ze aan de keukentafel zitten.
‘Hoe heb je geslapen?’ vroeg Gina terwijl ze roerei en geroosterd brood op een paar borden legde.
‘Als een blok,’ zei Riley.
‘Ik ben blij voor je,’ zei Gina. ‘Ik had zelf veel nachtmerries.’
Riley huiverde toen ze zich haar droom herinnerde, maar ze besloot het niet te vermelden.
Gina zette de borden op tafel en ging bij Riley zitten. Riley besefte dat ze de andere drie huisgenoten nog niet had gezien.
‘Waar is iedereen?’ vroeg Riley, die begon te eten.
‘Je hebt ze gemist, ze zijn een tijdje geleden vertrokken om ergens anders te ontbijten. Ze waren behoorlijk van slag, ze wilden het huis uit. ‘
Riley at even in stilte. Ze vroeg zich af of de anderen het hadden willen vermijden om haar te zien. Misschien waren ze niet zo blij dat ze een moordenaar voor hun feest had uitgenodigd en de politie hun huis binnen had laten vallen.
‘Weet je zeker dat je in orde bent?’ vroeg Gina. Toen voegde ze er met een nerveuze giechel aan toe: ‘Ik bedoel, het is oké als je níét oké bent. Volkomen begrijpelijk. Misschien moet ik gewoon mijn mond houden. ‘
Riley schudde haar hoofd en zei: ‘Ik probeer het nog steeds te ontrafelen, alles wat er gisteravond is gebeurd, bedoel ik.’
Gina leunde naar voren en raakte Riley’s schouder aan.
‘Wat er is gebeurd, was... je bent een soort held, Riley! Je hebt die vent helemaal zelf uitgeschakeld! Het was geweldig. Hoe heb je het gedaan?’
Riley haalde haar schouders op. Op dit moment leek het een goede vraag...
Hoe heb ik het gedaan?
Gina vervolgde: ‘Hoe dan ook, je hebt iets heel, heel goed gedaan. De politie heeft die vent nu. Hij zal nooit meer iemand vermoorden.’
Riley voelde een schok toen ze zich herinnerde wat agent Crivaro had gezegd...
‘Hij was het niet. Die jongen heeft in zijn leven nog nooit iemand vermoord.’
Ze herinnerde zich hoe boos zijn woorden haar hadden gemaakt. En nu begon ze zich weer boos te voelen.
Crivaro moest het gewoon fout hebben. Hoe kon Leon níét de moordenaar zijn?
Hij had zelfs een mes! dacht Riley.
De plaatselijke politie had net zo zeker van zijn schuld geleken als zij. Het baarde haar veel zorgen dat Crivaro er niet hetzelfde over dacht. Wat als hij de lokale politie ervan zou overtuigen dat Leon toch niet de moordenaar was?
Wat als ze hem gewoon laten gaan?
Op de een of andere manier voelde ze zich verantwoordelijk om dat te voorkomen.
Riley bleef eten en lette niet echt op Gina’s voortdurende gebabbel. Toen ze klaar was, bedankte ze Gina voor het ontbijt en verliet het huis.
Maar vroeg ze zich af, waar wilde ze heen en wat wilde ze doen?
Het enige dat ze zeker wist, was dat ze iets onafgemaakt had gelaten, iets waar ze voor moest zorgen.
Als Leon echt de moordenaar was en Riley was ervan overtuigd dat hij het was, dan was het aan haar om het voor eens en voor altijd te bewijzen. Als ze dat niet deed, dan zouden er zeker andere mensen sterven.
Maar ze had helemaal geen idee hoe ze het moest aanpakken.
Riley wandelde een tijdje doelloos door de met bomen omringde straten nabij de campus. Ze schrok toen ze zich realiseerde dat haar doelloze stappen haar net voorbij de Centaur’s Den hadden gebracht. Ze stopte en keek rond, niet zeker of ze hier expres of per ongeluk terecht was gekomen.
Ze was verrast om de voordeur wijd open te zien staan. Ze was ervan overtuigd dat de Centaur’s Den op zondag niet zo vroeg open ging.
Maar die open deur leek haar naar binnen uit te nodigen.
Ze huiverde. Dit was waar de droom van gisteravond plaats had gevonden. Wilde ze daar vandaag echt naar binnen?
Zonder haar eigen vraag te beantwoorden, ging Riley naar de open deur en gluurde naar binnen.
Een man in overall dweilde de vloer. Ze vermoedde dat hij de deur open had laten staan om de plek te luchten terwijl hij schoonmaakte.
Ze voelde een vreemde tinteling van nieuwsgierigheid. Ze stapte naar binnen en riep de schoonmaker...
‘Pardon, meneer...’
De man keek op van zijn dweilen.
Riley dacht snel na en probeerde te beslissen wat ze moest zeggen.
‘Eh, ik denk dat ik hier gisteravond een sieraad kwijt ben geraakt. Mag ik even binnenkomen en een kijkje nemen?’
‘Wat voor soort sieraad?’ vroeg de man.
‘Een mooie oorbel. Mijn tante heeft het aan me gegeven. Het zou vreselijk zijn als ik het kwijt zou zijn.’
De man schudde zijn hoofd.
Hij zei: ‘Ik ben hier aan het opruimen en ben nog niet zoiets tegengekomen.’
Riley probeerde meer indringend te klinken en zei: ‘Het is echt klein, u hebt het misschien gemist. Ik heb het misschien op het terras laten vallen. Het is misschien in een van de potplanten gevallen. Laat me alstublieft even kijken.’
De man haalde zijn schouders op.
‘Ga je gang, ga maar kijken,’ zei hij, zijn dweilen hervattend.
Riley bedankte hem en liep via de bar naar het terras. Toen ze bij de dansvloer kwam, stond ze daar en vroeg ze zich af...
Wat probeer ik te doen?
Waar ben ik naar op zoek?
Toen besefte ze, ze moest opnieuw creëren wat Trudy die vreselijke nacht was overkomen.
Ze herinnerde zich dat ze hier met Trudy was aangekomen, en later haar gevoel van alarm toen ze Trudy niet tussen de dansers had gezien, gevolgd door haar oplopende paniek toen ze zich een weg langs de bar had gebaand totdat ze haar eindelijk in het zithoekje met Harry Rampling had gevonden.
Ze herinnerde zich ook wat Harry had gezegd over wat er daarna was gebeurd. Hoe hij met Trudy mee terug naar het studentenhuis was gelopen totdat hij door een paar vrienden werd afgeleid, en Trudy toen weg was.
Hij had natuurlijk de waarheid verteld. Maar nu vroeg Riley zich af...
Was Leon die avond ook hier?
Had hij Trudy in de gaten gehouden, haar achtervolgd, gewacht op een kans om haar alleen te pakken te krijgen?
De nachtmerrie die ze vanmorgen had gehad, begon bij haar terug te komen. In die droom had ze de gezichten van de dansers duidelijk kunnen visualiseren.
Zou ze dat nu ook kunnen doen?
Ze stond midden op het terras, sloot haar ogen en dacht terug aan dat angstaanjagende moment waarop ze had gemerkt dat Trudy weg was. Riley was tussen de dansers doorgelopen om haar te zoeken.
Ze schrok ervan hoe levendig het tafereel bij haar terugkwam. Net als in haar droom, kon ze duidelijk gezichten zien; de gezichten van degenen die die nacht op de dansvloer waren geweest.
Maar alles ging te snel.
Ze vertraagde haar indrukken, probeerde zich te herinneren, probeerde de individuele gezichten opnieuw te zien, een voor een tot...
Nee, besefte ze. Hij was hier niet aan het dansen.
Maar aan de rand van haar mentale visie trok iets aan een tafel in de buurt haar aandacht.
In gedachten draaide ze zich om. Daar zat Leon met een meisje te kletsen.
Riley deed haar ogen open en ze zag de tafel, nu leeg in het zonlicht.
Was dat echt? vroeg ze zich af.
Of stelde ze zich gewoon voor dat ze Leon daar had gezien?
Ze sloot haar ogen weer. En daar was hij, zijn aandacht was volledig op de aantrekkelijke jonge vrouw gericht die tegenover hem aan tafel zat.
Nu wist Riley het zeker. Ze had echt een glimp van Leon opgevangen tijdens die panische momenten toen ze Trudy aan het zoeken was.
Maar nu wist Riley, Leon had Trudy helemaal niet gestalkt.
Hij was zich niet eens van haar bewust geweest. Zijn hele aandacht was gericht op het meisje met wie hij had gezeten.
Riley huiverde diep toen ze zich weer herinnerde wat agent Crivaro had gezegd...
‘Die jongen heeft in zijn leven nog nooit iemand vermoord.’
En nu wist Riley...
Crivaro had gelijk en ik had het mis.
Ik had hem moeten geloven.
Plots draaide haar hoofd en ze voelde zich vreselijk duizelig en misselijk.
Zonder na te denken, snelde ze naar het toilet, ging naar binnen en sloot de deur achter zich.
Toen gaf ze heftig over in het toilet.
Wat is er met me aan de hand? vroeg ze zich af.
Wat gebeurd er?
HOOFDSTUK VIERENDERTIG
Toen het braken stopte, leunde Riley naar adem snakkend boven de wc-pot.
Wat is er met me aan de hand? vroeg ze zich opnieuw af. Ze was zelden ziek. Waarom gebeurde dit nu?
Natuurlijk had ze net een vreselijke schok gehad, toen ze zich realiseerde hoe fout ze het met Leon had gehad.
Ze werd door een knagende ontmoediging getroffen dat de moorden verre van opgelost waren en bijna overweldigd door afgrijzen door het besef dat de moordenaar nog steeds vrij rond liep.
En, herinnerde ze zichzelf, er was ook nog het feit dat ze nog steeds een beetje een kater had...
Haar gedachten werden onderbroken door het geluid van kloppen op de deur van het toilet.
Ze hoorde de stem van de schoonmaker...
‘Hé, mevrouw... gaat het goed?’
Riley zuchtte en hoestte.
‘Het gaat prima,’ zei ze met een raspende stem.
Ze liep naar de wasbak, spoelde haar gezicht af en probeerde zich een beetje te fatsoeneren. Toen ging ze het toilet uit, waar de schoonmaker nog steeds met zijn mond open stond.
‘Heb je gevonden wat je zocht?’ vroeg de man.
‘Nee, maar bedankt dat je me hebt laten kijken,’ zei Riley.
Zonder nog iets te zeggen haastte ze zich langs hem heen en liep naar buiten. Terwijl ze over straat liep, werd haar maag wat rustiger, maar haar hersenen waren nog steeds aan het bijkomen.
Ik had het mis, zei ze weer tegen zichzelf.
De moordenaar is nog steeds vrij.
En de politie wist dat niet. Maar agent Crivaro wist het en zij nu ook. Riley voelde zich wanhopig om iets te doen om haar fout te herstellen en om het nu meteen te doen.
Maar wat kon ze doen? Hoe kon ze iets ontdekken dat de FBI-agent nog niet wist?
Haar geest voelde leeg, met geen enkel idee over de moordenaar. Ze moest weer nadenken, nieuwe inzichten zoeken, helemaal opnieuw beginnen.
Ze liep sneller toen het tot haar doordrong, waar ze naar de inzichten kon zoeken die ze nodig had. Met een gevoel van een nieuw doel ging ze naar de bibliotheek van de campus, die net voor de dag was geopend. Eenmaal binnen ging ze meteen naar de lange tafel vol met bibliotheekcatalogus computers. Terwijl ze ging zitten en begon te zoeken, hoorde ze een stem vanaf de andere kant van de tafel fluisteren...
‘Riley Paige!’
Ze keek op en zag professor Hayman, die om zijn eigen terminal heen naar haar gluurde.
Hij glimlachte naar haar en fluisterde: ‘Goed om je op deze mooie zondagochtend te zien studeren!’
Maar zijn opgewekte uitdrukking maakte plaats voor bezorgdheid.
‘Riley, gaat alles goed met je? Wat is er gebeurd?’
Even vroeg Riley zich af wat hij in vredesnaam bedoelde.
Maar toen herinnerde ze zich de blauwe plekken die nog steeds op haar gezicht zaten.
Riley glimlachte zwakjes naar hem en zei: ‘Het gaat goed, professor Hayman.’
Toen liet ze haar hoofd zakken om zich op haar eigen computerscherm te concentreren.
Hoe graag ze haar professor psychologie ook mocht, ze wilde nu niet met hem of met iemand anders praten.
Ze typte een zoekopdracht voor het boek dat ze wilde hebben en was opgelucht dat het niet was uitgeleend.
Toen stond ze op en ging naar boven naar de locatie van het schap en haalde het boek, Donkere geesten: De moordlustige persoonlijkheid onthuld, door Dr. Dexter Zimmerman, naar beneden. Al door de pagina’s bladerend ging ze naar de dichtstbijzijnde studeertafel en ging zitten.
Natuurlijk had ze voordat ze het exemplaar van professor Hayman had teruggegeven het boek al vaak gelezen en herlezen. Maar ze had het zo rijk aan ideeën en inzichten gevonden, dat ze elke keer dat ze het opende, nieuwe onthullingen in de pagina’s leek te vinden.
En dat was wat ze nu nodig had...
Een nieuwe openbaring over de geest van een moordenaar.
Ze merkte dat ze naar het laatste hoofdstuk van het boek bladerde, waar Dr. Zimmerman zijn ontdekkingen had samengevat en verdere gedachten had verstrekt. Een bepaalde paragraaf trok al snel haar aandacht...
In dit boek heb ik de moordlustige persoonlijkheid tot op zekere hoogte onderzocht. Helaas zijn er veel aspecten van seriemoord die nog niet onderzocht zijn, waaronder enkele die niet direct met de geest van de crimineel te maken hebben. Wat voor soort mentaal trauma ervaart een gemeenschap wanneer het door seriemoorden wordt geteisterd? Geneest een getroffen groep, groot of klein, snel, langzaam of helemaal niet van zijn collectieve psychische wonden?
Riley ging bijna verder naar een andere pagina, omdat ze dacht dat deze passage niets met haar huidige dilemma te maken had. Maar ze werd door een griezelig onderbuikgevoel gegrepen dat ze had gevonden wat ze zocht.
Ze bleef lezen...
Het is een kwestie die ik zelf wil bestuderen. En toch moet ik bekennen dat ik op dit moment niet weet hoe ik dat aan moet pakken. Alleen al de ethische problemen zijn voldoende om de academische geest te verbazen. Hoe transformeer je een bepaalde gemeenschap, een buurt, een kleine stad of zelfs een universiteitscampus, in een laboratoriumomgeving voor een dergelijk onderzoek? Je kunt niet zomaar even een seriemoordenaar onder een groep mensen loslaten om erachter te komen hoe die groep zal reageren. En toch moet er een manier zijn om deze belangrijke vraag te onderzoeken...
Zimmerman ging vervolgens verder met het stellen van andere vragen die volgens hem meer onderzoek verdienden. Maar Riley negeerde ze en las dezelfde passage meerdere keren. Er bouwde zich een knagende afschuw in haar op toen ze op het punt stond om het ondenkbare te denken.
Nee, zei ze tegen zichzelf en probeerde dergelijke gedachten uit haar hoofd te houden.
Ik moet me vergissen.
Dat is onmogelijk.
Maar nu merkte ze dat ze zich herinnerde hoe ze zich tegenover Dr. Zimmerman had gevoeld voordat ze hem had leren kennen, hoe onaangenaam gevoelig en knuffelig ze hem had gevonden, zo geobsedeerd door knuffels en goede gevoelens.
Ze was na hun eerste gesprek van gedachten veranderd. Ze was hem gaan waarderen, respecteren en bewonderen. Hij leek haar zelfs te begrijpen en te waarderen op manieren die niemand anders dan Agent Crivaro had gedaan.
Bovenal was Riley hem gaan vertrouwen.
Ze had het gevoel dat ze met hem overal over kon praten.
Hoeveel andere studenten voelden hetzelfde?
Hoeveel studenten, zelfs studentes voelen zich misschien helemaal niet gealarmeerd als ze deze vriendelijke, verfomfaaide, glimlachende heer ‘s nachts toevallig op de paden van de campus tegenkomen?
Als ze hem maar een klein beetje kenden, zouden ze dan niet blij zijn om een interessant gesprek met deze zeer interessante man aan te gaan?
Zouden ze hem misschien in hun kamer kunnen uitnodigen om gewoon met hem te blijven praten?
Hoe zouden ze tenslotte gevaar kunnen vermoeden?
Riley huiverde diep toen ze een zin opnieuw las...
Hoe transformeer je een bepaalde gemeenschap, een buurt, een kleine stad of zelfs een universiteitscampus, in een laboratoriumomgeving voor een dergelijk onderzoek?
Riley schudde haar hoofd en probeerde het idee te verdrijven.
Nee, dacht ze. Het is gewoon te gek.
Níémand zou toch ziek genoeg kunnen zijn om mensen te vermoorden omwille van een academische studie, al helemaal niet een vriendelijke, gevoelige man zoals Dr. Zimmerman.
En toch…
Zag ze het hier niet in zijn boek, in zwart en wit gedrukt staan?
Was het mogelijk dat hij Lanton University in zijn perfecte laboratorium had veranderd?
Riley beefde nu helemaal. Zelfs de ruime bibliotheek leek plotseling krap en claustrofobisch en tegelijkertijd eenzaam.
Ik moet met iemand praten, dacht ze. Iemand die me kan vertellen dat ik het mis heb.
Ik moet me vergissen.
Maar met wie zou ze misschien over zo’n waanzinnig verwrongen idee kunnen praten?
Toen bedacht ze dat professor Hayman soms zondagse kantooruren hield. Ze had het nummer van zijn kantoor ergens in haar tas. Ze liep meteen naar de telefooncel van de bibliotheek en voerde dat nummer in.
Ze was opgelucht dat professor Hayman antwoordde in plaats van zijn antwoordapparaat.
Toen ze hem vertelde wie het was, zei hij: ‘Hé, Riley, ik ben verrast om vandaag van je te horen. Wat kan ik voor je doen?’
Riley slikte.
Kon ze hier echt via de telefoon over praten?
Ze stamelde: ‘Professor Hayman, als... als u op uw kantoor bent, dan zou ik...?’
De stem van professor Hayman klonk nu bezorgd.
‘Langskomen om te praten? Tuurlijk. Waar ben je nu?’
‘De bibliotheek.’
‘Kom dan maar.’
Terwijl ze de telefoon ophing, besefte Riley dat ze zich helemaal niet opgelucht voelde dat ze iemand had om over haar vreselijke voorgevoel te praten.
Wat zou Hayman van haar denken, dat ze deze mogelijkheid zelfs maar voor zou stellen?
Riley bracht het boek van Dr. Zimmerman naar de receptie en nam het mee. Ze verliet de bibliotheek en liep naar het psychologiegebouw. Voordat ze haar bestemming bereikte, was ze verrast dat professor Hayman haar tegemoet kwam lopen.
‘Riley, je klonk van streek,’ zei hij terwijl ze elkaar naderden. Hij bekeek haar nog iets beter en voegde eraan toe: ‘Wat is er aan de hand? Wat is er met je gebeurd? Ben je aangevallen?’
Riley besefte plotseling hoe vreselijk ze eruit moest zien. Afgezien van haar blauwe plekken, was ze er zeker van dat ze van shock nu spierwit was.
Ze probeerde het uit te leggen terwijl ze samen liepen...
‘Een jongen heeft gisteravond op een feestje geprobeerd me te bespringen. Hij probeerde me eigenlijk te verkrachten. Maak je geen zorgen, ik heb hem van me af gevochten.’
Ze lachte nerveus en voegde eraan toe: ‘Geloof me, hij ziet er veel slechter uit dan ik nu. De politie is gekomen en hebben hem meegenomen.’
Hayman zei: ‘Denkt de politie... Ik bedoel...’
Riley begreep wat hij wilde vragen.
Ze antwoordde voorzichtig: ‘De politie weet vrijwel zeker dat hij de man is die die meisjes heeft vermoord.’
Hayman slaakte een hoorbare zucht van opluchting.
‘Dan is het voorbij, godzijdank. Hij zal nooit meer iemand vermoorden. En jij hebt hem uitgeschakeld! Realiseer je je hoe geweldig dat is, Riley? Je bent een held!’
Riley voelde bij die woorden een steek van emotie...
‘Een held.’
Dat had Gina vanmorgen gezegd.
Ze was toen niet ontevreden om het te horen.
Maar nu voelde ze zich geen held.
In feite voelde ze zich allesbehalve een held.
Alleen al door dat woord voelde ze zich schuldig en fout.
Ik heb het fout gehad, zo fout, over alles.
Tot haar eigen verbazing voelde ze tranen over haar wangen druppelen. Een snik drong zich een weg uit haar keel.
Hayman zei: ‘Riley, je huilt.’
Riley knikte en er kwamen nog meer snikken.
Hayman pakte haar voorzichtig bij de arm en zei: ‘Kom, laten we gaan zitten en praten.’
Riley vroeg zich opnieuw af...
Kan ik hier echt met hem over praten?
Toen dacht ze dat professor Hayman misschien wat verstand in haar kon praten en kon uitleggen hoe fout ze over Dr. Zimmerman zat. Natuurlijk kon ze het weer fout hebben.
Dat zou geweldig zijn, dacht ze.
Toen ze bij het psychologiegebouw aankwamen, opende professor Hayman de voordeur. Toen ze binnen kwamen, deed hij de deur weer op slot. Hij leidde haar naar zijn kantoor en bood haar een stoel voor zijn bureau aan.
Toen liep hij om het bureau heen, ging in zijn draaistoel zitten en leunde naar haar toe met een blik van empathie en medeleven.
Hij sprak een beetje voorzichtig...
‘Riley, je weet dat ik geen klinisch psycholoog ben. Ik hoop dat het geen vergissing is... met me praten, bedoel ik. Ik wil alleen maar helpen. Als je wilt, kan ik je naar een professionele therapeut doorverwijzen ... ‘
Riley schudde haar hoofd, haar snikken begonnen wat af te nemen.
‘Het is goed,’ zei ze. ‘Misschien begrijpt u het wel. Ziet u...’
Haar geest duizelde plotseling.
Hoe kon ze beginnen met uit te leggen wat ze dacht?
Ze begon heel langzaam te praten...
‘Professor Hayman… kunt u me vertellen…. Wat u van Dr. Zimmerman vindt?’
Hayman keek verrast door de vraag.
Maar toen veranderde zijn uitdrukking in een van bijna ontzagwekkende eerbied.
‘Ik denk de hele wereld van hem,’ zei hij. ‘Hij is mijn mentor, mijn inspiratie. Ik heb het gevoel dat ik hem iets verschuldigd ben... nou ja, gewoon alles verschuldigd ben. Hij is als een vader voor me geweest.’
Riley’s gemoed zonk toen ze zich iets herinnerde dat Hayman in de klas over Zimmerman had gezegd...
‘Hij is zo ongeveer de meest inzichtelijke man die ik ooit in mijn leven heb ontmoet.’
Hij zal echt denken dat ik gek ben, dacht ze.
Maar met wie moest ze hier anders over praten?
Ze opende het boek van Dr. Zimmerman en vond de passage die haar dwars zat. Met trillende handen gaf ze het open boek over de tafel aan professor Hayman.
Ze zei: ‘Kunt u alstublieft de derde alinea lezen en... me vertellen wat u denkt?’
Hayman zette een leesbril op en las zwijgend tot hij een zin vond die hij hardop sprak...
‘... een laboratoriumomgeving voor zo’n onderzoek.’
Zijn uitdrukking veranderde terwijl hij bleef lezen. Nu leek hij verdrietig en verontrust.
Begrijpt hij het? vroeg Riley zich af.
Hayman sloeg het boek langzaam dicht, deed zijn leesbril af en staarde enkele ogenblikken in de ruimte.
Toen keek hij naar Riley en zei: ‘Riley... denk je echt...?’
Riley’s hart ging sneller slaan.
Hij begrijpt het wel! dacht ze.
Ze zei: ‘Ik weet dat het gek klinkt...’
Professor Hayman schudde langzaam zijn hoofd.
‘Nee, ik ben bang dat het niet gek klinkt. Ik heb me vaak afgevraagd... Ik heb vaak gedacht.... Het is bij me opgekomen... ‘
Hij stond op van zijn stoel, deed zijn bril weer op, pakte het zware boek en deed het weer open.
Hij begon een beetje te ijsberen terwijl hij stukjes van de tekst las: ‘Alleen al de ethische problemen...’ ‘Hoe transformeer je een bepaalde gemeenschap...’ ‘Je kunt een seriemoordenaar niet zomaar loslaten...’
Hij tuurde nog steeds in het boek en begon om zijn bureau heen te lopen.
‘Dat is de vraag, nietwaar? Waarom kan men een seriemoordenaar níét op een universiteitscampus loslaten, als dat voor de wetenschappelijke kennis is? Als de inzichten voldoende waarde hebben? Niet Dr. Zimmerman, natuurlijk... niet zo’n vriendelijke, onschuldige, wetenschappelijke man... ‘
Toen hij dichterbij haar kwam, begon Riley een vreemde tinteling van ongemak te voelen.
Hayman vervolgde: ‘Maar iemand anders, iemand gefascineerd door zijn ideeën, zou heel goed zijn voorstel over kunnen nemen...’
Zonder waarschuwing sloeg Hayman het boek dicht en zwaaide het tegen de zijkant van Riley’s hoofd, waardoor ze van haar stoel vloog. Ze sloeg hard met haar hoofd tegen de hardhouten vloer.
Ze zag nu sterretjes en haar gedachten waren onduidelijk.
Ze probeerde zich te concentreren op wat er gebeurde, maar haar gedachten waren verward.
Professor Hayman hurkte naast haar neer en keek haar kwaadaardig aan.
Hij zei: ‘Er zou iemand met een uitzonderlijk sterke wil voor nodig zijn.’
HOOFDSTUK VIJFENDERTIG
Riley lag in een verdwaasde hoop op de vloer, plat op haar gezicht en niet in staat om te bewegen.
Gedachten en herinneringen dwarrelden door haar pijnlijke hoofd.
Ze hoorde Trudy opnieuw tegen Rhea zeggen...
‘Riley maakt graag indruk op professor Hayman. Ze heeft een oogje op hem.’
... en ze hoorde zichzelf zwaar protesteren dat ze géén oogje op hem had.
En ze herinnerde zich dat ze tegelijkertijd dacht...
Hij is knap en slim.
Elk ander meisje in de klas heeft een oogje op hem.
Fragmenten van de waarheid kwamen in haar hoofd samen.
Ze herinnerde zich dat ze zich Trudy’s moord vanuit het oogpunt van de moordenaar had voorgesteld. Hoe blij ze in zijn gezelschap leek te zijn, hoe graag ze het gesprek voort had willen zetten.
Trudy had geen argwaan gekregen dat ze alleen met de charmante, knappe en intelligente jonge professor was.
‘Welke studente zou zich niet zo voelen?’ vroeg Riley zich af.
‘Rhea niet in ieder geval.’
En nu…
Zelfs ik niet, besefte ze.
Nu hoorde ze professor Hayman praten en realiseerde ze zich dat de stem deze keer echt was, gewoon hier in de kamer. Hij stond ergens boven haar.
Riley klauwde zwakjes op de vloer en probeerde te bewegen. Maar Hayman plantte een voet in het midden van haar rug en drukte haar hulpeloos vast terwijl hij kalm bleef praten...
‘Het ging goed; het experiment bedoel ik. Ik heb het allemaal opgeschreven, al mijn observaties, het collectieve trauma van de campus, vooral onder de goede vriendinnen van de slachtoffers. Ik heb alleen al een hoofdstuk vol materiaal over jou. Het wordt een geweldige studie, een mooi boek. Dr. Zimmerman zal zo trots zijn.’
Hayman zweeg even en voegde eraan toe...
‘Ik neem aan dat je je dat afvraagt waarom ik er zoveel om geef om indruk op hem te maken? Nou, ik denk dat je het niet zou snappen. Je bent waarschijnlijk in een aardig, klein, koesterend middenklasse gezin opgegroeid. Je hebt geen idee hoe het is om geen moeder te hebben, alleen een vader wiens verwachtingen onmogelijk te vervullen zijn.’
Riley werd door de tastbare ironie gegrepen...
Ja, dat weet ik wel.
Ik weet precies hoe het is.
Toen zei Hayman: ‘Natuurlijk hoeft dr. Zimmerman nooit te weten welke moeite ik heb gedaan om zijn studie uit te voeren. Op een dag zullen de moorden stoppen en niemand zal weten waarom. Niemand hoeft ooit de waarheid te kennen, behalve jij natuurlijk.’
Terwijl Riley luisterde, bracht ze langzaam haar adem onder controle...
Vind die Chi-energie, zei ze tegen zichzelf.
... totdat ze genoeg kracht verzamelde om haar lichaam abrupt te verplaatsen, waardoor Hayman enigszins uit balans was, zodat ze onder zijn voet vandaan kon glippen. Ze begon overeind te komen en hij greep haar bij de arm. Een Aikido beweging flitste door haar hoofd...
... een draai van de hand in een sierlijke halve cirkel...
... maar terwijl ze de beweging probeerde uit te voeren, bleef de arm van Hayman onbeweeglijk.
Hij grijnsde naar haar en zei: ‘Probeer die beweging niet bij mij, ik heb het je geleerd.’
Toen herinnerde ze zich de lessen van haar vader...
... val de meest gevoelige delen van het lichaam aan...
Haymans keel was bloot en kwetsbaar.
Riley bracht haar vrije hand omhoog, vormde een vuist en haalde uit, maar de stoot was zwak. Hayman pakte haar vuist met zijn eigen vrije hand en hield hem vast.
Hij grinnikte nu.
‘Een straatvechter, hè? ‘Dat kan ik ook.’
Hij liet haar handen los, maar voordat ze nog een beweging kon maken, sloeg hij haar bruut op haar voorhoofd en de achterkant van haar hoofd sloeg opnieuw tegen de vloer.
De wereld draaide weer om haar heen en Riley voelde zich te zwak om nog een poging te wagen om terug te vechten.
Ze kon een kreun van wanhoop niet tegenhouden.
Ze herinnerde zich iets dat haar vader haar bij de blokhut had gezegd toen hij haar had verrast en haar tegen de grond had geslagen...
‘Je bent dood, meid. Of dat zou je tenminste moeten zijn. Ik zou zeggen dat je het verdiend te zijn.’
Het had geen zin.
Ze kon zichzelf niet redden.
Ze kon haar ogen niet eens openhouden.
Blijf verdomme wakker, zei ze tegen zichzelf. Niet opgeven!
Ze dwong haar ogen open en alles zag er even wazig uit. Maar toen haar zicht helderder werd, zag ze dat Hayman over haar heen hurkte en een groot, glimmend mes bij haar keel hield.
Hij zei: ‘Maar je bezorgd me toch een probleempje, nietwaar, Riley? Je bent te dicht bij de waarheid gekomen en dat heeft je lot bezegeld. Maar ik kan bij jou moeilijk doen wat ik bij de anderen heb gedaan. De omstandigheden zijn anders en totaal niet gepland. Je lichaam mag hier niet gevonden worden. En ik wil ook niet dat mijn kantoor met je bloed doordrenkt raakt. Ik zou dat nooit schoon krijgen. En ik ben nogal geobsedeerd door netheid.’
Hij hield zijn hoofd in gedachten gebogen.
‘Toch weet ik zeker dat ik goed gebruik van je kan maken. Hoe zal mijn experimentele gemeenschap reageren op de mysterieuze verdwijning van een andere studente, bovenop de routinematige afslachtingen van de twee studentes tot nu toe en de anderen die nog gaan komen? Vooral iemand die erom bekend stond dat ze te nieuwsgierig was voor haar eigen bestwil, een zogenaamde Nancy Drew als het ware. Zou het anderen ontmoedigen om in haar noodlottige voetstappen te treden? Dat zou ik graag willen denken.’
Tot Riley’s verbazing bracht Hayman het mes naar zijn eigen keel.
Is hij gek geworden? vroeg ze zich af. Gaat hij zelfmoord plegen?
In plaats daarvan liet hij het mes onder zijn kraag glijden en sneed hij door zijn stropdas.
Het enige wat ze kon bedenken was hoe scherp dat mes moest zijn.
Hij grinnikte grimmig en zei: ‘Een dure stropdas, maar elk offer voor de wetenschap.’
Hij hield een lang stuk van de afgesneden stropdas in zijn handen.
Nu begreep Riley het.
Hij zou het mes niet gebruiken. Hij zou haar wurgen en haar lichaam ergens dumpen waar het nooit gevonden zou worden.
Voordat ze de kracht voor een laatste uitbarsting van weerstand op kon roepen, draaide hij haar weer op haar gezicht, trok de stropdas om haar nek en begon hard te trekken.
Riley kon niet ademen en ze had het gevoel dat ze haar lichaam verliet.
Haar hoofd vulde zich met wat klonk als ruis, en de wereld begon snel weg te glijden.
Ze dacht dat de bekende stem die ze hoorde een nieuwe hallucinatie moest zijn,
‘Laat haar los! En sta op!’
... toen werd alles zwart en was ze weg.
*
Toen Riley’s ogen weer open gingen, leek ze door een diepe, dikke mist omringd te zijn.
Ze hoorde het vreemd luidruchtige geluid van haar eigen ademhaling.
‘Ze komt bij,’ zei een mannelijke stem.
‘Haal het zuurstofmasker weg,’ zei een ander.
Riley voelde de fysieke druk rond haar mond en neus verdwijnen.
Haar zicht werd duidelijker en ze merkte dat ze naar de gezichten van drie mannen keek.
Twee waren in witte uniformen gekleed.
De derde was agent Crivaro.
Toen werd ze zich bewust van het geluid van een sirene en het gerommel van de motor van een voertuig.
Ik lig in een ambulance, besefte ze.
Crivaro glimlachte en streelde zachtjes haar haar en zei: ‘Het komt wel goed, Riley. Maar verdomme, we waren wel even bang.’
Riley wist slechts één woord te zeggen...
‘Hoe?’
Haar keel deed zeer, terwijl ze het woord uitte. Het was zelfs pijnlijk om te ademen.
Crivaro schudde zijn hoofd en zei: ‘Nee, probeer nu niet te praten. Bespaar je energie.’
Riley voelde een vlaag van woede.
Naar de hel met niet praten, dacht ze. Ik wil antwoorden!
Ze slaagde erin er krakend uit te brengen...
‘Hoe heb je me... op tijd... gevonden?’
Crivaro zei: ‘Ik was je de hele ochtend al aan het volgen.’
Riley begon: ‘Ik heb...’
‘Ja, ik weet het, je hebt me niet gezien. Ik kan behoorlijk onzichtbaar zijn als ik dat wil. Ik had het gevoel dat je iets op het spoor was, ik wist niet wat, maar ik wist dat je misschien in de problemen zou komen. Toen volgde je Hayman het gebouw in, ik begon me zorgen te maken en heb om back-up gevraagd. Ik ben het gebouw ingebroken en hoorde het geluid van een worsteling. Dat is hoe we bij je zijn gekomen. En geen seconde te snel.’
Riley kon zich er niets van herinneren.
Ze vroeg: ‘Hoe zit het met professor Hayman?’
‘Maak je geen zorgen, we hebben hem gearresteerd. En zijn kantoor lag vol belastende bewijzen, stapels notities die de moorden beschrijven, zelfs het moordwapen. We hebben hem te pakken.’
Riley’s gedachten waren nog steeds vaag en onzeker.
Ze merkte dat ze aan alle blunders dacht die ze had gemaakt. Eerst dacht ze dat Leon de moordenaar was en toen...
Ze zei tegen Crivaro: ‘Ik dacht... dat de moordenaar... Dr. Zimmerman was.’
Crivaro grinnikte een beetje.
‘We maken allemaal fouten,’ zei hij.
Riley probeerde haar hoofd te schudden, maar ontdekte dat ze een nekkraag om had.
‘Maar agent Crivaro... Ik zat fóút... met álles.’
Crivaro lachte hartelijk.
Toen zei hij: ‘Riley, lees mijn lippen...’
Hij zei langzaam en opzettelijk: ‘Je... hebt... mij... rechtstreeks... naar... de... moordenaar... geleidt.’
Hij streelde haar opnieuw en voegde eraan toe: ‘Je conclusies waren niet perfect, maar je ínstinct was goed. Realiseer je je hoe geweldig dat is, voor iemand zonder politie training? Later moet je me precies vertellen hoe je het hebt gedaan.’
Nu herinnerde Riley zich dat ze die woorden in het boek van Dr. Zimmerman had gevonden...
Je kunt niet zomaar even een seriemoordenaar onder een groep mensen loslaten om erachter te komen hoe die groep zal reageren.
Ze had dat als een aanwijzing opgevat...
... en ik had gelijk!
Het was zoals Agent Crivaro zojuist had gezegd: foute conclusies, maar perfecte instincten.
Nu staarde Crivaro haar met open bewondering aan.
Hij zei: ‘Je bent een ruwe diamant, Riley Sweeney. Ik heb nog nooit iemand zoals jij ontmoet. Je zou een geweldige FBI-agent zijn. Ik niet wat voor plannen je voor je carrière hebt, maar... ‘
Een van de verplegers onderbrak hem en zei: ‘Het is nu echt het beste voor haar om te zwijgen.’
Crivaro’s glimlach verbreedde en hij zei tegen Riley: ‘Nou, dat zijn de bevelen van de dokter. En hij is degene die de bevelen geeft, althans voorlopig. ‘
Crivaro viel stil en leek diep in gedachten te zijn.
Riley wenste dat ze wist wat hem bezighield.
Ze had het gevoel dat wat hij ook dacht het een enorm effect op haar eigen toekomst zou hebben.
Toen begon haar geest te dwalen en merkte ze dat ze zich afvroeg over iets dat haar onder de huidige omstandigheden vreemd triviaal en irrelevant leek...
Waarom werd ik in de Centaur’s Den zo ziek?
HOOFDSTUK ZESENDERTIG
Riley zat op haar klapstoel geflankeerd door andere studenten. Ze droegen allemaal hun afstudeerkleding. Ze droeg ook nog steeds een nekkraag, waardoor ze zich bijzonder stijf en ongemakkelijk voelde. Maar ze had de universiteit gehaald en op dit punt leek dat nogal wonderbaarlijk.
Hoewel ze blij was hier te zijn, kon Riley haar gedachten niet houden bij wat de gastspreker zei. Hij was een prominente en gerespecteerde zakenman en het leek zonde om zijn wijze advies mis te lopen.
Ze ving er genoeg van op om te weten dat hij de afgestudeerden vertelde wat een prachtige toekomst hen te wachten stond en hoe voorbereid ze de wereld in gingen.
Voorbereid, ha! dacht Riley.
Ze was allesbehalve op de toekomst voorbereid.
Haar cijfers waren zeker niet het probleem.
Ondanks haar recente beproeving had ze het op haar eindexamen prima gedaan, tenminste haar academische.
Haar resultaten op een ander soort test waren een ander verhaal geweest.
Ze had de test bij de drogist gekocht en had niet geloofd wat het haar liet zien.
Dus had ze nog een test gedaan... en toen nog een...
De uitslagen waren hetzelfde geweest.
Net zoals ze had gevreesd toen ze haar menstruatie oversloeg, ze was zwanger.
Zij en Ryan waren tijdens hun eerste nacht samen niet voorzichtig genoeg geweest.
Dus wat ging ze nu met haar leven doen?
Ze had sinds hun bittere afscheid geen contact meer met Ryan gehad, dus dat wist hij natuurlijk niet.
Zou ze op de een of andere manier contact met hem op moeten nemen?
Moest ze het hem vertellen?
Ze herinnerde zich nog iets dat haar vader had gezegd...
‘Je bent dood, meid. Of dat zou je tenminste moeten zijn. Ik zou zeggen dat je het verdiend te zijn.’
Die woorden leken nu te waar voor troost, figuurlijk gezien dan.
Natuurlijk was haar vader niet naar de diploma-uitreiking gekomen en Riley was daar gezien de omstandigheden blij mee. Hij had niet eens contact met haar gezocht vanaf het moment dat ze had geholpen om Brant Hayman te pakken, die binnenkort voor moord zou worden berecht en mogelijk de doodstraf zou krijgen.
Weet papa eigenlijk wat er is gebeurd?
Ze was er zeker van dat hij het wist. Tijdens haar laatste bezoek aan zijn blokhut leek hij het nieuws uit Lanton bij te houden.
Ze vroeg zich af hoe hij zich voelde over wat ze had gedaan?
Was hij trots op haar, misschien opgelucht dat ze het had overleefd, of was hij totaal niet onder de indruk?
Hij weet het waarschijnlijk zelf niet, dacht Riley.
En eerlijk gezegd wist ze niet zeker of haar dat op wat voor manier dan ook wat deed.
En op dit moment leek dat iets gezonds.
Ze herinnerde zich wat professor Hayman tegen haar had gezegd...
‘Je hebt geen idee hoe het is om geen moeder te hebben, alleen een vader wiens verwachtingen onmogelijk te vervullen zijn.’
Natuurlijk wíst ze precies hoe dat was.
Maar het had haar niet in een moordenaar veranderd.
Ze vroeg zich af...
Wat maakte het verschil?
Riley voelde zich zeker niet het toppunt van geestelijke gezondheid, maar...
Waarom werd Hayman zo vreselijk verwrongen?
Ze onderdrukte een zucht en dacht...
Misschien zal ik het ooit begrijpen.
De ceremonie verliep naar Riley’s smaak veel te langzaam. Toen haar naam werd genoemd, kwam ze mechanisch overeind en liep het podium op om haar diploma te behalen. Toen voegde ze zich bij alle andere afgestudeerden in de geordende stoet de grote hal uit, terwijl de schoolband ‘Pomp and Circumstance’ speelde.
Aan het einde van de processie wachtten vrienden en familieleden gretig op de pas afgestudeerden en er werden veel knuffels, zoenen en felicitaties uitgewisseld. Hoewel ze niet verwacht had dat iemand hier speciaal voor haar zou zijn, voelde Riley een treurige droefheid terwijl ze zich een weg door de menigte baande.
Maar toen zag ze een bekend gezicht dat naar haar straalde.
Het was Dr. Zimmerman, die er als zijn verfomfaaide en aangename zelf uit zag.
Riley was opgetogen en opgelucht.
Ze had gehoord dat dr. Zimmerman met lesgeven was gestopt en zelfs niet meer naar de campus kwam, nadat hij had gehoord wat zijn protegé Brant Hayman had gedaan. Het gerucht ging dat hij zich persoonlijk verantwoordelijk voelde voor het planten van zo’n afschuwelijk idee in Haymans zieke geest.
Maar hier was hij, naar Riley wenkend alsof hij een familielid was.
Toen zag ze nog een bekend gezicht.
Agent Crivaro stond naast de professor.
Riley was nu echt verrast. Het laatste wat ze had gehoord, was dat Crivaro en zijn team terug naar Quantico waren gegaan, omdat hun werk in Lanton klaar was. En nu was hij hier, in het gezelschap van Dr. Zimmerman.
Wat is er aan de hand? vroeg ze zich af.
Ze liep naar Dr. Zimmerman toe, die haar hand warm schudde.
Hij zei: ‘Riley, je hebt me zo trots gemaakt, zo erg trots.’
Toen werd zijn uitdrukking bedroefd en voegde hij eraan toe: ‘Het spijt me dat...’
Zijn stem vervaagde. Riley greep zijn hand met beide handen vast.
Ze zei: ‘Het was niet uw schuld, Dr. Zimmerman. Niets ervan was uw schuld.’
Zimmerman glimlachte een bitterzoete glimlach.
‘Dat blijft iedereen me vertellen,’ zei hij. ‘Misschien zal ik het ooit geloven.’
Toen sloeg hij zonder waarschuwing zijn armen om Riley heen voor een grote omhelzing.
Riley lachte terwijl hij haar stevig vasthield.
‘Voorzichtig,’ zei ze. ‘Mijn nek is nog steeds behoorlijk pijnlijk.’
Zimmerman liet haar los en zei: ‘Oeps. Het spijt me.’
‘Het is goed,’ zei Riley. ‘Maar ik dacht dat u geen studenten omhelsde.’
‘Je bent geen student meer,’ zei Zimmerman.
Toen voegde hij er met een sluwe grijns aan toe: ‘Bovendien, bén ik zoals je weet, een beetje een sadist!’
Hij en Riley lachten allebei.
Toen, met een zijwaartse knik in de richting van Crivaro, zei Zimmerman tegen haar: ‘Maar ik kan beter uit de weg gaan. Deze heer moet een paar plannen met je bespreken.’
Plannen? vroeg Riley zich af.
Wat hadden de twee mannen besproken?
Zimmerman ging weg en Crivaro liep naar Riley.
Hij schudde haar hand en zei: ‘Allereerst gefeliciteerd. Met je afstuderen bedoel ik.’
Riley bedankte hem, hoewel ze voelde dat hij andere dingen aan zijn hoofd had dan haar afstuderen.
Toen gaf Crivaro haar een akte-envelop.
‘Dit is voor jou,’ zei hij.
‘Wat is het?’ zei Riley terwijl ze het aan nam.
‘Papieren om je aan te melden voor het stageprogramma van de FBI. Het is een geweldige kans, Riley en het is alleen voor zeer selecte studenten en pas afgestudeerden. Het zal deze zomer gedurende tien weken duren. Je wordt betaald om te leren.’
Riley was in de war. ‘Je wilt dat ik me hiervoor aanmeldt?’ vroeg ze. ‘Denk je dat ik aangenomen word?’
‘Ik heb al een sterke aanbeveling voor je gedaan. Je zit erin...’
Riley’s mond viel open.
Ik zit erin?
Ze wist niet eens zeker wat dat betekende.
Ze begon: ‘Maar waar is het?’
‘Er zijn verschillende locaties,’ antwoordde Jake. ‘Ik denk dat de beste voor jou het FBI-hoofdkwartier in Washington, DC is.’
Ze sputterde: ‘Maar wat als ik niet eens wil...’
Crivaro onderbrak haar: ‘Denk er eens goed over na, Riley. Denk echt, heel goed na. En verwacht niet dat ik nee als antwoord accepteer. De FBI heeft jonge mensen zoals jij nodig, vooral vrouwen. Je zou een hele fijne BAU-agent zijn.’
‘BAU?’ vroeg Riley.
Ze kon zich niet herinneren dat ze daar ooit van had gehoord.
‘De gedragsanalyse-eenheid. Het is een onderdeel van de FBI die gedragswetenschappen gebruikt om met onderzoeken te helpen. Je psychologie diploma geeft je een geweldige voorsprong. En geloof me, je zult er perfect voor zijn.’
Riley vroeg: ‘Is dat waar u voor werkt, de BAU?’
‘Voorlopig,’ zei Crivaro. ‘Ik kom in aanmerking voor pensioen, maar ik kan misschien een tijdje blijven om iemand zoals jij aan de slag te helpen. En ik zou graag zien dat je meteen aan de slag gaat.’
Tien weken tijdens deze zomer herinnerde Riley zichzelf.
Ze vroeg zich af of ze moest vragen...
‘Wat als ik zwanger ben?’
Maar ze dacht dat dat geen probleem zou moeten zijn, in ieder geval niet in de eerste maanden.
De echte vraag was...
Is dat echt wat ik wil?
Crivaro zei: ‘Denk erover na. En zeg ja.’
Toen voegde hij er grinnikend aan toe: ‘Anders moet ik op je leunen. En als ik leun, dan boor ik naar olie. Het zal niet mooi zijn, geloof me.’
Zonder nog een woord te zeggen draaide hij zich om en liep weg.
Riley bleef daar even met haar mond open staan.
Wat gebeurde er net eigenlijk? vroeg ze zich af.
Ben ik net meegesleept in iets dat de BAU heet?
Heb ik een keuze?
Op dat moment zag ze iemand anders door de menigte naar haar toe lopen. Een bekend lang figuur. Ze voelde een golf van opwinding toen ze zich realiseerde wie het was.
‘Ryan!’ riep ze, ‘Wat doe jij hier?’
‘Ik heb gehoord wat er is gebeurd,’ antwoordde hij. ‘Tenminste een deel ervan. Ik wist niet dat je gewond was geraakt, ‘voegde hij eraan toe, kijkend naar de kraag om haar nek.
‘Met mij gaat het goed,’ zei ze. ‘Dit zal er snel vanaf gaan.’
Toen viel er een ongemakkelijke stilte. Hij stak zijn handen in zijn zakken en schuifelde met zijn voeten.
Riley voelde een drang om haar armen om hem heen te slaan, maar ze wist niet zeker hoe hij zou reageren.
Ryan sprak snel: ‘Ik kon de dingen gewoon niet laten zoals... nou ja, zoals we ze achter hebben gelaten. Ik kan je niet uit mijn hoofd krijgen, Riley. En luister, ik heb een nieuwe baan bij een echt goed advocatenkantoor in DC gekregen. Ik weet dat dit gek klinkt, maar ik wil dat je met me meekomt. Ik wil dat we samen gaan wonen. Of misschien zelfs... ‘
Zijn stem stierf weg.
Denkt hij aan trouwen? vroeg Riley zich af.
Haar leven was plotseling verbijsterend ingewikkeld geworden. Maar ze besefte dat ze aan het FBI-programma deel kon nemen en nog steeds bij Ryan kon wonen. Ze zouden allebei in DC zijn en ze zou ook geld verdienen. Dan konden ze samen misschien een gezin stichten, als Ryan dat wilde.
De gedachte om samen een gezin te stichten herinnerde haar eraan...
Ryan weet het nog niet.
Langzaam en voorzichtig zei ze: ‘Ryan, ik moet je iets belangrijks vertellen.’
